Είδαμε την παράσταση, μας άρεσε για διάφορους λόγους και δε θα θέλαμε να τη χάσετε. Αλλά ας αρχίσουμε από την αρχή…
7 νέοι ηθοποιοί και μία σκηνοθέτιδα, γεννημένοι-ες όλοι στα τέλη του 20ου αιώνα, μας παρουσιάζουν οικείες και εμβληματικές φιγούρες αυτών των 100 χρόνων, βασισμένοι-ες σε αληθινές αφηγήσεις. Οι άνθρωποι της φτωχής επαρχίας των αρχών του περασμένου αιώνα που ταξίδεψαν για την Αμερική, οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, οι Αθηναίοι της Κατοχής και της Αντίστασης, οι αντάρτες, οι φοιτητές του Πολυτεχνείου και οι νεότεροι των «καλύτερων» δεκαετιών του 1980 και 1990 ήρθαν να μας βρουν σε ένα παλιό σπίτι του κέντρου της Αθήνας, που θα τα είχε ξανακούσει όλα αυτά.
Η «σκηνή» είναι δύο δωμάτια του σπιτιού. Οι θεατές κάθονται γύρω γύρω στα δύο δωμάτια και οι ηθοποιοί παίζουν ανάμεσά τους. Τους βοηθούν μόνο τα κοστούμια και οι ωραίες φωνές τους. Παράγουν μόνοι-ες τους τα ηχητικά μοτίβα που τους συνοδεύουν. Η «εξωτερική» παρέμβαση είναι οι λάμπες των δωματίων που τους λούζουν στο φως ή τους βυθίζουν στο σκοτάδι όλους-ες, ηθοποιούς και θεατές μαζί.
Αυτή η απλότητα και η αμεσότητα που χαρακτηρίζει τη σχέση θεατών- ηθοποιών εκφράζει και την πρόταση του έργου αυτού για την προσέγγιση της ιστορίας. Γιατί το έργο αυτό δεν αφορά μόνο την ιστορία της νεότερης Ελλάδας, αλλά και τη σχέση μας με αυτή. Ποια είναι αυτή η σχέση; Ο 20ος αιώνας ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας μέσα από τις λεπτομέρειες συγκεκριμένων προσωπικών ιστοριών. Κάθε ιστορία έχει τη δική της κορύφωση γεννώντας δυνατές συγκινήσεις και μεγάλα ερωτήματα. Όμως όλες μαζί καταλήγουν στο πρόσωπο ενός νέου που κοιτά κατάματα την ιστορία αυτών των ανθρώπων, τη δική του, δηλαδή, ιστορία μέσα από το παρόν του.
Το θέμα δεν είναι πια μόνο τα ίδια τα μεγάλα γεγονότα, που μπορούν να ανοίξουν συζητήσεις ατελείωτες προκαλώντας συμφωνίες και διαφωνίες, αλλά και το πώς τα αντιμετώπισαν όσοι τα έζησαν, όπως επίσης και το πώς τα αντιμετωπίζουμε εμείς. Τι είναι ένας άνθρωπος μέσα στην ιστορία, μέσα στην ίδια του τη ζωή; Πώς μπορεί να διαχειριστεί τη συλλογική μνήμη κοιτώντας από μπρος προς τα πίσω, για να απαντήσει στο γνωστό ερώτημα: «Και τελικά τι σημαίνει ζω τη ζωή μου;»
Σε έναν τόσο ρευστό κόσμο είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος της συλλογικής μνήμης, η οποία άλλωστε είναι πάντα εκεί, ακόμα κι όταν εμείς κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε, και μας καθορίζει. Γιατί ευτυχώς δε θυμόμαστε μόνο με το μυαλό αλλά και με το σώμα. Είναι λοιπόν αναγκαίο το να αντιμετωπίσουμε τη μνήμη, μα είναι και γενναίο. Η παράσταση αυτή μας καλεί να το κάνουμε με μια ειλικρίνεια που σκοπεύει να μας ξυπνήσει και να μας φέρει μπροστά στις μεγάλες αποφάσεις. Το καλύτερο όμως είναι πως όλα αυτά, το πώς να σταθούμε απέναντι στην ιστορία και να αναζητήσουμε σ’ αυτή τον σημερινό εαυτό μας και το μέλλον μας, μας το μαθαίνουν άνθρωποι νέοι.
Τα στοιχεία της παράστασης από τη σελίδα της στο facebook: (Κάντε κλικ εδώ για να την επισκεφθείτε.)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία, Δραματουργική Σύνθεση
Ναταλία Στυλιανού
Φωτισμοί, Σκηνικά, Κοστούμια, Μουσική
Η ομάδα
Φωτογραφίες
Γιώργος Πανηγυρόπουλος
Ανιχνεύουν και ερμηνεύουν οι
Δήμητρα Δρακοπούλου
Δημήτρης Κακαβούλας
Ιάκωβος Μηνδρινός
Σεμίνα Πανηγυροπούλου
Θαλής Πολίτης
Θεοδόσης Σκαρβέλης
Αγγελική Στρατή
Οργάνωση παραγωγής
Λία Κίκερη
Παραγωγή: Έως-art
ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Από Πέμπτη 19 Μαΐου για 14 παραστάσεις κάθε μέρα (εκτός Τρίτης) στις 21:00
Θυάμιδος 9, Κολωνός (σταθμός Λαρίσης)
Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στα τηλέφωνα: 694-762.90.55 και 693-671.73.47
Είσοδος ελεύθερη με προαιρετική συνεισφορά
