Αναδημοσίευση από This is not a Blog.
Το Bojack Horseman μπορεί να μην έχει το αισθητικά ομορφότερο σχέδιο που θα βρείτε στην τηλεόραση, αλλά δεν παύει ποτέ να είναι εφευρετικό, γεμάτο έξυπνο χιούμορ και μπόλικο συναίσθημα, που δύσκολα συναντά κανείς σε live-action σειρές, πόσο μάλλον σε μια σειρά με πρωταγωνιστές ένα άλογο, μια γάτα και έναν σκύλο. Είναι μια σειρά που έχει δημιουργήσει περίπλοκα ψυχολογικά πορτραίτα χαρακτήρων πάνω στα οποία όλοι μας θα βρούμε στοιχεία του εαυτού μας, στοιχείο που φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τους δημιουργούς του, Raphael Bob-Waksberg και Kate Purdy, αφού και στη νέα τους δουλειά, το Undone, όλη η πλοκή στήνεται γύρω απ’ την ψυχική υγεία της πρωταγωνίστριας της, την Alma. Αυτή τη φορά όμως, ο τρόπος που το κάνει αυτό, φαντάζει πιο περίπλοκος, αλλά εξίσου προσωπικός και γοητευτικός με το Bojack.
Η Alma (Rosa Salazar, Alita: Battle Angel) ζει με το αγόρι της τον Sam. Φαινομενικά, είναι ευτυχισμένη, άλλωστε ο Sam την λατρεύει, αλλά στην πραγματικότητα φοβάται μήπως η ζωή της καταλήξει να πνίγεται απ’ την ρουτίνα της συζυγικής ζωής. Ακόμα χειρότερα, το οικογενειακό ιστορικό -η γιαγιά της ήταν σχιζοφρενής- της έχει δημιουργήσει άγχος, ότι σε περίπτωση που παντρευτεί θα χάσει τα λογικά της, πληγώνοντας ανεπανόρθωτα έναν άνθρωπο που την αγαπάει όσο λίγοι. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά όμως, η ψυχολογική πίεση που αισθάνεται αυξάνεται όλο και περισσότερο βλέποντας την αδερφή της να ετοιμάζεται να παντρευτεί ένα άτομο το οποίο δεν φαίνεται να αγαπάει τόσο, όσο υποστηρίζει. Όλα αυτά όμως θα αλλάξουν ύστερα από ένα τροχαίο ατύχημα, ύστερα από το οποία θα διαπιστώσει πως πλέον αντιλαμβάνεται εντελώς διαφορετικά τον κόσμο. Παρόν, παρελθόν και μέλλον μπλέκονται με τρόπο συναρπαστικό και χαοτικό την ίδια στιγμή, με την Alma να καλείται να εξοικειωθεί γρήγορα με τις νέες τις δυνάμεις, ώστε να λύσει ένα παρελθοντικό μυστήριο. Τι είναι αυτό το μυστήριο δεν θα το μάθετε εδώ, όχι μόνο επειδή αγγίζουμε τη γκρίζα ζώνη των σπόιλερ, αλλά επειδή η ουσία της σειράς βρίσκεται αλλού.
Σχιζοφρένεια ή σοφία;
Το ερώτημα που τροφοδοτεί όλες τις συγκρούσεις, όλους τους προβληματισμούς και απασχολεί τη σειρά απ’ την αρχή μέχρι και το τελευταίο πλάνο είναι ο τρόπος με τον οποίον αντιμετωπίζει η κάθε κοινωνία τα ιδιαίτερα άτομα, εκείνα που -για παράδειγμα- βλέπουν οράματα. Για τη δυτική κοινωνία πρόκειται για ψυχικά ασθενείς που με τα κατάλληλα χάπια θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην κανονικότητα, ζώντας ως φυσιολογικοί άνθρωποι, ενώ για άλλους πολιτισμούς, όπως οι ιθαγενείς της Αμερικής απ’ τους οποίους μάλιστα κατάγεται η Alma, αυτά τα άτομα είναι οι σοφοί της κοινότητας, οι Σαμάνοι.
Αυτός ο προβληματισμός αμέσως ανοίγει πολλούς ορίζοντες για τον τρόπο προσέγγισης του, ωστόσο η σειρά θα επιλέξει μια λιγότερο περίπλοκη, αλλά περισσότερο προσωπική κατεύθυνση, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον της στα εμπόδια που δημιουργεί η κατάσταση της Alma στις προσωπικές της σχέσεις με την αδερφή της, το αγόρι της και κυρίως τη μητέρα της, αλλά και στη δουλειά της, όπου πολύ συχνά θα συμπεριφέρεται εξαιρετικά περίεργα μπροστά στα νήπια, τα οποία φροντίζει. Αυτή η σύγκρουση στον τρόπο αντιμετώπισης των “τρελών” ενσαρκώνεται πρώτα απ’ όλα στις σχέσεις των υπόλοιπων χαρακτήρων με την Alma. Κάποιοι προσπαθούν να δείξουν κατανόηση, άλλοι επιμένουν στη χρήση χαπιών, ωστόσο κάποια στιγμή όλοι θα βρεθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο απέναντι της, με εκείνη να είναι πεπεισμένη πως κανένας δεν είναι σε θέση να καταλάβει την ιδιαιτερότητα της. Όλοι οι χαρακτήρες της σειράς θα αντιδράσουν με ακατάλληλους τρόπους απέναντι σε διάφορες καταστάσεις, όλοι θα δώσουν αφορμή στο κοινό να τους αντιπαθήσει, ωστόσο είναι αυτές ακριβώς οι περίπλοκες, αλλά βαθειά ανθρώπινες σχέσεις των χαρακτήρων που αναδεικνύονται σ’ ένα απ’ τα πιο γοητευτικά χαρακτηριστικά μιας σειράς που δίνει διαρκώς κίνητρα στους θεατές της να την αγαπήσουν όλο και περισσότερο.
Ωστόσο, το πιο συναρπαστικό από αυτά είναι ο τρόπος που οπτικοποιεί την κατάσταση της Alma, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο rotoscoping που φαντάζει τόσο ταιριαστή στο ύφος της σειράς. Αν και σαν τεχνική δεν είναι κάτι καινούριο, είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς τον πραγματικά ευφάνταστο τρόπο που χρησιμοποιείται στο Undone, βοηθώντας το να καταλύσει οποιαδήποτε έννοια του χώρου και του χρόνου, της φαντασίας και της πραγματικότητας. Όλα μπλέκονται με τρόπο συναρπαστικό, οπτικά αφοπλιστικό, αλλά ποτέ πραγματικά ακατανόητο, επίτευγμα καθόλου αμελητέο.
Είναι αλήθεια, πως το εντυπωσιακό περιτύλιγμα της σειράς αποπροσανατολίζει τους θεατές από κάποια μικρά ψεγάδια. Το σενάριο πολύ συχνά μοιάζει να επαναλαμβάνει τα ίδια πράγματα, ωστόσο πρέπει να θυμόμαστε πως η προσαρμογή της Alma στις νέες της δυνατότητες αναγκαστικά πρόκειται για μια χρονοβόρα διαδικασία, ενώ αρκετές ιδέες μοιάζουν κάπως πολυφορεμένες, όπως η χρονική λούπα, την οποία συναντάμε αρκετά συχνά σε τηλεόραση και κινηματογράφο, ωστόσο εδώ εκτελείται με αρκετά πρωτότυπο τρόπο.
Συνοψίζοντας, η πραγματική επιτυχία της σειράς είναι ότι ενώ διαθέτει μια εξαιρετικά παλαβή ιδέα που υπό άλλες συνθήκες θα αποτελούσε αφορμή μόνο για καλλιτεχνικό αυνανισμό, εκείνη αποφασίζει να αφιερώσει χρόνο για να φωτίσει τις μικρές, καθημερινές στιγμές των χαρακτήρων της. Δεν φοβάται να δείξει όλες τις αδυναμίες και τα λάθη τους, προσεγγίζοντας την εύθραυστη ψυχολογία τους με ειλικρινές ενδιαφέρον και χωρίς επικριτική διάθεση. Με αυτόν τον τρόπο, καταφέρνει να μας πείσει πως η εντυπωσιακή και ιδιαίτερη τεχνική που χρησιμοποιεί για να ξετυλίξει την πλοκή, δεν αποτελεί ένα εφετζίδικο κόλπο, αλλά μια ουσιαστική καλλιτεχνική πρόταση που εξυπηρετεί πάνω απ’ όλα τους χαρακτήρες της ιστορίας. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια απ’ τις πιο ενδιαφέρουσες σειρές της χρονιάς.
