Το Πρόβλημα των Τριών Σωμάτων του Liu Cixin είναι ένα βιβλίο που συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με ένα βαθιά επιστημονικό(φανές) και εγκεφαλικό sci-fi, ενώ η κοινωνική και η πολιτική κριτική (έστω και μυωπική ή αντικομμουνιστική) είναι πάντα παρούσα. Τα θέματα αυτά εναλλάσσονται και επανακατάσσονται σε σημασία συνεχώς και με ταχύτητα, έτσι ώστε πλέον γίνονται αξεδιάλυτα μεταξύ τους. Ωστόσο, ο συγγραφέας δε χάνει ποτέ ούτε το ρυθμό, ούτε την εστίαση στις βαθύτερες ψυχολογικές διεργασίες των χαρακτήρων του.
Everything changed when Netflix attacked
Αυτό αναφέρεται όχι για να υπάρξει μια (απίστευτα δύσκολο να αποφευχθεί) σύγκριση με το Three Body Problem του Netflix, δια χειρός των David Benioff και D.B. Weiss (Game of Thrones) όσο για να γίνει αντιληπτό το εύρος και το βάθος της ιστορίας που περιμέναμε. Ο τρόπος που αυτή θα ερχόταν, οι καλοδεχούμενες αλλαγές από το βιβλίο και το προσωπικό στίγμα των δημιουργών θα κρινόταν τελικά εάν η διασκευή αυτή μπορούσε να μεταφέρει, με τον δικό της τρόπο και σε ένα άλλο μέσο, το βάρος αυτής της ιστορίας.
Τελικά οι Benioff και Weiss επαλήθευσαν το ότι δεν πρέπει να τους εμπιστεύεται κανείς και πολύ γρήγορα γύρισαν στα γνωστά τους πασαλείμματα, δίνοντάς μας μια ευχάριστη μεν, εντελώς άρρυθμη, επιφανειακή και απαίσια εκτελεσμένη ιστορία δε. Αναμειγνύοντας plot points από τα 2 επόμενα βιβλία, δημιουργώντας νέους, κουραστικούς και μονοδιάστατους χαρακτήρες για τους οποίους κανείς δε φάνηκε να ενδιαφέρεται (άρα γιατί να το κάνει το κοινό).
Aπό ένας ήρωας... πέντε
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το Three Body Problem έχει ως βασικό του πρόβλημα τους κεντρικούς χαρακτήρες. Οι δημιουργοί του καρατομούν τον κεντρικό ήρωα του πρώτου βιβλίου σε 5 χαρακτήρες, τους οποίους μπολιάζουν με στοιχεία άλλων χαρακτήρων, από τα επόμενα βιβλία. Ωστόσο αυτό είναι και το μοναδικό τους ενδιαφέρον. Οι ίδιοι οι χαρακτήρες αυτοί, παρόλο που περνάμε υπερβολικά πολύ χρόνο μαζί (κάτι που αναπόφευκτα δημιουργεί τρομερά κενά στο ρυθμό της σειράς) δεν καταφέρνουν ποτέ να γίνουν κάτι παραπάνω από στερεότυπα και καρικατούρες. Ίσως οι 2 χειρότερες περιπτώσεις είναι η Eiza González (Βaby Driver, I Care a Lot) και ο John Bradley (Game of Thrones, Marry Me). Όχι μόνο οι χαρακτήρες τους έχουν πολύ λίγο βάθος, αλλά και καθ’ολη τη διάρκεια της σειράς έχουν μία και μόνο έκφραση. Πολύ κοντά σε αυτό το κουραστικό μοτίβο είναι και ο Jovan Adepo (Fences, Βabylon) ο οποίος δεν καταφέρνει ούτε δευτερόλεπτο να κάνει έστω και έναν άνθρωπο να νοιαστεί για αυτόν ως χαρακτήρα και είναι τεράστια απογοήτευση που η δεύτερη season της σειράς, εάν υπάρξει, θα στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε αυτόν. Καλύτερη είναι η μοίρα των άλλων δύο χαρακτήρων που βγήκαν από αυτή την… πεντατόμηση, των Jess Hong (Creamerie) και Alex Sharp (One Life, Τhe Trial of Chicago Seven). Βέβαια ξανά οι χαρακτήρες τους είναι κακογραμμένοι και μονοδιάστατοι αλλά τουλάχιστον είναι καλοί ηθοποιοί και σώζουν ό,τι μπορούν.
Ωστόσο, πέρα από αυτό κακό παίξιμο, είναι άστοχες τόσο οι ισορροπίες μεταξύ των πέντε όσο και οι συμπεριφορές τους. Παρότι η σειρά προσπαθεί να τους πλασάρει ως κορυφαίους επιστήμονες, ιδιοφυΐες και ερευνητικά μυαλά, στην πραγματικότητα δε βλέπουμε καμιά ερευνητική ανησυχία, κανένα επιστημονικό πνεύμα ή απορία για τα μεγαλύτερα θέματα που η σειρά υποτίθεται ότι καταπιάνεται. Περισσότερο από επιστήμονες που έρχονται αντιμέτωποι με το άγνωστο, όπου βλέπουν ό,τι ήξεραν να καταρρέει, βλέπουμε ανόητα παιδιά που προσπαθούν να ξεφύγουν από άγχη σχετικά με τον… έρωτα, τις σχέσεις και, τελικά, εφηβικού επιπέδου ηθικές ανησυχίες οι οποίες τους παραλύουν και κουράζουν τον θεατή πολύ γρήγορα. Σε αυτό το κομμάτι, το γεγονός ότι σε αυτούς τους 5 παραχωρούνται ουσιαστικά οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι που έχουν στα βιβλία άλλοι, ολοκληρωμένοι, χαρακτήρες, όχι απλά δε βοηθά, αλλά προκαλεί ανησυχία για την όποια συνέχεια.
Οι "καλοί", οι "κακοί" και οι Άλλοι
Στο στρατόπεδο των «κακών» ή, πιο ουσιαστικά, των γκρι μορφών εξουσίας που συμπορεύουν ή εμποδίζουν τους κεντρικούς χαρακτήρες, τα πράγματα είναι σχετικά καλύτερα, κυρίως γιατί εκεί έχουμε βετεράνους αλλά και κάποιους βυσματίες παλαίμαχων του GoT. Στο πρώτο στρατόπεδο άνετα ο καλύτερος είναι ο έμπειρος Benedict Wong ( Dr Strange, Deadly Class) o oποίος παρά τον εξίσου κλισέ ρόλο του, φάνηκε να το διασκεδάζει. Σε αυτό το σημείο λογικά οποιαδήποτε δουλειά του δεν είναι Marvel μάλλον τον ενθουσιάζει. Επίσης ιδιαίτερα καλή απόδοση είχε και ο διττός ρόλος της Ye Wenjie, κυρίως από την Rosalind Chao (Mulan), παρά το γεγονός ότι ο ρόλος της ήταν παροπλισμένος και χωρίς την πολυπλοκότητα του βιβλίου. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η προσπάθεια να δημιουργηθεί ένταση γύρω από την πραγματική λειτουργία του χαρακτήρα ήταν μάλλον άκομψος από πλευράς δημιουργών. Στις πολύ καλές στιγμές της σειράς οφείλουμε να αναφέρουμε και την Marlo Kelly (Dare Me, Joe vs. Carole) ο ρόλος της οποίας αποτελεί τη μοναδική καλή προσθήκη των δημιουργών.
Κάπου εδώ βέβαια τελειώνουν τα θετικά. Ο επίσης GoT βετεράνος Liam Cunningham εγκλωβίζεται σε έναν πολύ τυπικό και κακογραμμένο υπερκατάσκοπο, ανάλογο του Nick Fury ο οποίος ούτε στιγμή δεν πείθει ως mastermind από στυγερές δολοφονίες και σχέδια για το μέλλον της ανθρωπότητας που καλύπτουν εκατοντάδες χρόνια. Εξίσου άδικος και περιοριστικός ήταν και ο ρόλος του κατά τα άλλα εξαιρετικού Jonathan Pryce (Τhe 2 Popes, Taboo) o oποίος εξαντλεί το τεράστιο ταλέντο του σε έναν στερεοτυπικό και τελικά κενό θρησκευτικό φανατικό. Τέλος, αξίζει να αναφερθεί ότι η Sea Shimooka (Arrow) ως εκπρόσωπος μιας υπερεξελιγμένης εξωγήινης φυλής ήταν τέλεια στο να υποδείξει τη φύση της παραγωγής ως κάτι που θα μπορούσε να είχε ξεπηδήξει από το CW…
CGI straight out of 90s...
Έτσι θα έβγαζαν νόημα και τα απαράδεκτα εφέ, τα οποία έμοιαζαν και λες και προέρχοταν από κάποια 90s παραγωγή ή κάποιο b-movie. Γενικά οι στιγμές μέσα στο «παιχνίδι», ενώ θα μπορούσαν να είναι πιο δυνατές της σειράς, κατέληξαν σε έναν ορυμαγδό φασαριόζικων, αισθητικά χαοτικών και εντελώς άτοπων ψηφιακών ανουσιοργημάτων, από τα οποία έλειπε, όπως βέβαια και σε όλη τη σειρά, τόσο η επιστημονική, ερευνητική ματιά όσο και η δίψα για γνώση. Βέβαια η σειρά ήταν πολύ γλαφυρή στο να διατηρήσει τις αντιμαοικές απόψεις του βιβλίου, ένα σημείο στο οποίο οι δημιουργοί έμειναν παραδόξως πιστοί μέχρι τελείας.
Tελικά;
Επιλογικά, το Three Body Problem του Netflix ίσως θα έχει καλύτερη μοίρα σε μια πλατφόρμα που δεν είναι, πλέον, χωματερή από reality και ως ταινία, από δημιουργούς που να κατανοούν σε βάθος το αρχικό υλικό και δεν θα αρκέστουν ούτε στο να προσλάβουν φίλους τους ούτε στο να ξεπετάξουν μια αδέξια μονταρισμένη μάζα από διάφορα υλικά που βρήκαν στην τριλογία. Όσο για τους ίδιους τους David Benioff και D.B. Weiss το ποινικό τους μητρώο μόλις επιβαρύνθηκε με άλλο ένα έργο που κατέστρεψαν.
