Οι Ναζί που εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση, κατά το πλαίσιο της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, ήταν ούτε λίγο ούτε πολύ, τέρατα. Αυτό (θα έπρεπε να) είναι κοινή παραδοχή. Ωστόσο, τι θα συνέβαινε εάν ανάμεσα σε εκείνα τα ναζιστικά στρατεύματα υπήρχαν και απεσταλμένοι του στρατού μιας γοτθικής κόλασης; Αν υπήρχε… ένας λόχος αιμοσταγών βρικολάκων;
Αυτό είναι, λίγο πολύ, το premise της κλασικής ιστορίας του Garry Finley-Day, σε υποδειγματικό σχέδιο του Carlos Esquera.
Αμφότεροι αποτελούν μνημειώδη ονόματα των βρετανικών κόμικ, όμως η μεταξύ τους συνεργασία στο συγκεκριμένο κόμικ είναι αισθητά ανισοβαρής.
Tην ιστορία αυτή οι παλαιότεροι την είχαν γνωρίσει από το κλασικό περιοδικό Αγόρι το 1982, περίπου 2 χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση στο θρυλικό 2000AD. Τώρα, για τη νέα γενιά, την επαναφέρει η Jemma, σε μετάφραση του Γαβριήλ Τομπαλίδη.
Χαμένες σεναριακές ευκαιρίες
Η ίδια η ιστορία τώρα, από δύο πρωτοπόρους της βρετανικής σκηνής κόμικ, με μακρά θητεία στον μεγαλύτερο τίτλο του 2000AD, τον Δικαστή Dread, φαίνεται σχετικά άνιση. Ο κεντρικός χαρακτήρας παραμένει ένας κοινότυπος Γερμανός στρατιώτης, ο οποίος όχι μόνο δεν αμφισβητεί ποτέ τη ναζιστική μηχανή στην οποία ανήκει, αλλά ούτε καν τη συγκρίνει με τον (σχετικά μικρό σε αριθμό θυμάτων) όλεθρο που εξαπολύουν οι βρικόλακες. Γενικότερα, στο σεναριακό κομμάτι, το Ανατολικό Μέτωπο, μπορεί να είναι στον τίτλο, όμως τελικά είναι ένα απλό πεδίο μάχης, το οποίο θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε στον 20ο αιώνα.
Ούτε οι βρικόλακες αναπτύσσονται περισσότερο από όσο «χρειάζεται» μια τυπική, pulp ιστορία. Είναι τέρατα από τη Ρουμανία, σκοτώνουν πρώτα Σοβιετικούς και μετά ναζί, χωρίς διακρίσεις ανάμεσα στους δύο, όπως κάποιοι ευρωκεντριστές. Όλα τα στερεότυπα για αυτούς ισχύουν ταυτόχρονα (σκοτώνονται και με το φως του ήλιου και με παλούκωμα και με ασημένιες σφαίρες και με ό,τι έχει πρόχειρο γενικά ο αντίπαλός του). Ακόμα και το σύμβολο του λόχου τους είναι μια νυχτερίδα.
Γενικότερα,σε επίπεδο σεναρίου, κανένας χαρακτήρας δεν αναπτύσσεται περισσότερο από όσο χρειάζεται για να επιτελέσει τον ρόλο του στην πλοκή. Αξίζει βέβαια να σημειωθεί ότι η εν λόγω πλοκή είναι ιδιαίτερα σφικτή και δεν αφήνει κανένα κενό. Όχι μόνο δεν κουράζει (δεν προλαβαίνει άλλωστε) αλλά αξιοποιεί τις λίγες σελίδες που έχει στο έπακρο και με μια ουσιαστική κατανότηση της περιοδικότητάς που οι σελίδες αυτές της παρέχονται. Ο ρυθμός της είναι εξαιρετικός, παρά το γεγονός ότι το ίδιο το σενάριο είνα επιφανειακό. Ίσως βέβαια είναι έτσι και εξαιτίας αυτού. Ίδιο είναι και το γλωσσικό πλαίσιο του κόμικ, επομένως η μεταφορά του ήταν μια αρκετά στρωτή διαδικασία
Εφιαλτικό μαύρο (ευτυχώς)
Η μεγάλη αξία του κόμικ βρίσκεται στο σχέδιο του Ezquerra. Αυτός είναι που δημιουργεί ένα πραγματικά ζοφερό περιβάλλον, ανθρώπους που βιώνουν τις σωματικές κακουχίες και τον τρόμο για την ψυχή τους στο λεπτομερώς σκιασμένο τους πρόσωπό. Αυτός είναι που δημιουργεί με πένες και φαντασία έναν τρόμο πηγαίο, δομικό και οριακά κυταρρικό. Είναι αυτός που τελικά καταφέρνει να δώσει βάθος σε μια στερεοτυπική ιστορία. Ο σχεδιαστής καταφέρνει να μετατρέψει ακόμα και έναν μελανό, κατάμαυρο ουρανό σε παλέτα συναισθημάτων.
Ο Ezquerra άλλωστε δεν είναι τυχαίος, ούτε ξένος στο να βάζει τη φρίκη σε κατά τα άλλα τυπικές ιστορίες. Ήταν η δική του πένα που μας έδωσε μία από τις καλύτερες ιστορίες του Δικαστή, το Necropolis, όταν η συνηθισμένη, nuanced παρωδία του Dread, όπου εύκολα κανείς θα μπορούσε να τη χάσει, μετατρέπεται σε μια μακάβρια και οριακά στοιχειωμένη ατμόσφαιρα και δήλωση.
Tελικά;
Τελικά το Τα Τέρατα του Ανατολικού Μετώπου έχασε την ευκαιρία του να γίνει ένα τρομερό ανάγνωσμα εν τη γενέσει του, παρέμεινε όμως μια πολύ δυνατή ιστορία pulp τρόμου, ανεξάρτητα από τη νοσταλγία. Και ευτυχώς
