Μιας και φαίνεται να διανύουμε την περίοδο των αυτοεκδόσεων στην αγορά των κόμικς, σήμερα ασχολούμαστε με τα δυο fanzine της κομίστριας Aniro, κατά κόσμον Ντορίνα Παναγιωτοπούλου(η συνέντευξη αναλυτικά εδώ). Παράλληλα, διεξάγουμε διαγωνισμό για 2 αντίτυπα «The Blue Moon» και 1 «Lost Soul», που για να συμμετάσχεις κάνεις like και share στο post στην σελίδα μας στο facebook.
Ξεκινώντας λοιπόν από το εξώφυλλο ακόμα, αντιλαμβάνεσαι ότι και τα δυο fanzine είναι προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Προσωπικά, εκτιμώ περισσότερο τα έργα που προσπαθούν να σου παρουσιάσουν το οτιδήποτε ολοκληρωμένα και με συνοχή. Ειδικά το fanzine, ως εκκολαπτόμενο είδος που κατηγορείται συχνά για την χαμηλή ποιότητα ή την έλλειψη επαγγελματισμού, πρέπει να απαντήσει στους επικριτές του με αναβαθμισμένες δουλειές τέτοιου επιπέδου. Επιστρέφοντας και πάλι στα εξώφυλλα, γίνεται εξ’ αρχής ξεκάθαρο το θέμα και το πώς αυτό θα παρουσιαστεί αισθητικά. Γενικά, το μαύρο και οι flouo αποχρώσεις ψυχρών χρωμάτων κυριαρχούν και στα δυο έργα, οπότε στο Lost Soul που κυριαρχούν τα zombie, κεντρικό χρώμα είναι το πράσινο για την σαπισμένη σάρκα και στο Blue Moon συνυπάρχει το πράσινο με το μωβ για να αποδώσουν τον θολό και επικίνδυνο κόσμο των παραισθήσεων από τα ναρκωτικά. Αξίζει να αναφερθεί ότι και τα δυο fanzine είναι γραμμένα στα αγγλικά, κάτι αρκετά πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα, χωρίς να στερεί κάτι από το αποτέλεσμα.
Κεντρικός ήρωας είναι μια νεαρή γυναίκα, που ζει μέσα στο αγχωτικό και αλλοτριωμένο περιβάλλον μιας τυπικής πολύβουης πόλης μέσα στον καπιταλισμό. Η τάση της όμως να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση είναι είτε στο επίπεδο μιας απλής ονειροπόλησης, μια βαρετή μέρα στο γραφείο(Lost Soul) είτε στο επίπεδο της χρήσης παραισθησιογόνων ουσιών(The Blue Moon). Ουσιαστικά, όλο το νόημα και για τις δυο ιστορίες είναι ότι εντέλει μια παραίσθηση ή ένα όνειρο μπλέκεται τόσο έντονα με την καθημερινή μας ζωή, που καταλήγει να γίνεται κομμάτι της πραγματικότητας. Το μεταφυσικό στοιχείο από εκεί που διαχωρίζεται διακριτά από την πραγματικότητα, καταλήγει να γίνεται επίσης κομμάτι της.
Το Lost Soul έχει εξ’ αρχής αφομοιώσει στοιχεία τρόμου, είτε με την κλασσική έννοια(σκελετοί, καθρέφτες με παραμορφωμένα είδωλα, ιστοί, γοτθικό στοιχείο) είτε με την πιο σύγχρονη, αυτή που υπάρχει και στην μαζική κουλτούρα, τα zombie, αν και ακόμα και εκεί υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά γοτθικής επιρροής. Το Blue Moon, ως αποτέλεσμα κιόλας της εξέλιξης της Aniro, έχει noir στοιχεία στο πώς αποδίδονται κάποιες σκηνές αλλά και πιο συγκεκριμένα, τα ασφυκτικά σκονισμένα και ακατάστατα δωμάτια τύπου motel που μπαίνει ελάχιστο φως μέσα από τις γρίλιες του παραθύρου ή τον σκοτεινό, μυστηριώδη τύπο με το τσιγάρο.
Μετά το τέλος της εξιστόρησης, υπάρχουν ακόμα κάποια πράγματα που πρέπει να προσέξεις. Το Lost Soul, ας πούμε, έχει μια μικρή τρισέλιδη ιστορία που λειτουργεί ως αντίβαρο της κύριας, γιατί είναι τρυφερή και δείχνει την αγνή αγάπη ενός σκύλου και το Blue Moon έχει ένα μικρό δείγμα από sketchbook με τους ήρωες της ιστορίας. Η Aniro εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητες και την ελευθερία του fanzine, δημιουργώντας εν τέλει κάτι τελείως προσωπικό και μοναδικό, σε μια περίοδο που η δημιουργικότητα καταστέλλεται από την εμπορικότητα. Για όλους αυτούς τους λόγους, αξίζει να στηρίζουμε νέους καλλιτέχνες και κομίστες, οπότε περάστε και από το Comiczine Fest 2016 στις 28-29 Μαΐου στο Πεδίον του Άρεως.
