Η θεματική των μεταποκαλυπτικών κόσμων είναι κάτι το οποίο το συναντάμε όλο και περισσότερο σε κάθε μορφή της μαζική κουλτούρας. Από τα βιβλία και τις ταινίες μέχρι τα κόμικς και τις σειρές της τηλεόρασης κάθε ιστορία έρχεται για να προσθέσει τη δικιά της εκδοχή για το πως θα είναι η ανθρωπότητα στο αβέβαιο μέλλον. Ειδικά τα κόμικς έχουν προσφέρει τις δικές τους δυστοπικές θεωρίες για το τέλος του κόσμου. Τίτλοι όπως το Walking Dead, το Y: The Last Man, ακόμη, το Watchmen και το Judge Dredd βάζουν το δικό τους λιθαράκι στην προσπάθεια της ανθρωπότητας για επιβίωση σε ένα μέλλον που όσο πάει γίνετε όλο και πιο δυσμενές.
Μία από αυτές τις ιστορίες είναι και το Sweet Tooth. Μία σειρά δημιουργημένη από τον Jeff Lemire (Gideon Falls, Black Hammer, The Nobody, Thanos) για λογαριασμό της Vertigo Comics. To Sweet Tooth αποτελεί μία σκληρότατη ιστορία ενηλικίωσης που εκτυλίσσεται σε έναν κόσμο που συνεχώς φθίνει. Η σειρά κυκλοφόρησε από τον Σεπτέμβριο του 2009 μέχρι τον Ιανουάριο του 2013 και θεωρείται μία από τις καλύτερες ιστορίες που έχουν κυκλοφορήσει κάτω από το imprint της συγκεκριμένης εκδοτικής.
Στο Sweet Tooth μία μυστηριώδης ασθένεια έχει εξολοθρεύσει την πλειοψηφία της ανθρωπότητας και πλέον αντί για παιδιά γεννιούνται μόνο ανθρωπόμορφα υβρίδια με ζωώδη χαρακτηριστικά. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Gus ένα αγόρι με χαρακτηριστικά ταράνδου. Ο Gus ζει με τον πατέρα του στο δάσος, ο οποίος είναι ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος και έχει πει στον Gus ότι πέρα από το δάσος δεν υπάρχει τίποτα. Ο Gus όμως επιθυμεί να φύγει καθώς δεν πιστεύει τα λόγια του πατέρα του. Ώσπου μια μέρα ο πατέρας του πεθαίνει και κάποιοι κακοί άνθρωποι έρχονται να απαγάγουν τον Gus. Θα σωθεί από τα χέρια του Tommy Jepperd, ενός βίαιου και απότομου περιπλανώμενου ο οποίος λέει στον Gus ότι μπορεί να τον πάει σε ένα ασφαλές μέρος. Και από εκεί και έπειτα μία ιστορία φιλίας και ενηλικίωσης ξεκινάει.
Ένα από τα μεγάλα προτερήματα του Sweet Tooth είναι ο ρυθμός του. Έχοντας διαβάσει πολλά αμερικανικά κόμικς ένα από τα κυριότερα προβλήματά μου είναι ότι σχεδόν πάντοτε νιώθω ότι η ιστορία διαδραματίζεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς τουλάχιστον στα πρώτα κεφάλαια. Συνήθως, λόγω και του format με τον οποίο τα κόμικς εκδίδονται στην Αμερική, τα πρώτα κεφάλαια βομβαρδίζουν τον αναγνώστη με τόση πολύ πληροφορία και κινούν την ιστορία τόσο γρήγορα που τις περισσότερες φορές τα πρώτα κεφάλαια κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικά είναι για να συνεχίσει κανείς την ιστορία. Ε, το Sweet Tooth παρόλο που ξεκινάει αμέσως την ιστορία του δεν νιώθεις ότι έχει αυτό το πρόβλημα. Ο Lemire κινεί την ιστορία του τόσο δεξιοτεχνικά που ούτε κουράζει τον αναγνώστη αλλά ούτε και τον αναγκάζει να παρακολουθεί την ιστορία με “την ψυχή στο στόμα”. Γενικότερα παρά τον γρήγορο ρυθμό του Sweet Tooth ο οποίος οφείλεται αρκετά και στον τρόπο με τον οποίο είναι διαμορφωμένα τα καρέ, η ιστορία δε γίνεται καθόλου βεβιασμένη αλλά αντιθέτως κυλάει πολύ ομαλά και με μπόλικο ενδιαφέρον. Όχι ότι το Sweet Tooth δεν κάνει κοιλιές. Κάνει και σε αρκετά σημεία μάλιστα, παρόλα αυτά όμως ο Lemire όντας ένα έμπειρος δημιουργός καταφέρνει πάντα στις τελευταίες σελίδες του κάθε τεύχους να επαναφέρει το ενδιαφέρων του αναγνώστη. Η ιστορία του Sweet Tooth διαβάζεται μονορούφι και τα 40 κεφάλαια εξαφανίζονται χωρίς καλά καλά να καταλάβεις πως έφτασες στο τέλος τόσο γρήγορα.
Το σχέδιο του Sweet Tooth είναι ίσως και το μεγαλύτερο πρόβλημά του. Ο Lemire χρεώνεται πέραν από το κομμάτι του σεναρίου και αυτό του σχεδίου και τα αποτελέσματα δεν είναι και τα καλύτερα. Δυστυχώς το σχέδιο σε πολλά σημεία παρουσιάζει προβλήματα με ιδιαίτερη έμφαση στις φυσιογνωμίες αλλά και στις εκφράσεις των χαρακτήρων. Σε πολλά σημεία δεν μπορείς να καταλάβεις τις εκφράσεις στα πρόσωπα των ηρώων ενώ δεν είναι λίγες οι φορές όπου νιώθεις ότι οι χαρακτήρες στέκονται μέσα στα καρέ σαν να είναι και οι ίδιοι φτιαγμένοι από χαρτί. Αν και σε μερικά σημεία το σχέδιο πετυχαίνει να αποτυπώσει πολύ εύστοχα τα ψυχεδελικά στοιχεία του έργου (και από αυτά υπάρχουν μπόλικα) δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι το στοιχείο που μας κέρδισε ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο κόμικς. Καλύτερη δουλεία γίνεται στα χρώματα του Jose Villarrubia (Promethea) ο οποίος με την αρκετά ξεθωριασμένη του παλέτα αποδίδει εξαιρετικά τον κόσμο του κόμικ.
Παρά τα όποια προβλήματά του ωστόσο, το Sweet Tooth διαβάζεται πάρα πολύ γρήγορα και με αμείωτο ενδιαφέρον και δεν απορούμε που τράβηξε ακόμη και το ενδιαφέρον του Robert Downey Junior, ο οποίος ανέλαβε την τηλεοπτική εκδοχή του κόμικ. Αν και η αλήθεια είναι ότι μας παραξενεύει λίγο το πως θα επιτευχθεί αυτό, δεν μπορούμε ωστόσο να κρύψουμε τη χαρά μας που άλλο ένα κλασσικό κόμικ βρίσκει και αυτό σιγά-σιγά τον δρόμο του στη μικρή οθόνη. Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα ωστόσο, το Sweet Tooth θα παραμείνει για εμάς ένα από τα πιο ενδιαφέροντα post-apocalyptic κόμικ που έγιναν ποτέ και σίγουρα δεν πρέπει να λείπει από τη βιβλιοθήκη κανενός κομικσόφιλου.
