Είναι άλλη μία μέρα για τον Donny Dunn. Άλλη μία μλερα που δεν κατάφερε να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα -να διαπρέψει δηλαδή ως stand up κωμικός-, άλλη μία μέρα που θα πάει στη βαρετή δουλειά του ως μπάρμαν, άλλη μία μέρα που η ζωή του θα κυλήσει βαρετά, όπως όλες οι άλλες. Όμως εκείνη τη μέρα μία πελάτισσα που δεν την έχει ξαναδεί θα μπει μέσα στο μπαρ και ύστερα από μία γρήγορη αλληλεπίδραση θα την κεράσει ένα φλιτζάνι τσάι. Όλα καλά μέχρι εδώ. Αυτό όμως που δεν μπορούσε να προβλέψει ο Donny είναι ότι μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση θα καταλήξει να είναι ο ίδιος πρωταγωνιστής σε ένα περιστατικό stalking και παρενόχλησης μέσα στο οποίο θα βρεθεί παγιδευμένος.
Η αρετή αλλά και το πρόβλημα τη σειράς βρίσκεται στο πως ο δημιουργός της αντιμετωπίζει τόσο την ιστορία του όσο και τον ίδιο του τον εαυτό. Τεχνικά το Baby Reindeer είναι εξαιρετικό. Ο ρυθμός του είναι καταιγιστικός και η ιστορία δεν παρουσιάζει καθόλου κοιλία στις περίπου τεσσεράμισι ώρες που διαρκεί. Ο Gadd φαίνεται να προσεγγίζει το θέμα όσο πιο αντικειμενικά μπορεί, αλλά εννοείτε πως όταν μιλάς για μια δικιά σου προσωπική ιστορία με τέτοιον τρόπο δεν μπορεί να υπάρξει κάποια ουσιαστική αντικειμενικότητα. Ο Gadd φαίνεται ότι έκανε αυτή την ιστορία σε μία προσπάθειά του να εξιλεωθεί αλλά ίσως και να κοιτάξει από απόσταση τα γεγονότα που του συνέβησαν αρκετά χρόνια πριν. Υπάρχει μία έντονη μορφή αυτοκριτικής και προσπάθεια κατανόησης τόσο για τον εαυτό του πριν από χρόνια όσο και για την ίδια τη Martha. Ωστόσο η κρτική που κάνει στον εαυτό του ίσως φτάνει και σε ένα σημείο κατηγορίας του εαυτού του που μπορεί να θεωρηθεί ως και αυτο-μαστιγοτικός.
Όσοι δουν τη σειρά θα δουν φυσικά ότι ο Donnie δεν είναι κάποια αγγελούδι ο ίδιος. Κάνει και ο ίδιος μέσα στη σειρά κάποιες κινήσεις που πυροδοτούν καταστάσεις που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Βέβαια όπως θα δούμε και στην πορεία της ιστορίας, ο ίδιος με τη σειρά του έχει πληγωθεί βαθύτατα τόσο σωματικά όσο και ψυχικά οδηγώντας τον με τη σειρά του να γίνει και αυτός θύτης όπως και θύμα. Αυτό μάλλον είναι και το δυνατότερο σημείο που φέρνει στη συζήτηση η σειρά. Το πώς ουσιαστικά όλοι οι άνθρωποι μπορούν να μετατραπούν πολύ εύκολα σε θύτες αρκεί να βρεθεί η κατάλληλη συγκυρία. Φυσικά η σειρά αποφεύγει το victim-blaming όμως ο προσωπικός χαρακτήρας της και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του πρωταγωνιστή μας βοηθάει να δούμε τα ενδόμυχα σημεία της σκέψης του και να δούμε από πού πηγάζουν οι παρορμήσεις των πράξεών του. Ο ίδιος δε ζητάει να τον συμπαθήσουμε, αλλά ούτε και να τον αντιπαθήσουμε. Όμως το πώς επιλέγει να παρουσιάσει τον εαυτό του, δυστυχώς αυτό οδηγεί τον θεατή στην αναπόφευκτη αυτή κατάσταση.
Ο Richard Gadd είναι ένας Σκοτσέζος καλλιτέχνης ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με το θέατρο. Το Baby Reindeer είναι η πρώτη του σοβαρή δουλειά την οποία υπογράφει ως δημιουργός. Μέσα από τη σειρά βλέπουμε μία ιστορία η οποία δεν αναφέρεται απλά στο φαινόμενο του stalking αλλά επιχειρεί να ψάξει βαθύτερα το φαινόμενο αυτό μπλέκοντας σε ψυχολογικά μονοπάτια με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Το γεγονός ότι πρόκειται για τη δικιά του αληθινή ιστορία δίνει στη σειρά μία προσωπική χροιά κάνοντάς την ιδιαίτερα ανατριχιαστική. Σε αυτό βοηθάει και η καταπληκτική ερμηνεία της Jessica Gunning. Η χαρισματική αυτή ηθοποιός καταφέρνει να ενσαρκώσει τη Martha Scott τη stalker του Donny με έναν τρόπο που από τη μία σε τρομάζει και από την άλλη δεν μπορείς παρά να νιώσεις συμπάθεια για τον χαρακτήρα της. Ο τρόπος με τον οποίο η Gunning χειρίζεται σαν ηθοποιός τον χαρακτήρα της είναι εξαιρετικός καθώς η ίδια δεν χειρίζεται το ευαίσθητο αυτό θέμα εξαιρετικά χωρίς να τη χαρακτηρίσει με οποιονδήποτε τρόπο.
Δε θα αναλύσουμε περαιτέρω γιατί το Baby Reindeer είναι μία σειρά που αξίζει ούτε αν κάνει τα πράγματα σωστά ή όχι, γιατί ψυχολόγοι δεν είμαστε και δεν μπορούμε να μιλάμε έτσι απλά για πράγματα που δεν ξέρουμε. Η ιστορία του Gadd μιλάει για το τραύμα, την προέλευση του και τα ανεπανόρθωτα σημάδια που αφήνει στους ανθρώπους. Δείχνει τον ατέρμονο κύκλο που δημιουργείται από θύτες και θύματα και πόσο εύκολα μπορούν αυτοί οι ρόλοι να αντιστραφούν. Το κάνει με σωστό τρόπο; Μπορεί και ναι μπορεί και όχι, αυτό είναι δουλεία του θεατή να το κρίνει. Το σίγουρο είναι ότι τέτοιες ιστορίες είναι καλό να βγαίνουν ειδικά από τέτοιες πλατφόρμες γιατί εντείνουν έναν διάλογο γύρω από την ψυχική υγεία και το πως αυτή παρουσιάζεται στη μαζική κουλτούρα. Και αυτό μόνο καλό μπορεί να κάνει.
