Το Lights είναι μια αυτοέκδοση σε σενάριο, σκίτσο και χρώμα της Έλενας Ζακ, η οποία μας είχε κάνει εντύπωση στο Comicdom Con 2019 και, με τη χαρακτηριστική μας καθυστέρηση, ξαναθυμηθήκαμε τις ημέρες της γκρίζας καραντίνας.
Και ο λόγος που τη θυμηθήκαμε είναι επειδή, μέσα σε λίγες σελίδες, το Lights αποτελεί μια έκρηξη συναισθημάτων και χρώματος, κάτι που λείπει πολύ από αυτές τις μέρες της χαμένης άνοιξης.
Το Lights αφηγείται με έναν αρκετά αφαιρετικό και εσωτερικευμένο τρόπο, μια διακεκομμένη πορεία ενηλικίωσης σε έναν κόσμο που τελειώνει. Ή τουλάχιστον, αυτή την εντύπωση αφήνει. Η νεαρή πρωταγωνίστρια αφήνεται να εξερευνήσει, κλιμακούμενα, στιγμές επικοινωνίας, ζωής οικογενειακής και ερωτικής, και, τελικά, την ανάγκη για διέξοδο από τα στεγανά τους, έστω και μέσω κάποιου αλλού. Είναι μια κυκλικά αιματηρή αλλά και κρυπτική ιστορία, με την έννοια ότι δεν βλέπουμε παρά στιγμές μονολόγου. Τα ακανόνιστα και αρυθμικά καρέ, η διαρρύθμιση των οποίων διαφέρει από σελίδα σε σελίδα κάνουν αυτή την ασυνέχεια πιο έντονη. Οι σκέψεις δεν ολοκληρώνονται, καταδιωκόμενες από το τέλος που καραδοκεί.
Ωστόσο βιώματα όπως ο πόνος και το αίμα της έμμηνης ρύσης, ο έρωτας, η δημιουργία και, τελικά, οι ευθύνες που αυτά επιφέρουν, έρχονται ξανά και ξανά να κάνουν την εμφάνιση τους. Είναι αυτές οι σκέψεις και πράξεις, η ζωή στην άκρη του χρόνου, που καθιστούν τόσο έντονη την αφήγηση.
Η γυναικεία οπτική προβάλλεται και το ίδιο το έργο διακατέχεται από έναν έντονο φεμινιστικό χαρακτήρα. Ο αναγνώστης εξάλλου βλέπει τον κόσμο της Ζακ μέσα από τα μάτια της ηρωίδας και, και καλείται να εξερευνήσει μαζί της τον το σώμα, τον έρωτα και τις δυσκολίες της συνύπαρξης τους όσο ο κόσμος τελειώνει μέσα στην πλήξη της επανάληψης και την παρακμή.
Ότι αφήνει ελλιπές το αγγλόφωνο σενάριο, ολοκληρώνει το εξπρεσιονιστικό σχεδόν σχέδιο και, κυρίως, το έντονο χρώμα που επιβάλλεται με την εκρηκτική του δύναμη. Προβάλλοντας τα τοπία, ειδικά τον ουρανό, έναντι των ανθρώπων, η Ζακ μεταφέρει αγωνίες υπαρξιακές σε ένα πεδίο φυσιολατρικό και έναν παστέλ ουρανό απέραντο, αντιπαραβάλλοντας τις τεταμένες ανθρώπινες συμπεριφορές με έναν πάντα καταδεχτικό χώρο, ο οποίος όμως δε λειτουργεί ως αδιάφορο πλαίσιο. Αντίθετα, τους επιβάλλεται, όχι με την απεραντοσύνη, αλλά με την περατότητα του, και δρα ως καταλύτης στη βίαιη ιστορία.
Ταυτόχρονα, η ανωτερότητα των τοπίων έναντι των ανθρώπων είναι κάτι που μαρτυράται και από κάποιες ατέλειες στην αναπαράσταση των δεύτερων, ειδικά σε κάποια καρέ που διακόπτουν την αποσπασματική απεικόνιση και δοκιμάζουν μια πιο συνολική εικονογράφηση. Εκεί μπορούν να βρεθούν κάποιες ελλείψεις, οι οποίες όμως είναι σύντομες και δε χαλούν το συνολικό αποτέλεσμα. Ίσα ίσα, θα ήταν παράλογο να μην υπάρχουν.
Επιλογικά το Lights είναι ένα φως που κρύβει ένα πολύ ανθρώπινο και οικείο σκοτάδι, για έναν κόσμο που τελειώνει, είτε για όλους είτε για τον καθένα ξεχωριστά.
