Το νερό (μεταξύ άλλων) προχωράει στο δρόμο για την ιδιωτικοποίησή του και στην Ελλάδα και στο νου μας έρχεται “ο πόλεμος του νερού”η περίφημη σύγκρουση που διεξήχθη στη Βολίβια το 2000 και η καταπληκτική ταινία Tambien la lluvia/ Ακόμα και η βροχή σε σκηνοθεσία της Iciar Bolain (Take My Eyes) και σε σενάριο του Paul Laverty (που έχει συνεργαστεί πολλές φορές με τον Κεν Λόουτς).
Η ταινία δεν παρουσιάζει μόνο αυτή τη μάχη των κατοίκων της Κοτσαμπάμπα για το νερό. Εξετάζει την εκμετάλλευση αυτών των ανθρώπων με τρεις τρόπους. Θέτει την αφετηρία της ιστορίας στη γνήσια αγωνία ενός σκηνοθέτη (Gael Garcia Bernal) για τη δημιουργία μιας ταινίας που αγαπά, η οποία πραγματεύεται την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο και το τι πραγματικά ήταν οι Ευρωπαίοι για τους πρώτους κατοίκους της Αμερικής. Όμως τα γυρίσματα αυτής της ταινίας συμπίπτουν με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του νερού και ένα μεγάλο κίνημα υπεράσπισης αυτού του αγαθού. Οι Βολιβιανοί του 2000 δεν μπορούν ούτε καν να μαζέψουν το νερό της βροχής κι έτσι το παρελθόν των Ινδιάνων μπλέκεται με το παρόν των σύγχρονων κατοίκων της Βολίβιας. Οι σκηνές της ταινίας που γυρίζεται μέσα στην ταινία φέρνουν την εκμετάλλευση της εποχής εκείνης δίπλα στη σύγχρονη εκμετάλλευση. Για να το πούμε κι αλλιώς: Η σημερινή σκληρή πραγματικότητα εισβάλλει μέσα στην ταινία του σκηνοθέτη που αγωνιά να αναδείξει την σκληρότητα, αλλά και την υποκρισία των Ευρωπαίων εκείνης της εποχής.
Η συνάντηση αυτή θα δοκιμάσει τις διαθέσεις των συντελεστών της ταινίας κι εδώ ακριβώς εντοπίζουμε την τρίτη περίπτωση εκμετάλλευσης των ντόπιων. Μπορεί το ευαίσθητο συνεργείο που δουλεύει για μια προοδευτική ταινία καταγγέλλοντας τη βία των Ευρωπαίων κατακτητών να δει το σημερινό πρόβλημα; Τι είναι οι κάτοικοι της Κοτσαμπάμπα για τον σκηνοθέτη, τον παραγωγό και τους ηθοποιούς; Τι είναι πιο σημαντικό; Η ολοκλήρωση της καλλιτεχνικής δημιουργίας ή η αναγνώριση των τρομαχτικών αναγκών;
Άρα και η ίδια η Iciar Bolain πρέπει να μας πει τι κατάφερε.
Μια ταινία με καλοδουλεμένο σενάριο και σκηνοθεσία, με δυνατές ερμηνείες και μια ρεαλιστική απεικόνιση του σύγχρονου κινήματος δε θα μπορούσε να μην συγκινήσει. Μια σύνθετη ταινία που δεν κουράζει το θεατή. Αντιθέτως με έναν γοητευτικό τρόπο καταφέρνει να αναδείξει την πολυπλοκότητα της ίδιας της πραγματικότητας αλλά και της δικής μας στάσης. Το σημαντικότερο είναι ότι συγκίνησε τους ίδιους τους ντόπιους που είδαν την ταινία μόλις 9 χρόνια μετά “τον πόλεμο του νερού”.
Για μας που δεν ζήσαμε αυτόν τον “πόλεμο” αυτή η ταινία τι σημαίνει; Σε αυτή την ταινία είναι πολλοί αυτοί που διεκδικούν τη ζωή τους αλλά κι αυτοί που λογοδοτούν. Όλοι πρέπει να διαλέξουν πλευρά. Κι ο ίδιος ο θεατής. Πόσο εύκολο είναι να πάρουμε θέση απέναντι σ’ αυτά που συμβαίνουν και πόσο συνειδητοποιούμε και εμείς οι ίδιοι αυτή τη θέση μας; Τι θα κάνουμε εμείς για το νερό;
