Ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι (1896-1936) αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες, αν όχι η σημαντικότερη, των αναρχικών της Ισπανικής Επανάστασης (1936-1939). Η δράση του έπαιξε μεγάλο ρόλο στην απόκρουση των Εθνικιστικών στρατευμάτων του Φράνκο στη Βαρκελώνη το καλοκαίρι του 1936, στις απαρχές του πολέμου, καθώς και σε υπόλοιπες σημαντικές στιγμές όπως η κατάληψη του στρατώνα Atarazanas στη Βαρκελώνη, η αποτυχημένη μεν σημαντική δε προσπάθεια κατάληψη της Ζαραγόζα όπως και οι συγκρούσεις της Φάλαγγας Ντουρούτι στη Μαδρίτη απέναντι σε επιθέσεις των εθνικιστών (τόσο των Ισπανών όσο και των Γερμανών που βοηθούσαν τον Φράνκο).
Στις 19 Νοεμβρίου του 1936 ο Ντουρούτι σκοτώθηκε από σφαίρα που δέχθηκε στην Μαδρίτη και πέθανε μία μέρα μετά. Η σωρός του μεταφέρθηκε άμεσα στη Βαρκελώνη όπου τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα, δείγμα του πόσο σημαντική προσωπικότητα θεωρούνταν. Εξ αρχής η δολοφονία του δημιούργησε διάφορες θεωρίες για το ποιος ευθυνόταν, με την πιθανότερη πλέον να υποστηρίζει ότι ο Ντουρούτι σκοτώθηκε από φιλικά πυρά. Άλλες θεωρίες ανέφεραν συνειδητή δολοφονία είτε από μέλος της μονάδας του είτε από πολιτικούς αντιπάλους όπως η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Μαδρίτης. Η επίσημη ωστόσο γραμμή της CNT-FAI υποστήριξε την εκδοχή της -στοχευμένης ή αδέσποτης- φασιστικής σφαίρες από παρακείμενη μάχη.
Βασισμένος σε αυτές τις θεωρίες ο Pedro de Paz (1969) έγραψε το 2003 τη νουβέλα Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ντουρούτι το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2010 στα ελληνικά από τις εκδόσεις ο Δαίμων του Τυπογραφείου. Ο Pedro de Paz θέτει σαν πρωταγωνιστή τον ταγματάρχη Fernandez Durán, ο οποίος αναλαμβάνει να λύσει την υπόθεση ως προς το ποιος ευθύνεται για το θάνατο του Ντουρούτι ανακρίνοντας κάθε πιθανό μάρτυρα. Στο πλαίσιο αυτό ο ταγματάρχης θα δεχθεί πολλές πιέσεις και απειλές όταν θα ανακαλύπτει ανακρίβειες στις καταθέσεις προσπαθώντας να ενώσει το συγκεκριμένο παζλ, αποδεικνύοντας πως δεν είναι πάντα η αλήθεια το ζητούμενο.
Ο Pedro de Paz στην ουσία καταγράφει τις θεωρίες για το θάνατο του Ντουρούτι χρησιμοποιώντας μυθιστορηματική αφήγηση και noir αισθητική και φέρνει τον αναγνώστη πρόσωπο με πρόσωπο με ιστορικές προσωπικότητες της περιόδου.
Η εν λόγω νουβέλα αποτελεί το κύριο σώμα της έκδοσης ωστόσο υπάρχουν δύο ακόμα κείμενα που την εμπλουτίζουν. Αντί προλόγου, πριν την νουβέλα υπάρχουν αποσπάσματα το βιβλίο του Hans-Magnus Enzensberger, Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας (εκδόσεις Οδυσσέας, 2005) που είναι μια άκρως διαφωτιστική εισαγωγή για τα έργα και τις ημέρας του Ισπανού αναρχικού. Η έκδοση κλείνει με το κείμενο Η ζωή στην επαναστατική Βαρκελώνη που επιχειρεί να αποτυπώσει το κλίμα της περιόδου εκείνης στην πρωτεύουσα της Καταλονίας.
Εν κατακλείδι, με το Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ντουρούτι επιχειρείται μια καταγραφή των θεωριών και των συνθηκών που οδήγησαν στη δολοφονία του Ισπανού αναρχικού, δίνοντας έναυσμα για περαιτέρω αναζήτηση της συγκεκριμένης περιόδου. Ταυτόχρονα τα κείμενα που εμπλουτίζουν την έκδοση δίνουν μια περισσότερο ιστορική σκοπιά. Σίγουρα αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που παρουσιάζει μία ακόμα πτυχή προσέγγισης της Ισπανικής Επανάστασης, ενός από τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά γεγονότα του περασμένου αιώνα.
