Ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας είναι ο Άγιος Πατρίκιος, ένας ρωμαιο-Βρετανός ιεραπόστολος, και μετέπειτα επίσκοπος της Σμαραγδένιας χώρας του 5ου αιώνα, ο οποίος πρωτοστάτησε εναντίον των γαελικών θρησκευτικών παραδόσεων που κυριαρχούσαν έως τότε στο νησί και τελικά καθιέρωσε τον χριστιανισμό, ξεριζώνοντας τις γηγενείς παραδόσεις της χώρας. Πέθανε στις 17 Μαρτίου, ημέρα που καθιερώθηκε και ως εθνική εορτή της Ιρλανδίας. Πλέον, λόγω τόσο της ιρλανδικής διασποράς, αλλά περισσότερο λόγω της παγκοσμιοποίησης, έχει διαδοθεί να εορτάζονται εκείνη την ημέρα σε όλο τον κόσμο τα χαρακτηριστικά εκείνα στοιχεία της ιρλανδικής κληρονομιάς, ακόμα και αυτά που καμία σχέση δεν έχουν με τη θρησκεία. Για εμάς λόγου χάρη, εκείνη η μέρα είναι μια εξαιρετική αφορμή να θυμηθούμε τον προωθημένο λαϊκό ξεσηκωμό των Ιρλανδών για ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη το 1919, όπου οι Ιρλανδοί, με μπροστάρηδες τον IRA (Irish Republican Army ή, πιο σωστά, Óglaigh na hÉireann) και, πιο συγκεκριμένα, την κομμουνιστική του πτέρυγα, πέταξαν τους Βρετανούς στη θάλασσα.
Ας γυρίσουμε όμως στον Πατρίκιο. To Lorica Sancti Patricii: Η Κραυγή του Ελαφιού (εκδόσεις Red Noir, σε σενάριο του Αθανάσιου Μπαρμπαλέξη και σχέδιο του Γιώργου Γανίδη) επιλέγει να αφηγηθεί έναν από τους μύθους που περιβάλλουν τον Πατρίκιο και τον πόλεμό του εναντίον των γαελικών, πολυθεϊστικών παραδόσεων που είχαν διαφυλαχθεί έως εκείνη τη στιγμή στην Ιρλανδία. Ο μύθος αφορά το πως έσωσε τους μαθητές του όταν όλοι αυτοί επέλεξαν να μη σεβαστούν τους θεούς της Ιρλανδίας και να καπηλευτούν τη γιορτή της θεάς Εόστρε για το κήρυγμά τους. Τότε ο βασιλιάς Λίρι, για να τιμωρήσει αυτή την ασέβεια, διέταξε τη σύλληψή τους, όμως εκείνοι ξέφυγαν μεταμορφωμένοι σε ελάφια (εξ ου και ο τίτλος του κόμικ).
Ο Μπαρπαλέξης λοιπόν, στις 64 σελίδες του κόμικ, μας δείχνει μια εικόνα απίστευτης αλαζονείας του Πατρίκιου, ο οποίος συγκρούεται με τους δρυίδες σε μια μάχη εντυπώσεων και μαγείας, κατά τα πρότυπα των μεσαιωνικών μονομαχιών ή, ορθότερα, των βίαιων και τιμωρητικών επιδείξεων δύναμης του ισραηλίτικου θεού της παλαιάς διαθήκης. Αυτός ο θεός λοιπόν, ο θεός της αγάπης, δεν ενδιαφέρεται καθόλου για όσους δεν πιστεύουν σε αυτό, αφήνοντας αρκετό κόσμο να πεθάνει για να δείξει τη δύναμή του. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι εκπρόσωποι αυτών των θρησκευτικών παραδόσεων, οι δρυΐδες δεν προχώρησαν αρχικά σε καμία δίωξη ή δράση εναντίον του, τουλάχιστον μέχρι ο ίδιος να δείξει ασέβεια στους ανθρώπους που τον φιλοξένησαν. Το σενάριο λοιπόν του Μπαρμπαλέξη μοιάζει περισσότερο με κάποιο ενδιαφέρον trivia που θα διαβάζουμε, για τουριστικούς λόγους, σε κάποια εκκλησία του Πατρικίου (λογικό, γιατί και ο ίδιος ο Μπαρμπαλέξης έχει σπουδάσει εκτεταμένα στη Βρετανία) παρά για κείμενο που θέλει να δείξει, όπως αναφέρει το οπισθόφυλλο, τη ρήξη και τη σύζευξη δύο διαφορετικών κόσμων. Μάλλον την κατάκτηση του πρώτου από τον δεύτερο και τη διακόρευση των συμβόλων του.
Παράλληλα, το σχετικά απλό και στρωτό σχέδιο του Γινίδη έχει αρκετά θέματα όσον αφορά την απεικόνιση πραγμάτων σε κλίμακα αποστάσεων, κυρίως κινούμενων ανθρώπων ανθρώπους. Επιπλέον, οι λεπτομέρειες στα πρόσωπα των τελευταίων σίγουρα χρειάζονται περισσότερη προσοχή. Παρόλα αυτά, η επιλογή της παλέτας των ζεστών και φωτεινών χρωμάτων είναι κάτι που δένει πάρα πολύ όμορφα με την ιστορία και αποτελεί και το δυνατό χαρτί αυτής της έκδοσης.
Επιλογικά, το Lorica Sancti Patricii: Η Κραυγή του Ελαφιού αποτελεί μια ιδιότυπη έκδοση, η οποία απευθύνεται σε ένα μάλλον περιορισμένο κοινό των φανατικών της ιρλανικής μυθολογίας, σύγχρονης και αρχαίας. Όμως είναι φανερό ότι πρόκειται για μια δουλειά με μεράκι και αυτό σίγουρα εκτιμάται.
