Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μία νέα τάση στις ρομαντικές ταινίες και σειρές, όπου οι ιστορίες αρχίζουν να αφορούν πιο μετριασμένους και απλούς έρωτες και φεύγουν από το βαρύγδουπο και cringe στυλ το οποίο πολλές φορές το προσδιόριζε. Κάτι τέτοιο είδαμε πριν από μερικά χρόνια με το Normal People μία σειρά η οποία επέλεξε να εξελίξει το είδος, και να φέρει στο προσκήνιο την πολυπλοκότητα των σχέσεων. Φέτος, είχαμε μία νέα σειρά η οποία αν και αρχικά φαίνεται να μη γεμίζει το μάτι έφερε έναν νέο αέρα στο κουρασμένο αυτό είδος. Ο λόγος για το One Day του Netflix μία σειρά η οποία αν και έσκασε αθόρυβα κατάφερε να μας κερδίσει με την ανανεωμένη ιστορία και τους υπέροχους χαρακτήρες της.
Το One Day είναι μία βρετανική σειρά, εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του David Nichols. Η συγκεκριμένη ιστορία είχε μεταφερθεί πρώτα στη μεγάλη οθόνη το 2011, με πρωταγωνιστές την Anne Hathaway και τον Jim Sturgess. Η ιστορία αφορά την 20χρονη σχέση της Emma Morley και του Dexter Mayhew οι οποίοι γνωρίζονται στο πάρτι αποφοίτησης του πανεπιστημίου τους και περνάνε τη νύχτα μαζί. Σε κάθε επεισόδιο συναντάμε τους χαρακτήρες ένα χρόνο μετά ακριβώς την επέτειο της μέρας που γνωριστήκανε. Πρωταγωνιστές της σειράς είναι η Ambika Mod (This is Going to Hurt) και ο Leo Woodall (The White Lotus) δύο από τις μεγαλύτερες αποκαλύψεις των τελευταίων χρόνων. Η σειρά έγινε τεράστια επιτυχία αμέσως και φιγουράρισε πρώτη στις τάσεις της πλατφόρμας την πρώτη βδομάδα κυκλοφορίας της.
Το εκνευριστικό με το One Day είναι ότι πολλά πράγματα δε θα έπρεπε κανονικά να λειτουργούν. Η μηχανική που χρησιμοποιεί με την αντιστοιχία του κάθε επεισοδίου σε ένα χρόνο έχει ένα ενδιαφέρον αλλά σε κάνει να πιστεύεις σχετικά δύσκολα ότι τη συγκεκριμένη μέρα του χρόνου γίνεται κάτι κοσμοϊστορικό στις ζωές των δύο πρωταγωνιστών. Κι όμως η σειρά καταφέρνει με έναν περίεργο τρόπο να σε κάνει να αγνοήσεις πολύ γρήγορα αυτή την “αφέλεια”. Και αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί μέσω αυτού μπορεί να ξεφορτωθεί σχετικά εύκολα πράγματα της πλοκής που μπορεί να κουράζουν. Σε κάθε επεισόδιο συναντάμε τους ήρωες μας σε διαφορετικές φάσεις της ζωής τους και μέσα από αυτό το κόλπο το σενάριο ξεφορτώνεται γρήγορα και εύκολα τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν στην πλοκή. Δεύτερον αυτό που κινεί την ίδια τη σειρά είναι το πρωταγωνιστικό της δίδυμο. Οι νεοφερμένοι Ambika και Leo έχουν μία τόσο ηλεκτρισμένη χημεία που όλη η πλοκή του έργου στηρίζεται κυριολεκτικά πάνω τους. Οι δυο τους παραδίδουν δύο άρτιες ερμηνείες που κάνουν τον θεατή να ξεχάσει τις όποιες ατέλεια και κενά μπορεί να συναντήσει μέσα στην ιστορία.
Ένα όμως στοιχείο είναι αυτό που κάνει το One Day να ξεχωρίζει από άλλες ρομαντικές σειρές και αυτό είναι ο τρόπος που επιλέγουν οι σεναριογράφοι να προσεγγίσουν την ιστορία. Η σειρά δε μιλάει για άλλο ένα ρομάντζο όπου οι χαρακτήρες στο τέλος θα περάσουν από χίλια κύματα για να είναι στο τέλος μαζί. Αντιθέτως, η ιστορία παίρνει μία άλλη τροπή. Επιλέγει να χρησιμοποιήσει τη φόρμα του ερωτικού δράματος για να πάει στον ίδιο τους τον πυρήνα. Στις ανθρώπινες σχέσεις. Πράγματι παρακολουθώντας το One Day, νιώθεις ότι μεγαλώνεις μαζί με τους ήρωες. Ο θεατής ίσως να αναγνωρίζει κομμάτι του χαρακτήρα του μέσα από τα διαφορετικά στάδια των δύο πρωταγωνιστών μέσα από τα χρόνια. Η ολική ταύτιση όμως έρχεται μέσα από την ίδια την ουσία της ιστορίας. Ότι ο έρωτας είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να προσδιοριστεί και σίγουρα δεν είναι ένα πράγμα. Οι άνθρωποι μέσα από αυτόν κάνουν λάθη, παραφέρονται, απογοητεύονται, θυμώνουν, αισθάνονται και ζούνε. Έτσι λοιπόν μέσα από τα μάτια της Emma και του Dexter βλέπουμε τις εκφάνσεις του έρωτα μέσα από τις διαφορετικές ηλικίες και καταστάσεις. Ακόμα και το τέλος της σειράς το οποίο μπορεί σε κάποιους να φανεί απότομο και άδικο είναι κάτι το οποίο έρχεται να τονίσει την ίδια την ουσία του έρωτα. Ότι είναι κάτι υπέροχο και ταυτόχρονα οδυνηρό. Και πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτόν.
