Στις 22 Φεβρουαρίου πρεμιέρα για το Netwix έκανε το Athens Dark, η πρώτη action-horror σειρά στην Ελλάδα με Βρικόλακες. Το ιντερνετικό κανάλι ανέβασε κατεύθειαν και τα 8 επεισόδια του Athens Dark, σαν άλλο Netflix. Φανερά επηρεασμένο από Blade και Underworld, το Athens Dark μας βγάζει απο την σφαίρα του ρεαλιστικού και μας γνωρίζει μια πιο σκοτεινή πλευρά της Αθήνας που δεν είμαστε σίγουροι αν θα θέλαμε να γνωρίζαμε.
Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Βασίλης Αντωνιάδης ενώ το σενάριο ο Ζήσης Ρούμπος. Όλα ξεκινάνε όταν ο Ορφέας (Σπύρος Χατζηαγγελάκης) που είναι ένας επίδοξος δημοσιογράφος αναλαμβάνει την κάλυψη της συναυλίας ενός goth συγκροτήματος στο κέντρο της Αθήνας, . Όλα αλλάζουν στην ζωή του, όταν μπροστά του διαδραματίζεται μία τεράστια μάχη μεταξύ βαμπίρ και κυνηγών βρικολάκων. Το σενάριο μπορούμε να πούμε ότι είναι κάτι αρκετά απλό σε σύγκριση με αυτά που έχουμε δεί, αλλά αρκετά ικανοποιητικό αν αναλογιστούμε ότι είναι η πρώτη προσεχτική δουλειά που γίνεται στο “ελληνικό Internet” σε αυτό τον τομέα.
Το σενάριο όμως από μόνο του δεν λέει κάτι. Η μεταφορά του είναι πιο σημαντική. Η σκηνοθεσία, που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο σε κάθε παραγωγή, κινείται σε αρκετά χαμηλά επίπεδα, γεγονός απόλυτα λογικό αν σκεφτούμε ότι είναι η πρώτη δουλεία τέτοιου περιέχομένου επομένως δεν υπάρχει η απαραίτητη πείρα. Η αβεβαιότητα και η αμηχανία ξεχειλίζουν από παντού. Το να προσπαθείς να μιμηθείς ή να αντιγράψεις σκηνοθετικά tips ή ερμηνείες από άλλες σειρές είναι εύλογο, λογικό, αλλά όχι θεμιτό.
Η κάθε σειρά αγαπιέται από τον κόσμο προβάλλοντας το δικό της ύφος και τις συνήθειες στον εκάστοτε τόπο που γύριζεται. Το να αποπειράσαι να εκβιάσεις συναισθήματα των τηλεθεατών με τον πιο φαινομενικά εύκολο τρόπο (πχ να ονομάσεις τον κυνηγό βρικολάκων Γαβριήλ) και απλά να χρησιμοποιείς βαρύγδουπες λέξεις στους τίτλους των επεισοδίων είναι μια συνταγή που έχει δοκιμαστεί και έχει αποτύχει. Μια σειρά γίνεται σκοτεινή όχι όταν οι πρωταγωνιστές συνεχώς επικαλούνται το σκοτάδι αλλά όταν τα συναισθήματα τους είναι τόσα δυνατά και ικανά για να σε πείσουν ότι το σκοτάδι για αυτούς είναι διέξοδος.
Aυτό που λείπει από το Athens Dark από άποψη σεναρίου είναι μία προσέγγιση της ιστορίας με αρχή μέση και τέλος. Η λέξη σύμπτωση δεσπόζει, και όλα μοιάζουν με τυχαία γεγονότα σαν να είναι προδιαγεγραμένα χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Οι κυνηγοί βρικολάκων λαδώνουν, ή όλα τα αστυνομικά τμήματα της Aθήνας ή απλά αυτό που πήγε ο Oρφέας να αναφέρει τι είδε στο μαγαζί και έτσι η ιστορία συνεχίζεται χωρίς να ενοχλείται κανείς. Ακόμα και μια σειρά που ο πυρήνας της δεν είναι καθημερινά γεγονότα με ρεαλιστικό χαρακτήρα πρέπει να μπορεί να ξεχωρίζει και να μην υπερβαίνει κάποια πεπραγμένα που μας θυμίζουν ότι κάπου στο βάθος όλα αυτά γίνονται στην Αθήνα.
Οι μάχες είναι σε slow motion γιατί μάλλον σε κανονικό χρόνο δεν μπορούσαν να γυριστούν, με τις κινήσεις να είναι πολύ αννελαστικές. CGI από μία άλλη εποχή και μοντάζ αρκετά απότομο μας κάνουν να έχουμε τις αμφιβολίες μας για το Athens Dark στο κατά πόσο είναι άρτια εκτελεσμένο. Διάλλογοι ξύλινοι με αρκετά αμήχανη παράδοση και αντιδράσεις που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα μας κάνουν να μην μπορούμε να δούμε και να πάρουμε στα σοβαρά το Athens Dark. Σε αυτή την κουβέντα όμως πάντα μπαίνει στην εξίσωση ο παράγοντας Budget ο όποιος είναι καθοριστικός και σίγουρα στην συγκεκριμένη περίπτωση, αρκετά χαμηλό.
Αυτό που γεννάται σαν ερώτημα είναι το εξής: κατά πόσο το Athens Dark από μόνο του έχει πάρει στα σοβαρά τον εαυτό του; Σε μία περίοδο που το ”ελληνικό Internet” είναι αναντίστοιχο της περιόδου και των δυνατοτήτων που δημιουργούνται , την στιγμή που το Ελληνικό Υoutube (όχι στο σύνολο του προφανώς) αρκείται σε σεξιστικά βιντεακιά με χιούμορ τουλάχιστον μια δεκαετίας πίσω, το Netwix κάνει ένα βήμα αρκετά ελπιδιφόρο δημιουργώντας είκονες που θα θέλαμε να βλέπουμε πιο συχνά, έστω και ας μην είναι τόσο καλές.
