Γράφει ο Θάνος Κυρατζής
Το Φεστιβάλ των Γιώργου Γούση, Παναγιώτη Πανταζή και Γεωργίας Ζάχαρη αποτελεί την πιο δημιουργική παραγωγή graphic novel το 2019 στην Ελλάδα – κάτι που εγώ προσωπικά εκτιμώ σημαντικά, γιατί φέρνει μία φρέσκια ανάσα στο χώρο. Το Φεστιβάλ είναι μια ιστορία φτιαγμένη για κόμικ που βρίσκει ζωή στη σελίδα και στα μυαλά όποιων το διαβάζουν. Αποτελεί ένα επετειακό έργο, που ανατέθηκε στους τρεις δημιουργούς από τη διεύθυνση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου για το επετειακό εξηκοστό έτος του διεθνούς φεστιβάλ (Θεσσαλονίκη – 31/10 – 10/11).
Η πλοκή της ιστορίας ακολουθεί τη Ντάρια και τον Σωτήρη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Μέσα στις σελίδες του, ο κάθε αναγνώστης θα βρει ένα εισαγωγικό σημείωμα, έναν επίλογο και ένα γλωσσάρι με τις αναφορές σε κάθε “ειδικό καλεσμένο” που εμφανίζεται στην ιστορία – με στόχο να δείξουν οι καλλιτέχνες το πόσο πλούσια είναι η παράδοση πίσω από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Από το εξώφυλλο μέχρι και την τελευταία σελίδα, το Φεστιβάλ έχει τη δική του χαρακτηριστική υβριδική γραμμή και χρώμα που προέκυψε από τη συνεργασία των τριών δημιουργών. Οι εκατόν ογδόντα σελίδες της έκδοσης έχουν μία παλέτα χρωμάτων που είναι ασυνήθιστη αλλά απόκοσμα ταιριαστή στην ιστορία του graphic novel. Νωχελικά και απόμακρα, τα κατα βάση ψυχρά χρώματα δίνουν στον αναγνώστη την αίσθηση ότι η πλοκή εξελίσσεται μέσα από μία κάμερα, μακριά από το άγγιγμα του. Και όσο κι αν θέλει κάποιος αναγνώστης να φωνάξει στη Ντάρια και τον Σωτήρη να φιληθούν, να αγκαλιαστούν ή ακόμα και να μαρτυρήσει στον έναν πόσο πονάει ο άλλος, δεν είναι δυνατό.
Το Φεστιβάλ είναι ένα έξυπνο κόμικ καθώς κατέχει διάφορα επίπεδα στο πόσο βαθυστόχαστα έχει οργανωθεί σαν έργο. Από μία ιστορία αγάπης που ξεδιπλώνεται σε μία μέτα-τροπή της Θεσσαλονίκης και των ζώων του Σωτήρη και της Ντάρια σε ένα ρομ-κομ α λα ελληνικά (με στιχάκια, παροιμίες, μπηχτές και εμφανίσεις προσώπων που έχουν τιμήσει το Διεθνές Φεστιβάλ). Το έργο των Γούση, Πανταζή και Ζάχαρη αγγίζει την καρδιά και το μυαλό του αναγνώστη.
Η αλήθεια είναι ότι το Φεστιβάλ εξερευνεί το μικρόκοσμο του Διεθνούς Φεστιβάλ μέσω καταστάσεων και συμβάντων που όλοι ξέρουμε – να μένεις στην αίθουσα προβολών αφού έχουν φύγει όλοι, να περπατάς το βράδυ στην Νέα Παραλία νιώθοντας ότι είσαι ο μόνος που θέλει να μιλήσει με την καψούρα σου αντί να τη φιλήσεις. Μέσα από αυτόν τον μικρόκοσμο στιγμών και ονείρων, μπαίνουμε στο μακρόκοσμο της ανθρώπινης ψυχής.
Τι βρίσκεται εκεί; Τσουνάμι, υποβρύχιο κλάμπινγκ, εισβολές στρατιωτών και τραίνα που φεύγουν στην ομίχλη. Και μέσα σε όλα αυτά, ένα ζευγάρι που βρίσκει το δρόμο του.
Είναι μία ετεροχρονισμένη αφήγηση που δένει τέλεια σαν ένας οργανισμός. Κάθε χρονική στιγμή έχει μία ουσία, είτε είναι για το παρόν, το παρελθόν ή το μέλλον. Κάθε καρέ από αυτές τις στιγμές είναι εκεί για το απολαύσουμε και να τα καταλάβουμε αφού τελειώσουμε να το διαβάσουμε και ξέρουμε όλη την πλοκή. Στο τέλος της ημέρας καλό είναι να διαβάζουμε το Φεστιβάλ για να βλέπουμε όνειρα και πριν κοιμηθούμε.
