Το comic strip έχει τις ρίζες του από τις γνωστές και μεγάλες αμερικάνικες εφημερίδες στην αρχή του 20ου αιώνα. Αποτελούσαν (συνήθως) το χιουμοριστικό κομμάτι της εφημερίδας, όπου ο αναγνώστης θα διάβαζε μια εικονογραφημένη απεικόνιση της καθημερινότητάς του μέσα από τη πολιτική σάτιρα. Με τα χρόνια η μετεξέλιξη του στριπ πήρε και πιο μυθοπλαστικά στοιχεία, ωρίμασε, ξέφυγε από τον στενό όρο της πολιτικής σάτιρας και αποτέλεσε την “ευχάριστη γωνιά” που ξέρουμε μέχρι τώρα. Ο θάνατος του χαρτιού έχει φέρει μια νέα περίοδο για το στριπ, όπου για να επιβιώσει γίνεται ψηφιακό, και αποτελεί (μερικές φορές) απλά μια ανάρτηση σε instagram και facebook. Το ένθετο “Καρέ Καρέ” της Εφημερίδας Των Συντακτών συνεχίζει όμως με βάση τα παλιά πρότυπα, και φιλοξενεί διαφόρων ειδών στριπς σε έντυπη μορφή, και αποπνέει ακόμα τη λογική της “ευχάριστης γωνιάς”.
Μια από τις σειρές στριπς του Καρέ Καρέ είναι και το Μεφίστο του Δημήτρη Καμένου, ίσως η αμιγώς λιγότερο πολιτική σειρά- σε αντίθεση με άλλες, όπως το Scary Tales του Πάνου Ζάχαρη ή το Τελευταίο Τέλος Του Κόσμου του Λέανδρου– παρόλα αυτά όμως πιστό στο πνεύμα της σάτιρας εμπνευσμένης από την (ελληνική) καθημερινότητα. Το κόμικ στριπ αποτελεί μια ελεύθερη απόδοση του «Φάουστ» του Γκέτε, αυτή τη φορά ως μια παρωδία – ή ένα “ιατρικό σίριαλ” όπως το θέτει ο δημιουργός.
Το έργο αναπαράγει τον γνωστό μύθο του ανθρώπου που πούλησε την ψυχή του στον Διάβολο. Ο Μεφίστο, ουσιαστικά ο ίδιος ο Διάβολος αυτοπροσώπως, που δολοπλοκεί, παραπλανεί και πάντα προσπαθεί να τεθεί απέναντι στον ανθρώπινο κόσμο, με σκοπό μεν να τον υποτάξει αλλά παράλληλα να τον καταλάβει. Ο δόκτωρ Φάουστ, ένας άνθρωπος που δεν θέλει να αποδεχθεί την ίδια του την ηλικία, που έχει σπουδάσει Ιατρική, Φιλοσοφία και Θεολογία, έχει ως βασικό σκοπό να αποκτήσει την απόλυτη γνώση και έτσι στρέφεται στην μαγεία – αν και τελικά αποδεικνύεται πως ότι κάνει το κάνει για να βρει θεραπεία σε όποια νόσο έχει (γαστρίτιδα, αλλεργίες, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, κυκλοφοριακό, αρρυθμίες και πάει λέγοντας) ακόμα και αν δεν έχει κάτι και απλά νιώθει την ηλικία «βαριά» στην πλάτη του – καταλήγει να υπογράψει το συμβόλαιο με τον Διάβολο. Το ρόστερ των χαρακτήρων του κόμικ πλαισιώνουν (μεταξύ άλλων) μια γάτα και (well) το αιώνιο συμπαντικό πνεύμα!
Γεμάτο με ευφυείς αναχρονισμούς, αλλά και τοποθετώντας το σε ένα μετέωρο ελληνικό χρονικό τοπίο, είναι φανερό πως ο Καμένος προσπαθεί να εκσυγχρονίσει το έργο του Γκέτε και να το φέρει στα δεδομένα της σημερινής εποχής. Το αιχμηρό του χιούμορ χρησιμοποιείται σαν μέσο σάτιρας όχι του πρωτότυπου έργου, αλλά της ίδιας της εποχής μας. Σαφή παραδείγματα ο μίζερος και οξύθυμος παππούς που επιθυμεί τη νεότητα, μια συντηρητική και θρησκόληπτη γεροντοκόρη και ένας ταλαίπωρος (και αρκετά σατανικός) Σατανάς, που όλοι κινούνται υπό το «βλέμμα» ενός αόρατου πανταχού παρόν Θεού.
Και αυτό ακριβώς κάνει το Μεφίστο να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες (κυριολεκτικά αμέτρητες) προσαρμογές και μεταφορές έργων του Γκέτε. Από το πρωτότυπο κρατάει βασικές έννοιες και ζητήματα που πραγματεύεται, όπως την πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό, το φως και το σκοτάδι, τις εξουσιαστικές σχέσεις, τη γνώση και την άγνοια. Αλλά μετά έρχεται η προσωπική ματιά του δημιουργού και αλλάζει τα δεδομένα και δίνει μια νέα (προσωπική) πτυχή στο μύθο.
Όπως και το πρωτότυπο, χωρίζεται σε δύο μέρη – το πρώτο εκ των οποίων δημοσιεύθηκε και συλλέχθηκε σε ένα άλμπουμ, με τον υπότιτλο Ένα Ιατρικό Σίριαλ, το 2019, κερδίζοντας και το βραβείο Καλύτερης Αυτοέκδοσης το 2021. Το δεύτερο μέρος του, με τον υπότιτλο Ο Άσωτος Υιός, συνεχίζει να δημοσιεύεται μέσα από το Καρέ Καρέ με μεγάλη επιτυχία. Ο Διάβολος τελικά μπορεί και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Γιατί να τα παρατήσει και να αποδεχτεί την ήττα του, λοιπόν;
