Τα multiverse δεν είναι κάτι νέο στην 9η Τέχνη, από όλες τις πλευρές της υφηλίου. Ειδικά στα αμερικανικά και δη υπερηρωικά κόμικ, τα παράλληλα σύμπαντα χρησιμοποιούνται εδώ 7 δεκαετίες σχεδόν για να διορθωθούν λάθη και ασυνέπειες που προκύπτουν από το άχθος της περιοδικής κυκλοφορίας αλλά και ως αφορμή για να ειπωθούν διάφορες, πιο ειδικών περιστάσεων ιστορίες (what ifs, hero team ups, events κτλπ). Όμως, σε 70 χρόνια, οι ιστορίες αυτές (που πλέον περνάνε και στον κινηματογράφο, με όχι ιδιαίτερα ποιοτικά αποτελέσματα) απλά χρησιμοποίησαν το παράλληλο σύμπαν ως αφηγηματικό στοιχείο. Στην ουσία τους παρέμειναν σχετικά φορμαλιστικές και, τεχνικά, κοινότυπες.
Αυτό σίγουρα δεν μπορεί να ειπωθεί για το Η Πριγκίπισσα του Αέναου Κάστρου του διαβόητου Shintaro Kago (στα ελληνικά από την Jemma Press, σε μετάφραση από τα Ιαπωνικά της Kasumi Mori). Σε αυτό το μοναδικά αναζωογονητικό και στρυφνό, σκοτεινό και ελπιδοφόρο, βίαιο και διεστραμμένο manga, o Κago χρησιμοποίεί τη λογική του παράλληλου σύμπαντος κυριολεκτικά, πηγαίνοντας την ίδια τη γλώσσα και τις μοναδικές δυνατότητες της 9ης Τέχνης πιο πέρα.
Ο mangaka μας δείχνει δύο, τρεις, χιλιάδες παράλληλους κόσμους, χιλιάδες διακλαδώσεις μιας εγκιβωτισμένης (ή πιο σωστά… εγκαστρομένης) ιαπωνικής Ιστορίας, χρησιμοποιώντας σχεδόν πανομοιότυπα καρέ, με μια ελάχιστη αλλαγή το καθένα το ένα δίπλα στο άλλο, σαν τούβλα στα τείχη του αέναου κάστρου του. Κάθε αλλαγή σηματοδοτεί έναν διαφορετικό κόσμο, μια ξεχωριστή ιστορία αλλά αλληλοδιαπλεκόμενη και παρόμοια με την κεντρική αλλά με μια ουσιώδη διαφορά, η οποία αρκεί για να την κάνει εντελώς μοναδική. Σε αυτούς τους παράλληλους κόσμους, οι ίδιοι χαρακτήρες αναλαμβάνουν διαφορετικούς ρόλους, σπρωγμένοι από διαφορετικές συνθήκες. Ακόμα και η ίδια η πριγκίπισσα, η οποία είναι επαναστάτρια στο ένα Κάστρο, στο άλλο απολαμβάνει τη χλιδή της εξουσίας και δολοπλοκεί εναντίον… της άλλης της εαυτής. Επιπρόσθετα, η μετάφραση της Mori μας μεταφέρει ξεκάθαρη τη δαιδαλώδη πολιτική ατμόσφαιρα της συγκεκριμένης περιόδου της ιαπωνικής ιστορίας (όσα άτομα έχουν δει έστω και ένα anime, ξέρουν τους θρύλους που συνοδεύουν τη Sengoku Jidai και το τέλος της).
Παράλληλα, στη διαχώριση των ιστοριών και των χαρακτήρων υπάρχει και η υλοποίηση της υπόσχεσης της επανένωσης, με μια βιτριολική όμως ανατροπή. Τα σώματα των ηρώων διαρρηγνύονται, διαμελίζονται και επανασυντίθεται σε εφιαλτικούς συνδυασμούς. Το body horror και, ταυτόχρονα, η φετιχοποίηση των σωμάτων σε ένα κρεσέντο σεξουαλικής βίας (απόλυτα εναμορνισμένης με την πλοκή, ωστόσο ακόμα υπερβολικής) αποτελούν κομβικά χαρακτηριστικά του manga.
Οι αλλαγές αυτές δίνονται με ένα λιτό, σχεδόν ρεαλιστικό σκίτσο, πολύ μακριά από τις υπερβολές που μπορεί να μας έχουν συνηθίσει στα manga άλλοι δημιουργοί. Τα πρόσωπα είναι καθαροσχεδιασμένα, με προσοχή στις λεπτομέρειες και τις σκιάσεις, πράγμα πολύ δύσκολο εάν αναλογιστεί πόσους χαρακτήρες, αλλά και πόσες εκδοχές τους ήταν υποχρεωμένος να φτιάξει ο καλλιτέχνης. Αυτή η διαύγεια λειτουργεί παράλληλα και ως λευκός καμβάς για να γίνει πιο έκδηλη η τρομερά βίαιη πλευρά του manga, καθώς είναι πιο ανατριχιαστική η βία πάνω σε ένα σώμα που μας μοιάζει παρά στις γραφικές υπερβολές των manga.
Επιλογικά, το Πριγκίπισσα του Αέναου Κάστρου είναι ένα ιδιαίτερο manga,σίγουρα για γερά στομάχια. Ωστόσο, πέρα από τις σοκαριστικές του εικόνες, κρύβει μια πραγματικά εντυπωσιακή φόρμα και διάθεση.
