Το έχουμε πει, το έχουμε γράψει και δεν θα βαρεθούμε να το λέμε: η nerd κουλτούρα χρωστάει πάρα πολλά στα 80’s. Είναι η δεκαετία της ανόδου της επιστημονικής φαντασίας και του Star Wars, είναι η περίοδος της “σκοτεινής” στροφής των κόμικ και των κορυφαίων δημιουργών που έδωσαν νέα πνοή. Είναι, ακόμα, και η εποχή των ταινιών τρόμου και τεράτων με μία σειρά βιβλίων του Stephen King να μεταφέρονται, όχι πάντα, με επιτυχία, στη μεγάλη οθόνη. Γενικά, είναι η εποχή που το μεταφυσικό, το παράδοξο και το φουτουριστικό κάνουν δυνατό μπάσιμο και διεκδικούν να βγουν από το περιθώριο και να αποκτήσουν κεντρικό ρόλο στην αμερικάνικη κουλτούρα, αρχικά, και σε παγκόσμιο επίπεδο αργότερα. Έχοντας μεγαλώσει πλέον οι διάφοροι nerd και φίλοι της φαντασίας , σήμερα τείνουν να επιστρέφουν σε αυτή την περίοδο, να την κοιτούν με νοσταλγία και να την εξιδανικεύουν. Αυτός είναι ένας από τους λόγους (ίσως όχι ο κυριότερος) της επιτυχίας της περσινής σειράς του Netflix, Stranger Things,.
Η ταινία που θα ξεκινήσει τη βραδιά δεν επιλέχθηκε τυχαία, βέβαια. Το Monster Squad του Fred Dekker ( Robocop 3, Night of the Creeps ) είναι μία από τις, σχετικά παραμελημένες, 80’s επιρροές του Stranger Things. Το σενάριο είναι απλό : πριν εκατό χρόνια, ο διάσημος Van Hellsing και η ομάδα του από κυνηγούς τεράτων νίκησαν τα τέρατα και τον αρχηγό τους, τον Κόμη Δράκουλα αλλά δεν κατάφεραν να τα φυλακίσουν και να τα εξορίσουν από τον κόσμο μας. Τώρα, τα τέρατα επιστρέφουν, ξυπνάνε από το λήθαργο και αντεπιτίθενται. Το τέρας του δόκτωρ Φρανκενστάιν, η μούμια, ο λυκάνθρωπος και το πλάσμα του βάλτου, ενωμένα υπό τον Κόμη Δράκουλα επιχειρούν να καταστρέψουν το φυλαχτό που τους εμποδίζει να κυριεύσουν τον κόσμο. Το φυλαχτό, όλως τυχαίως, βρίσκεται σε μία μικρή επαρχιακής πόλη των ΗΠΑ όπου ζει μια παρέα παιδιών με πάθος για τέρατα και ότι είναι σχετικό με αυτά. Όταν καταλαβαίνουν ότι τα αγαπημένα τους πλάσματα έχουν βγει από τα βιβλία και τα κόμικ και περπατούν ανάμεσα τους, αποφασίζουν να φτιάξουν την Monster Squad για να τα αντιμετωπίσουν.
Η ταινία παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά όσο πρέπει ώστε να είναι πολύ ευχάριστη. Τα κλισέ που αγαπήσαμε δεν λείπουν: βάλτοι, μία έπαυλη – ερείπιο που κρύβει μυστικά και σκοτεινά μπουντρούμια, αυτά είναι οι χώροι που κινούνται τα τέρατα ενώ οι ήρωες μας πηγαίνουν σχολείο, κυκλοφορούν με ποδήλατα και συγκεντρώνονται στο δεντρόσπιτο τους όπου, σαν nerd αγοράκια της εποχής, προσπαθούν να απαγορεύσουν την είσοδο σε κοπέλες. Όλα αυτά συνδυασμένα με δόσεις χιούμορ, slapstick και κωμικούς θανάτους προσφέρουν μια απολαυστική ταινία φόρο-τιμής στα ίδια τα τέρατα τα οποία παρουσιάζονται με τα κλασικά κουστούμια τους, τα γνώρισε το κοινό, πολλές δεκαετίες πριν, μέσα από ταινίες με ηθοποιούς όπως ο Boris Karloff και ο Bela Lugosi. Τα εφέ μπορεί να φαίνονται ξεπερασμένα αλλά σήμερα, στην εποχή του CGI, εντείνουν την καλτ διάσταση με τη στολή του λυκανθρώπου να παίρνει το βραβείο και το τέρας του Φράνκενστάιν να το συναγωνίζεται
Αυτό που το κάνει “ανθεκτικό” είναι η χαλαρή διασκέδαση που προσφέρει σε συνδυασμό με τη νοσταλγία για μία εποχή πιο απλή και, σχετικά, αθώα όπου μπορείς να ξεχωρίσεις τα τέρατα με ευκολία και το πιο σύνθετο τρικ του κακού για να σε ξεγελάσει είναι να κάνει αναγραμματισμό του Dracula σε Alucard (πραγματικά δεν προσπάθησε και πολύ…). Το Monster Squad, με όλα του τα ελαττώματα, την αφέλεια (ή ίσως εξαιτίας αυτής) είναι η ταινία για να δεις όταν θες να χαλαρώσεις το βράδυ ή λίγο πριν βγεις για ένα μασκέ πάρτι για να πάρεις για ένα έξυπνο κουστούμι. Πάντα όμως θα παραμένει η ταινία που θα σε γυρίζει πίσω σε μια εποχή όπου η πραγματικότητα (ή η ιδέα που είχες για την πραγματικότητα) ήταν λιγότερο απειλητική, λιγότερο περίπλοκη και χαοτική. Τα τέρατα τώρα παίρνουν την μορφή λογαριασμών, υποχρεώσεων και τρομακτικών λέξεων όπως χρέος και καταπίεση, χωρίς να έχουν ούτε το ένα δέκατο από την campy και χιουμοριστική γοητεία του Δράκουλα, ή την προσήλωση του λυκανθρώπου δυστυχώς. Αυτό είναι και το στοιχείο που καθιστά αυτές τις ταινίες, παρά τις ελλείψεις τους, τόσο όμορφες και απαραίτητες στις μέρες μας. Γιατί έχουμε εστιάσει στα υπερβολικά πραγματικά τέρατα, και δυστυχώς χάνουμε…
