Λιγότερο από 10 λεπτά exposition, επικείμενη καταστροφή της ανθρωπότητας με έωλη αιτιολογία, αδιάλειπτη και αιμοδιψής βία, σωματική αφήγηση και χαρακτήρες με απρόσμενο βάθος που τους γνωρίζεις όσο πολεμούν και, τελικά, το αποτέλεσμα της μάχης σε βρίσκει να θρηνείς γοερά ή να πανηγυρίζεις. Θα μπορούσε να ήταν το κινηματογραφικό Mortal Kombat, όμως είναι το anime Record of Ragnarok ( Shuumatsu no Valkyrie στα ιαπωνικά).
Το Record of Ragnarok εμφανίστηκε στο Netflix το καλοκαίρι του 2021 και γέμισε με υψηλού επιπέδου σχεδιαστικά, υπερβολικά ακραία και φαντασμαγορική βία τα βράδια μας (ή έστω όσο χρειάστηκε μέχρι να κατασπαραχθούν τα 13 επεισόδια του). Και πραγματικά, δεν έχει λόγο να είναι τόσο καλό. Δεν υπάρχει καμία λογική στην οποία ο Δίας να πολεμάει με τον Αδάμ της Βίβλου και το κοινό να κλαίει με το αποτέλεσμα. Και όμως συμβαίνει.
Και συμβαίνει, γιατί σε αντίθεση με άλλα martial arts manga/ έργα, oι δημιουργοί παίρνουν χρόνο, μέσα στη μάχη, να μας γνωρίσουν τους χαρακτήρες, να τους διαμορφώσουν σε τρισδιάστατες (όσο αυτό γίνεται, δεδομένης της υπερβολής των anime, ένα δομικό τους στοιχείο) προσωπικότητες και, τελικά, να μας κάνει να ενδιαφερθούμε για την τύχη τους. Η οποία, άξιο αναφοράς, ελάχιστα συνδέεται με το επίδικο, που είναι η σωτηρία ή όχι της ανθρωπότητας. Ο κάθε διαγωνιζόμενος, είτε είναι θεός είτε άνθρωπος, μπαίνει στο ring για τους δικούς τους λόγους και, είτε χάσει είτε κερδίσει, εξελίσσεται, έστω και για να πεθάνει. Και ο θεατής το νιώθει αυτό, νιώθει πως ο θάνατος μετράει για κάτι, σημαίνει κάτι! Δεν είναι απλά σχέδια που πολεμούν το ένα το άλλο. Ίσως κάποια από αυτά τα backstory χωλαίνουν και, ανά σημεία, κουράζουν, όμως τελικά, δεν επηρεάζουν το συνολικό αποτέλεσμα.
Σε σύγκριση πχ με την πολύ πρόσφατη απογοήτευση που ακούει στο όνομα Mortal Kombat, είναι μια πολύ ουσιαστικότερη (και βασισμένη πολύ ελαφρά στην παγκόσμια μυθολογία) απεικόνιση μιας αγνής και παιδικής φαντασίας, όπου ρομπότ παίζουν ξύλο με δράκους και άλλα σουρεαλιστικά σκηνικά.
Προφανώς το Record of Ragnarok δεν είναι κάποιο ασυναγώνιστο έργο τέχνης. Προωθεί, όπως πολλά shonen, μια μεσσιανική ιδέα, πως πεφωτισμένες προσωπικότητες του παρελθόντος θα σώσουν, για άλλη μια φορά, την ανθρωπότητα από τη θεϊκή μαγεία. Όμως είναι ενδιαφέρον το πώς εδώ οι θεοί δεν παρουσιάζονται άτρωτοι, ασύγκριτα ισχυρότεροι ή ανίκητοι. Είναι χαρακτήρες όπως όλοι και, το βασικότερο, απόλυτα τρωτοί και, κάποιες φορές, ξαφνιασμένοι απέναντι στην ορμή των παραγωγικών δυνάμεων της ανθρωπότητας. Έστω και αυτή είναι μερικά άτομα. Μέσα δηλαδή στον μεσσιανισμό του anime, παρεισφρέει και μια δόση υλισμού…
H σειρά είναι βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Fukui Takumi, σε παραγωγή τoυ στούντιο Graphinica και καλλιτεχνική επιμέλεια του Masao Ōkubo. Στο καθαρά οπτικό κομμάτι είναι σίγουρα μια δουλειά εντυπωσιακή, που μαγνητίζει το βλέμμα. Αν είστε φαν τέτοιου είδους anime, μη διστάσετε να του δώσετε μια ευκαιρία.
