Ο Slaine ο Βάρβαρος αποτέλεσε από όταν πρωτοεμφανίστηκε στις σελίδες του θρυλικού 2000AD το πολύ μακρινό 1983, μια πολύ ενδιαφέρουσα μορφή των κόμικς. Λειτούργησε για την 9η Τέχνη, σε μικρότερο επίπεδο, σε μια αντίστοιχη της θέσης που είχε ο Κόναν στη λογοτεχνία του φανταστικού. Ο διάσημος βάρβαρος του Robert E. Howard βέβαια είναι ο προπάτορας όλων των λογοτεχνικών βαρβάρων της σύγχρονης εποχής, επομένως κάποια σύνδεση με τον Slaine φαντάζει μάλλον πρόδηλη και άδικη, ειδικά όταν οι 2 χαρακτήρες διαφέρουν τόσο πολύ, τόσο εννοιολογικά όσο και σε διάθεση. Επιπλέον, σε αντίθεση βέβαια με τον Κιμμέριο, ο Slaine ακολουθεί έναν πολύ αυστηρό κώδικα τιμής και δεν επηρεάζεται τόσο από τις ηδονιστικές και, ενίοτε, μηδενιστικές, τάσεις του διάσημου συναδέλφου του.
Επίσης, κομβικό συστατικό της γοητείας του Slaine είναι το ισχυρό μπόλιασμα της ιρλανδικής και γαελικής μυθολογίας, η οποία ασκεί μια αναπόδραστη γοητεία όσα χρόνια και αν περάσουν. Δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά άλλωστε, αφού η ιρλανδική μυθολογία και γλώσσα, με τη μουσικότητα, τη μελαγχολία και το μυστήριο της έχει διαποτίσει το ίδιο το (δυτικό) fantasy και είναι ένας από τους βασικούς του πυρήνες.
Ίσως είναι αυτή η γοητεία που θολώνει κάποιες ξεπερασμένες πλευρές του χαρακτήρα, όπως επίσης και έναν ιδιαίτερα βαρύ αντρικό βλέμμα (αν και φτιαγμένος κατά το ήμισυ από γυναίκα, την Angela Kincaid) στις αφηγήσεις του. Αυτό, με τη σειρά του, διατηρεί μια κάποιες φορές παιδιάστικη (αλλά καθαρά ανδρική) φαντασίωση που διαπνέει συνολικά την πορεία του. Συνολικά, αποτελεί έναν χαρακτήρα που υπηρέτησε μια συγκεκριμένη ιδέα, ωστόσο, στοιχεία του μπορούν, κριτικά να σταθούν ακόμα και σήμερα. Μια ιδιαίτερη ιστορία του θα μπορούσε τόσο να ενισχύσει τις πλευρές που αγάπησε το κοινό που τον ήξερε από τα 80s όσο και να τον γνωρίσει σε ένα νέο κοινό, που μεγάλωσε σε έναν διαφορετικό, πιο προωθητικό κοινωνικό πλαίσιο. Το Slaine: Οι Θησαυροί της Βρετανίας (στα ελληνικά από τη Jemma Press και σε μετάφραση της Μπέλλας Σωτηροπούλου) είναι σε θέση να γίνει αυτή η ιστορία, ειδικά για το ελληνικό κοινό.
Συνάντηση γειτονικών μύθων...
Στη συγκεκριμένη ιστορία, ο βασικός δημιουργός του χαρακτήρα, Pat Mills, φέρνει τον Slaine αντιμέτωπο με τον απόηχο της αποτυχίας του Βασιλιά Αρθούρου, και, ουσιαστικά, με την ουσία του ίδιου του Αρθουριανού Μύθου, ο οποίος είναι ταυτοτικός για τη Βρετανία. Στο backstage κομμάτι, η ιστορία ανήκει σε μια σειρά παρόμοιων «ταξιδιών στο χρόνο» όπου ο Slaine συνδράμει διάσημες μορφές της βρετανικής ιστορίας, μυθικές και πραγματικές, που υπερασπίστηκαν, αποτυχημένα τις περισσότερες φορές, τα βρετανικά νησιά από κατακτητές. Μεταξύ τους ήταν η Μπούντικα, ο Γουίλιαμ Γουόλας αλλά και ο Ρομπέν των δασών. Αφηγηματικά όμως, ο Αρθούρος και ο Μύθος του, προσεγγίζει πολύ πιο κοντά τον μυθολογικό πυρήνα του Slaine και έτσι, η δική τους ιστορία, από όλα τα παράδοξα και χωροχρονικά team-ups, είναι εύκολα η καλύτερη.
Πώς λειτουγεί όμως αυτή η συγκατοίκηση;
Οι δύο μυθολογικές βάσεις, με τις γειτνιάσεις τους, χωρικές και εννοιολογικές, έρχονται σε εμάς μέσω του κυνηγιού των 13 θησαυρών και τους κινδύνους, τις παρασκηνιακές μηχανορραφίες και την άφθονη, στυλιζαρισμένη βία. Όλα αυτά πλαισιώνονται με γνωστές μυθολογικές αναφορές, οι οποίες, με τη σειρά τους, γίνονται αφορμή για άλλες, λιγότερο ή και καθόλου γνωστές στο ευρύ κοινό, (πολλές φορές βέβαια αλλαγμένες για χάρη της αφήγησης). Παράλληλα, μπορεί οι 2 μυθολογίες να αποτελούν τη βάση της ιστορίας, όμως η εξιστόρησή τους δεν είναι ισόποση, ούτε, προφανώς, αναλλοίωτη. Αφενός η συσχετική τους είναι διαλεκτική, με την ιρλανδική πλευρά του Slaine να είναι η κυρίαρχη, αφετέρου, ακόμα και αυτή η μυθολογία έχει αλλάξει, για να χωρέσει τις σεναριακές αλλαγές και τα ευρήματα του Mills στην (τότε) 40χρονη πορεία του χαρακτήρα. Σε κάθε περίπτωση, ο ρυθμός του τόμου είναι καταιγιστικός. Κρατά τον αναγνώστη γραπωμένο και καταφέρνει να τον συνεπάρει, είτε γνωρίσει από πριν τον Slaine είτε όχι. Κυρίως μάλιστα το δεύτερο, καθώς ο πλούτος της πορείας του χαρακτήρα αλλά και ο συναισθηματικός και ηθικός του κόσμος αποδίδονται καίρια και αποτελεσματικά. Ίσως κάποιες φορές κουραστικά, καθώς τείνει να επαναλαμβάνεται αυτή η «γνωριμία», όμως οι μάχες και η βία βοηθάνε στο να κυλήσει πιο στρωτά η πλοκή.
Σχέδιο βγαλμένο από βίαιο όνειρο
Μία από τις πιο δυνατές πλευρές του τόμου είναι σίγουρα το έντονα ατμοσφαιρικό σχέδιο του Dermot Power. Τόσο τα σχέδια των χαρακτήρων όσο και η ίδια η δομή, η κινησιολογία και χορογραφία των μαχών, αλλά και το ίδιο το καδράρισμα, αποπνέουν μια μαγευτική ατμόσφαιρα. Αυτή η αίσθηση αχλού ονείρου που κυριαρχεί στο σκίτσο και, παρότι διακριτική (ή ίσως εξαιτίας αυτού) καταφέρνει να αναδεικνύει τη μυθολογική και ηρωική διάσταση τόσο των χαρακτήρων όσο και της ίδια της ιστορίας. Μίας και είναι θεματικά κοντά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το Οι Θησαυροί της Βρετανίας, είναι, στα κόμικς, ό,τι ήταν το αριστούργημα του John Boorman, Excalibur (1981) στον κινηματογράφο για το Μύθο του Αρθούρου.
"ΤΣΙΜΠΑ ΕΝΑ ΤΣΕΚΟΥΡΙ"
Παράλληλα, η μετάφραση της Σπυροπούλου, με ίσως λίγους σολοικισμούς διασκορπισμένους εδώ και εκεί, καταφέρνει και μεταφέρει ένα πολύ δύσκολο και ανά σημεία στρυφνό κείμενο, που εναλλάσσει είδη αφήγησης, πεζό και ποιητικό λόγο, ακόμα και ύφος. Η μεταφράστρια καταφέρνει να μη χάνεται σε αυτόν τον κυκεώνα και να τον αποδίδει με ευκρίνεια και καθαρότητα. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Kόμικ ΚΑΙ βαρβαρότητα!
Το Slaine: Οι Θησαυροί της Βρετανίας είναι ένα κόμικ που όσοι αγαπούν τους βάρβαρους στο fantasy ξέρουν ήδη ότι θα τους αρέσει. Και όμως, μπορεί να αρέσει και σε όλους αγαπούν απλά το φανταστικό και τα πανέμορφα σχεδιασμένα κόμικ. Γενικότερα αποτέλεσε μία από τις κυκλοφορίες που χαρήκαμε ιδιαίτερα.
