Το «Καρέ Καρέ» της Εφημερίδας των Συντακτών έχει ξεπεράσει πλέον τα 10 χρόνια σταθερής παρουσίας και πέραν της προσφοράς του ως το μοναδικό εβδομαδιαίο ένθετο εφημερίδας για τα κόμικς, αποτελεί διαχρονικά και μια φιλόξενη στέγη για τους/τις δημιουργούς της εγχώριας σκηνής. Στις σελίδες του έχουν φιλοξενηθεί (γελοιογραφικές και μη) πρωτότυπες σειρές μερικών απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα των ελληνικών κόμικς. Αρχικά ως εβδομαδιαία ραντεβού με τους αναγνώστες της εφημερίδας, οι περισσότερες αργά ή γρήγορα βρήκαν τον δρόμο τους προς το τυπογραφείο ως αυτόνομες, ολοκληρωμένες εκδόσεις, είτε υπό την σκέπη κάποιου εκδοτικού οίκου, είτε με την φόρμα αυτοέκδοσης.
Μία απ’ τις ξεχωριστές πένες της σκηνής που έχουν συνδεθεί με το «Καρέ Καρέ» είναι ο Δημήτρης Καμένος, ο οποίος συστήθηκε στο ευρύ κοινό μέσα από την σειρά κωμικών στριπ «Μεφίστο», η οποία ξεκίνησε να εκδίδεται εβδομαδιαία το 2016, έκλεισε τον πρώτο της κύκλο το 2019 (και βραβεύτηκε ως Καλύτερη Αυτοέκδοση στα ΕΒΚ 2020) και όταν τελικά ολοκληρώθηκε, συγκεντρώθηκαν το 2023 τα περισσότερα από 300 στριπ της σε έναν πολυτελή τόμο («Μεφίστο: Το Πλήρες Έπος») από τις εκδόσεις Χαραμάδα.
Η επόμενη σειρά του Καμένου στο «Καρέ Καρέ», η οποία συνεχίζει να δημοσιεύεται μέχρι και σήμερα, είναι το «Ένα Αρκούδι Μετράει τ’ Άστρα», μία σειρά χιουμοριστικών κόμικ στριπς με ζωόμορφους χαρακτήρες που σχολιάζει με πρωτότυπες σεναριακές ιδέες την post-covid κοινωνικοπολιτική ελληνική πραγματικότητα. Με πλήρη εποπτεία της σκηνής και βαθιά γνώση του μέσου, ο Σπύρος Δερβενιώτης σημειώνει στον πρόλογό του στην ομώνυμη ανθολογία που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Jemma Press, ότι μολονότι η ελληνική κόμικ σκηνή βρίσκεται ομολογουμένως σε μία εποχή άνθησης, λείπουν έργα σαν το «Αρκούδι» του Καμένου, δηλαδή έργα που «ανατέμν[ουν] το σήμερα, το τώρα, με αντανακλαστικά δημοσιογραφικής αποτύπωσης του ίντερνετ […] με καταγραφή, χωρίς περιστροφές, της «τρέχουσας πραγματικότητας», με αναγνωρίσιμα γεγονότα, υπαρκτά φαινόμενα, επίκαιρες αφορμές και σύγχρονη γλώσσα».
Πράγματι, τα στριπάκια του Καμένου συνεχίζουν μία πλούσια παράδοση ενός υβριδικού είδους που βρίσκεται στο ενδιάμεσο μεταξύ κόμικς και γελοιογραφίας. Με αυτόνομα χιουμοριστικά στριπάκια, αλλά με σταθερούς χαρακτήρες, ο Καμένος σχολιάζει με σαρδόνιο χιούμορ πληθώρα κοινωνικοπολιτικών ζητημάτων. Στις αφηγήσεις του, ο θρησκόληπτος νίντζα συμμαχεί με τον εθνικιστή κροκόδειλο, ενώ ο περίεργος αρκούδος του γειτονικού μπαλκονιού περνάει τις μέρες του κατασκοπεύοντας τους περαστικούς, παρέα με μία άγνωστη μηχανή τεχνητής νοημοσύνης. Και φυσικά, ο Τσακάλωφ που αγχώνεται για το μέλλον της αριστεράς, βρίσκει το αντίθετό του στην χουντόγρια Γιαγιά Μπερνάρντα που κάνει ένα crossover για μυημένους με τον Εσχατόγερο του Δερβενιώτη στο τέλος του προλόγου της έκδοσης. Η δημιουργική επιλογή του Καμένου να πλάσει χαρακτήρες σαν καρικατούρες, τον απελευθερώνει από την δέσμευση του ρεαλισμού, υπό το πρίσμα μίας σάτιρας που προσδοκά να σχολιάσει χωρίς όρια την παράλογη εποχή στην οποία ζούμε.
Το σχέδιο του Καμένου είναι συνειδητά μινιμαλιστικό και αφαιρετικό, με μία παλέτα μουντών, γήινων χρωμάτων. Οι λεπτομέρειες στο background σπάνια είναι τοποθετημένες τυχαία· πέρα από τη λειτουργία τους ως σκηνικό, χρησιμοποιούνται και ως κωμικά στοιχεία. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η κορνίζα του βασιλιά που συμπληρώνει τον γιαγιαδίστικο διάκοσμο του σπιτιού της Γιαγιάς Μπερνάρντα. Με την εμπειρία του και τη βαθιά γνώση της τέχνης του, ο Καμένος επιστρατεύει και ευφυή σκηνοθετικά τεχνάσματα, όπως στο υπνοδωμάτιο του νίντζα, στο οποίο από το ένα καρέ στο άλλο μετακινείται το μπαλονάκι του διαλόγου, προκειμένου να αποκαλύψει διαφορετικές λεπτομέρειες από την διακόσμησή του, οι οποίες προδίδουν τις ιδεοληψίες του ήρωα.
Επιλογικά, και λόγω της συγκυρίας δημοσίευσης του άρθρου, δεν μπορώ να αντισταθώ στο παρακάτω σχόλιο: ίσως τα φετινά Χριστούγεννα αρκετοί αναγνώστες της «Ιθάκης» να έγραψαν κρυφά στον Άι Βασίλη, γράμματα παρόμοια με του Τσακάλωφ, που του έλεγε «αγαπημένε μου Αη Βασίλη, φέτος θα ήθελα να μου φέρεις μία ενωμένη, δυνατή Αριστερά». Όμως, τελικά, δεν τους απάντησε ο Άγιος «να στρωθείτε να τη φτιάξετε μόνοι σας, χο-χο-χο», όπως συνέβη στο κόμικ. Στην πραγματικότητα, την απάντηση έδωσε ο Τραμπ με μία πολεμική ενέργεια στη Βενεζουέλα, αφήνοντάς τους να τσακωθούν για το εάν ήταν ή όχι πολιτικά θεμιτή η αρπαγή ενός εκλεγμένου πρωθυπουργού από τον στρατό του πιο παρανοϊκού ακροδεξιού ηγέτη του πλανήτη.
