Είναι συνετό μερικές φορές να ανατρέχουμε σε παλαιότερα γεγονότα της ζωής μας, έτσι, για να κάνουμε και την αυτοκριτική μας. Επειδή, όμως, δεν έχω παιδευτική διάθεση-ούτε θα έχω ποτέ, μην χάσω και σας τους λίγους που με παρακολουθούν- σας συνιστώ να «μην το δοκιμάσετε στο σπίτι σας», θα ανακαλύψετε και αρκετά ανεπιθύμητα πράγματα. Η αναδρομή, που θα επιχειρήσω σήμερα, αφορά διάφορα βιντεοπαιχνίδια προηγούμενων δεκαετιών, που, σ’ εμένα τουλάχιστον, έμειναν αξέχαστα. Η διάρθρωση των παιχνιδιών είναι Τίτλος-Κονσόλα και μετά μπλα,μπλα”∞.
Duck Hunt (NES): Το παιχνίδι βγήκε σε κυκλοφορία πριν 30 χρόνια, αλλά εξακολουθεί να είναι αναγνωρίσιμο στους fans της Nintendo. Ο στόχος είναι να χτυπήσεις όσες περισσότερες πάπιες ή δίσκους γίνεται σε δέκα βολές. Αν πετύχεις τον επιθυμητό αριθμό, προχωράς σε επόμενη πίστα, αλλιώς χάνεις το παιχνίδι. Η πρωτοτυπία τότε ήταν το εξάρτημα-πιστόλι, εκσυγχρονίζοντας την κατηγορία των παιχνιδιών σκοποβολής. Διαχρονικός, όμως, παραμένει ο ρόλος του σκύλου, που στην εκδοχή με τις πάπιες, περιγελά κάθε άστοχη βολή, σαν πιστό κυνηγόσκυλο! Κρίμα που δεν μπορούσες να το σκοτώσεις τότε, αλλά η εκδίκηση ήρθε σε νεότερες εκδοχές του τίτλου, αφού θεωρείται χαρακτήρας «love to hate» από τους παίκτες. Τι γίνεται απ’ το lvl. 99 και μετά, που τελειώνει το παιχνίδι:
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=8N32Kn0Cvxk]
Galaxian (Arcade/NES): Θεωρήθηκε ο ανταγωνιστής του Space Invaders και όπως καταλαβαίνετε, έχει και παρόμοια σύνθεση ως παιχνίδι. Ο παίκτης ελέγχει ένα διαστημόπλοιο στο κάτω μέρος της οθόνης, που πυροβολεί τους αντιπάλους του σε διάφορες κατευθύνσεις. Ακολούθησαν πολλά sequels, λιγότερο γνωστά αλλά το ίδιο προσοδοφόρα. Ο τίτλος μεσουρανούσε την δεκαετία του ’80 και άφησε το στίγμα του στο χρόνο με το 8-bit animation και την μουσική που θυμίζει τηλεφωνικό κέντρο! Για του λόγου το αληθές:
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=mXQimYB8sUA]
Arkanoid(NES): Άλλο ένα παιχνίδι με θέμα το διάστημα(είχε μάλλον πέραση στους geeks του ’80). Ο παίκτης ελέγχει το διαστημόπλοιο «Vaus» που χτυπάει με την μπάλα τα τούβλα, προσπαθώντας να μην βγει εκτός του πεδίου του παίκτη. Η μπάλα χτυπάει το τούβλο, αυτό εξαφανίζεται και όταν εξαφανιστούν όλα, περνάμε στην επόμενη πίστα. Στην 33η πίστα βρίσκεται το boss «DOH», που μοιάζει με άγαλμα από τα νησιά του Πάσχα και είναι επίσης διαστημόπλοιο, με την ικανότητα να ελέγχει τις διαστάσεις του σύμπαντος. Αν νικήσει ο παίκτης, το «Vaus» συνεχίζει το ταξίδι του στο διάστημα και έχουμε ένα πρώιμο δείγμα πλοκής. Αν όχι, ξαναρχίζει από την αρχή ή επαναλαμβάνει την πίστα με τις υπόλοιπες ζωές.
Το lvl 33: [youtube https://www.youtube.com/watch?v=u6Vg4MVHdfY]
Circus Charlie (NES): Όπως δηλώνει και ο ευφάνταστος τίτλος (τι τρέχει με το τμήμα marketing της Nintendo ;), ο ακροβάτης Charlie κάνει διάφορα νούμερα-πίστες στο τσίρκο. Έξι είναι οι βασικές πίστες και αφού ολοκληρωθούν, το παιχνίδι ξαναρχίζει με επίπεδα αυξανόμενης δυσκολίας. Οι δοκιμασίες ποικίλλουν, από δαχτυλίδια με φωτιά και τραμπολίνα, μέχρι ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί και αιώρα σκοινοβάτη, ενώ παράλληλα υπάρχει και χρονικό όριο, που αν ξεπεραστεί ξαναρχίζει το επίπεδο και ο παίκτης χάνει μια ζωή. Γενικά, οι τίτλοι της εποχής είχαν λίγα επίπεδα και δεν μπορούσες να αποθηκεύσεις την πρόοδό σου, δεδομένων των περιορισμένων τεχνολογικών μέσων και κυρίως της μικρής χωρητικότητας των game file.
Road Fighter (NES):Στο πρώτο racing game της Konami, ο παίκτης οδηγεί ένα κόκκινο αυτοκίνητο σε 4 διαφορετικές πίστες, που μετά την ολοκλήρωσή τους επαναλαμβάνονται (όπως και εγώ τώρα) με αυξανόμενη δυσκολία. Τα καύσιμα, όπως και ο διαθέσιμος χρόνος προκειμένου να ολοκληρωθεί η πίστα, είναι περιορισμένα. Τα υπόλοιπα αυτοκίνητα αυξάνουν το επίπεδο δυσκολίας, αφού με την σύγκρουση χάνονται καύσιμα και χρόνος. Υπάρχουν διάφοροι τύποι αυτοκινήτων: κόκκινα που μπαίνουν στην λωρίδα του παίκτη για να τον εμποδίσουν, γαλάζια που αλλάζουν τυχαία λωρίδα και κίτρινα που οδηγούν σταθερά στην ίδια λωρίδα. Σπάνια εμφανίζονται νταλίκες και λακκούβες, όπως επίσης και ένας τύπος σαν σούπερμαν(που λέγεται Konami Man και ήταν μασκότ της εταιρείας-αχ,αυτά τα 80’s!) που δίνει έξτρα χρόνο, εάν ο παίκτης φτάσει μέχρι ενός σημείου χωρίς να τρακάρει.
Τώρα, για να γίνει πιο διαδραστικό το άρθρο, θα μαντέψω την απορία που δημιουργείται λογικά από τα παραπάνω:
Πώς μπορούμε σήμερα να παίξουμε αυτά τα παιχνίδια;
Η απάντηση είναι πως υπάρχουν ειδικά προγράμματα για υπολογιστές, που συμπεριφέρονται όπως η αντίστοιχη κονσόλα, που λέγονται emulators. Είναι δωρεάν, υποστηρίζουν cheats και υπάρχει η δυνατότητα σύνδεσης με gamepad. Το μόνο που χρειάζεται είναι να κατεβάσετε πρώτα το πρόγραμμα και μετά τον αντίστοιχο τίτλο, σε μορφή ROM ή ISO. Βέβαια κάποια emulator ενδέχεται να θέλουν και το απαραίτητο BIOS.
Είναι νόμιμο;
Η νομιμότητα στην χρήση τους έγκειται στο νομοθετικό πλαίσιο της κάθε χώρας, αν και στην Ελλάδα δεν έχει θεσπιστεί τέτοιος.( Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε-και ναι, διάβασα τους νόμους για να το επιβεβαιώσω.)
