Ο Δέκατος Kύκλος Της Κόλασης είναι ένα βιβλίο –περισσότερο νουβέλα, παρά μυθιστόρημα –του Αργεντίνου συγγραφέα Mempo Giardinelli, που εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σε μετάφραση Αλέξανδρου Ηλιόπουλου. Αφορά την ιστορία ενός παράνομου ζευγαριού, που αποφασίζει να δραπετεύσει από την κοινότοπη, μεσοαστική, πουριτανική ζωή που τους προσφέρει το ευυπόληπτο προάστιο, στο οποίο ζουν, αλλά και από τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις, με μοναδικό τους μέσο το φόνο και το χρήμα. Στην προσπάθειά τους, δε, αυτή σπέρνουν τη μία δολοφονία μετά την άλλη σε ολόκληρη την Αργεντινή, ενώ πολύ σύντομα τα δολοφονικά τους ένστικτα δεν θα αργήσουν να ενεργοποιηθούν και όσον αφορά τη μεταξύ τους σχέση.
Πρόκειται για μια ιστορία γρήγορη και ευχάριστη, φτιαγμένη από τα υλικά της televovela και της περιπέτειας, που αφηγείται το αιματηρό roadtrip δυο εραστών –δολοφόνων και την πορεία τους προς την κόλαση, κάτι που διαφαίνεται ήδη από τον τίτλο του βιβλίου. Πράγματι, ο συγγραφέας, προκειμένου να αποτυπώσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο δρουν οι δύο δολοφόνοι, ήτοι αυτό μιας παρηκμασμένης και πέρα για πέρα διεφθαρμένης Αργεντινής, επιλέγει να προσθέσει έναν δέκατο κύκλο στους εννέα της κόλασης, σύμφωνα με τον Δάντη, κάνοντας ένα πολιτικό σχόλιο, αλλά και μια πολιτιστική αναφορά. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου αυτό δεν επιτυγχάνεται πλήρως, καθώς παρά τον εντυπωσιακό τίτλο η αφήγηση επικεντρώνεται κυρίως στους δύο ήρωες, οι οποίοι είναι, βέβαια, γεννήματα της σήψης της κοινωνίας αυτής. Ως εκ τούτου, ο Giardinelli αφήνει αυτούς να μιλήσουν γι’ αυτή μέσα από τις πράξεις τους, σαν γνήσιοι εκπρόσωποί της.
Παράλληλα, ο συγγραφέας επιλέγει να εξηγήσει μέσα στις σελίδες του βιβλίου του ποιους ακριβώς περιλαμβάνει ο δέκατος αυτός κύκλος, προϊόν της φαντασίας του, κάτι που, δυστυχώς, στερεί το υπονοούμενο που χρειάζεται να έχει η λογοτεχνία. Ωστόσο, για ακόμα μια φορά ο Giardinelli χρησιμοποιεί την αδυναμία αυτή προς όφελος της πλοκής του, με αποτέλεσμα, ενδεχομένως χωρίς καν να το ξέρει, η έκρηξη του λαϊκισμού του να ολοκληρώνει την αισθητική του μυθιστορήματος! Επιπλέον, ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου είναι το γεγονός ότι ο συγγραφέας του καταφέρνει να αντιστρέψει όλα τα κλισέ και τους κανόνες της ρομαντικής/συναισθηματικής νουβέλας, κάτι το οποίο επισφραγίζει και η ανατροπή του τέλους της, με το ιδιότυπο jumpscare της.
Σύμφωνα με τα παραπάνω Ο Δέκατος Κύκλος Της Κόλασης μπορεί να μην είναι λογοτεχνικό αριστούργημα, ενέχει, όμως, μια αλήθεια, αφού πρόκειται για την ιστορία της προσπάθειας δύο ανθρώπων να ξεφύγουν από το κοινωνικό τους πεπρωμένο, χρησιμοποιώντας, ωστόσο, τα μέσα της κοινωνίας, στην οποία ζουν. Επιπλέον, η εξιστόρηση αυτή γίνεται με ρυθμούς γρήγορους, έτσι ώστε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου να μπορεί να είναι κινηματογραφική σκηνή. Η αισθητική, δε, που εξασφαλίζει ο Giardinelli είναι όμοια με αυτή που συναντά κανείς σε ταινίες δράσης. Αυτός είναι και ο λόγος, άλλωστε, της επιτυχίας του βιβλίου, αφού κανείς μπορεί να το διαβάσει ευχάριστα μέσα σε λίγες μόνο ώρες. Ως εκ τούτου, αποτελεί το τέλειο καλοκαιρινό ανάγνωσμα.
