Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτο..." /> Η αντισυμβατική αρρενωπότητα του Νιούτ Σκαμάντερ – Smassing Culture

Cinema

Published on Νοέμβριος 10th, 2018 | by Mαίρη Μαυρομάτη

0

Η αντισυμβατική αρρενωπότητα του Νιούτ Σκαμάντερ

Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Όταν η Warner Bros Studios ανακοίνωσε το ότι θα βγει ταινία «Φανταστικά Ζώα και που βρίσκονται», όλοι είχαμε τις αμφιβολίες μας. Μια ταινία βασισμένη σ’ ένα μη υπαρκτό σχολικό εγχειρίδιο, έχοντας ως σκηνικό το Μαγικό Κόσμο του Χάρυ Πόττερ , χωρίς όμως τον αγαπημένο μας πρωταγωνιστή και με σεναριογράφο την ίδια τη Ρόουλινγκ είναι ίσως η ιδανική συνταγή για αδιαμφισβήτητο κέρδος που τροφοδοτεί την απληστία του Χόλυγουντ. Όποιο κ αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση, η ταινία μας παραδίδει έναν αξιομνημόνευτο, ιδιαίτερο πρωταγωνιστή, τον Νιούτ Σκαμάντερ.

Ο Νιούτ δεν είναι αυτό που λέμε ο τυπικός ήρωας μιας ταινίας, πόσο μάλλον μια σειράς 5 ταινιών. Ως κοινό, έχουμε συνηθίσει να αναμένουμε ένα είδος αρχέτυπης αρρενωπότητας που καθορίζει τον πρωταγωνιστικό ανδρικό ρόλο στις ταινίες φαντασίας. Έχουμε στο μυαλό μας τον πρωταγωνιστή που είναι ή μαθαίνει να είναι δυναμικός, δυνατός και ανεξάρτητος. Ή τουλάχιστον να είναι ευφυής, πνευματώδης και με κοινωνικά χαρίσματα. Κατά προτίμηση, όλα τα παραπάνω. Είναι σχεδόν αναγκαίο για τον ήρωα να αποκρύπτει τα τρωτά του σημεία. Δικαιολογούμε τις άσκοπες επιδείξεις τοξικού ανδρισμού ως «λογική συμπεριφορά».

Ο Νιούτ είναι μια σημαντική αποκλίνουσα τάση από την συνήθη ωμή και άλογη βία.  Δεν κατέχει δεξιότητες στη (σωματική) πάλη και δεν πορεύεται στο μονοπάτι που του υπέδειξε η μοίρα ή το πεπρωμένο. Είναι ειλικρινής, συναισθηματικός και ευαίσθητος. Όταν το μωρό Όκαμι βγαίνει από το αυγό του, ο Νιούτ δείχνει στοργή και αναφέρεται στον εαυτό του ως «η μαμά». Για πρώτη φορά, αυτή η ευαισθησία λαμβάνεται υπόψιν ως προτέρημα αντί ελαττώματος. Δεν είναι αδύναμος, όπως είθισται να παρουσιάζεται. Συνεπώς, η διαμόρφωση αυτών των χαρακτηριστικών ως θετικές πτυχές ενός ήρωα σε ιστορία φαντασίας έρχονται σε ρήξη με τις αναχρονιστικές προσδοκίες που έχουμε πλάσει για τον ρόλο των φύλων.

Για να κατανοήσουμε όμως καλύτερα το ρηξικέλευθο ρόλο του Νιούτ Σκαμάντερ στην απεικόνιση της αρρενωπότητας, καλό θα ήταν να μιλήσουμε για όλα όσα δεν είναι σαν χαρακτήρας. Βρετανός μάγος, ο οποίος, όπως ο προκάτοχος του (από αφηγηματικής πλευράς, όχι χρονικής) μαθήτευσε στο Χόγκουαρτς. Εντούτοις, ο Νιούτ δεν είναι ο Χάρι Πόττερ. Ανήκει στον κοιτώνα του Χάφλπαφ, που πρεσβεύει αξίες όπως η φιλία, η εντιμότητα και η ταπεινότητα. Oι Χάφλπαφ, όπως τους γνωρίσαμε αρχικά μέσω του Σέντρικ Ντίγκορυ στο «Ο Χάρι  Πόττερ και το Κύπελλο της Φωτιάς» είναι πιο προσγειωμένοι και λιγότερο ανταγωνιστικοί από τους άλλους τρεις κοιτώνες. Ακόμα και ανάμεσα στους φαν, οι Χάφλπαφ είναι συχνά στόχος κοροϊδίας και υποτίμησης. Είναι σχεδόν παράλογο να έχουμε έναν πρωταγωνιστή από αυτό τον κοιτώνα. Από την άλλη, ο Χάρι Πόττερ είναι Γκρίφιντορ ως το μεδούλι, ο κοιτώνας που οι μαθητές του είναι κατά κύριο λόγο ανδρείοι, θαρραλέοι, ιπποτικοί (με εξαίρεση τον Πίτερ Πετίγκριου), και σε ένα βαθμό έχουν τάση για επίδειξη.  Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Χάρι ταιριάζει γάντι με τον συμβατικό κινηματογραφικό πρωταγωνιστή. Είναι ο «Εκλεκτός» που θα σώσει τη μαγική κοινότητα από τον Βόλντεμορτ και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό εξαρχής. Ο μεγαλύτερός του φόβος είναι να δείξει αδυναμία, με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να προστατέψει τα αγαπημένα του πρόσωπα. Από την άλλη, ο Νιούτ δεν είναι σε καμία περίπτωση «ο εκλεκτός». Δεν τον ενδιαφέρει η επίδειξη των ικανοτήτων του. Δεν έχει μεγαλεπήβολα σχέδια. Δεν έχει τάσεις μεγαλομανίας. Ο στόχος του είναι να γράψει ένα βιβλίο για τη φροντίδα των μαγικών πλασμάτων και θα είναι ευτυχισμένος άμα τον επιτύχει. Επιπλέον, σε αντίθεση με τον έφηβο Χάρι, ο Νιούτ είναι ενήλικας. Γνωρίζει το εύρος των μαγικών του δυνατοτήτων.

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο Νιούτ παρουσιάζει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τον Χάγκριντ, τον καλόκαρδο και αθώο κλειδοκράτορα του Χόγκουαρτς. Και οι δυο αποβλήθηκαν από το αγαπημένο τους σχολείο, έχουν μια βαθιά αγάπη για τα μαγικά πλάσματα, με τον Χάγκριντ να υιοθετεί διάφορα πλάσματα στη διάρκεια της σειράς όπως ο κέρβερος, ο ιππόγρυπας και ο δράκος και να αναλαμβάνει το 1993 το ρόλο του καθηγητή του μαθήματος «Φροντίδας Μαγικών Πλασμάτων» (όπου τι σύμπτωση! Διδάσκεται το εγχειρίδιο του Νιούτ) και συναντάνε εμπόδια στην αλληλεπίδραση με τους άλλους.

Επιπρόσθετα, έχει διατυπωθεί η θεωρία πως ο Νιούτ Σκαμάντερ έχει κάποια μορφή αυτισμού. Νιώθει αμήχανα στις κοινωνικές του συναναστροφές. Δεν του αρέσει να τον αγγίζουν. Έχει βαθιά ενσυναίσθηση και συμπόνια για τους άλλους, όμως δυσκολεύεται να κάνει φίλους και να ανοιχτεί. Όταν η Κουίνι προσπαθεί να τον καταλάβει, της ζητάει να μην διαβάσει τις σκέψεις του, ενώ όταν ξαναπροσπαθεί φέρνοντας στην επιφάνεια το ζήτημα της Λίτα Λεστρέιντζ, ο Νιούτ αρνείται να μιλήσει γι’ αυτήν. Οι πιο παρατηρητικοί θα έχουν προσέξει πως αποφεύγει την άμεση οπτική επαφή. Εντούτοις, η ιστορία έως τώρα δεν έχει επιβεβαιώσει αυτή τη θεωρία. Ίσως πρόκειται για τον τρόπο που ο Eddie Redmayne, επιλέγει να παίξει το συγκεκριμένο ρόλο. Αξίζει να σημειωθεί πως ο ηθοποιός δέχτηκε αρκετές κριτικές που τον χαρακτήριζαν μη χαρισματικό και ακατάλληλο για ήρωα.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές, τόσο σεναριακά, όσο και υποκριτικά ότι το κοινωνικό άγχος του Νιούτ δεν τίθεται στο στερεοτυπικό, ανακριβές πλαίσιο που αναμένουμε από το Χόλυγουντ.  Αναλυτικότερα, βλέπουμε χαρακτήρες με τις ίδιες δυσκολίες με τον Νιούτ σε ορισμένες φόρμες. Υπάρχει για παράδειγμα, η «Βασανισμένη Μεγαλοφυΐα», η ιδιοφυία του οποίου τον οδηγεί στην εκδήλωση ψυχικής ασθένειας. Με άλλα λόγια, πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα για το αξιοσημείωτο ταλέντο του. Έχουμε επίσης τον «Τρελό Επιστήμονα», οι ιδιοτροπίες του οποίου αποπνέουν συμπόνια ως ένα βαθμό, αλλά κυρίως χρησιμοποιούνται ως comic relief. Τέλος, έχουμε το αρχέτυπο «Σέρλοκ Χολμς», ο χαρακτήρας που το υπερφυσικό του IQ τον οδηγεί σε περιφρόνηση των υπολοίπων και την ανικανότητα ή την έλλειψη θέλησης να συστραφεί κοινωνικά και να δημιουργήσει αληθινούς δεσμούς.

           «Η φιλοσοφία μου είναι πως το να ανησυχείς σε κάνει να υποφέρεις διπλά.»

Εν πάσει περιπτώσει, ο Νιούτ δεν ταυτίζεται με κανένα από αυτά τα στερεότυπα και η ταινία δεν υποδεικνύει πως πρέπει να ξεπεράσει την αμηχανία του προκειμένου να αναδειχθεί ως πραγματικός ήρωας. Δεν χρειάζεται να αλλάξει ουσιαστικά ή να μάθει να είναι πιο εξωστρεφής. Και τα άτομα που γίνονται στο τέλος φίλοι του είναι αυτοί που αλληλοεπιδρούν μαζί του χωρίς να τον κρίνουν. Η αφήγηση μας δείχνει πως ο Νιούτ μαθαίνει από τις νεοαποκτηθείσες εμπειρίες του και ωριμάζει, αλλά πρόκειται για μια πιο εσωτερική, διακριτική ωρίμανση.  Μαθαίνει να εμπιστεύεται τους ανθρώπους και να μην είναι τόσο επιφυλακτικός. Και η εδραίωση αυτών των ουσιαστικών σχέσεων αποτελεί τον πυρήνα της ανάπτυξης του.

Εν τέλει, το κλείσιμο της πρώτης ταινίας της σειράς «Φανταστικά Ζώα» δεν χαρακτηρίζεται από σημαντική κλιμάκωση, σε σύγκριση με άλλες ταινίες περιπέτειας ή ακόμα και σε σύγκριση με άλλες ταινίες στον κόσμο του Χάρυ Πόττερ. Όπως είναι λογικό, υπάρχει μια τελική μονομαχία εναντίον μιας καταστροφικής μαγικής δύναμης, αλλά ακόμα και εδώ ο Νιούτ καθοδηγείται από την βαθιά και ειλικρινή συμπόνια του.  («Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω, Κρίντενς. Δεν είμαι εδώ για να σε πονέσω.») Θα μπορούσε να τον προκαλέσει σε μια  one-on-one μονομαχία, αντ’ αυτού επιλέγει να συζητήσει μαζί του και να τον ηρεμήσει. Δεν θέλει να συγκρουστεί. Φυσικά, η απειλητική δύναμη εξοντώνεται, αλλά αυτό δεν γίνεται από τον Νιούτ. Η εν λόγω εξόντωση όμως, προς έκπληξη του κοινού δεν αποτελεί αφορμή για εορτασίες, αλλά περισσότερο είναι ένα συμβάν που γεμίζει μελαγχολία τους ήρωες, καθώς απέτυχαν να σώσουν το «τέρας». Το «κακό» σ’ αυτή τη ταινία δεν ζητούσε εκδίκηση ή κυριαρχία, αλλά βοήθεια. Έτσι το τέλος μιας ιδιαίτερης χολιγουντιανής παραγωγής, με έναν μοναδικό πρωταγωνιστή, αν και αντισυμβατικό, της  ταιριάζει απόλυτα.

Μιας και η σειρά ταινιών δεν έχει ολοκληρωθεί, περιμένουμε να δούμε αν η Warner Bros θα κρατήσει τον Νιούτ Σκαμάντερ ως πρωταγωνιστή. Οι προσδοκίες δεν είναι υψηλές καθώς υπάρχει τεράστια πίεση στον αμερικάνικο κινηματογράφο για αρσενικούς χαρακτήρες που παρουσιάζουν μια πιο παραδοσιακή μορφή και έκφραση ανδρισμού. Ήδη έχει υπαινιχθεί από το στούντιο ο υποβιβασμός του ρόλου του Νιούτ, πράγμα που θα αναιρούσε την ανανέωση που προσέφερε στον κινηματογράφο με την ήπια και ευγενική εκδοχή της αρρενωπότητας η οποία τον πλαισιώνει και τονίζει τη μοναδικότητα του. Αποτελεί ένα υγιές πρότυπο ταύτισης και περνάει το μήνυμα ότι το αντισυμβατικό ξεχωρίζει και δεν χρειάζεται να έχει κάποιος ορισμένα χαρακτηριστικά προκειμένου να είναι ήρωας.

Ο Νιούτ είναι σπάνιος χαρακτήρας, σπανιότερος πιθανώς και από το Thunderbird.

Μαίρη Μαυρομάτη

Tags: , , , ,


About the Author

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά, αλλά τα τελευταία χρόνια διαμένει μόνιμα στην κοσμάρα της. Με την ποπ κουλτούρα άρχισε να ασχολείται επειδή έψαχνε αφορμή να μιλάει στα άλλα παιδάκια στο νηπιαγωγείο, όμως, εν τέλει, της άρεσε. Θα τη βρείτε να κοιμάται, να διαβάζει και να προσπαθεί, με τρομερή αποτυχία,να κάνει χιούμορ, σαν αυτό το κείμενο περίπου



Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to Top ↑