Στο μπλέντερ μπαίνουν Broad City και Bojack Horseman με πολλές σουρεάλ καλλιτεχνικές πινελιές.
Οι πρωταγωνίστριες μας είναι δύο πουλιά, η Tuca (Tiffany Haddish – ) και η Bertie (Ali Wong -), κολλητές με πατημένα τα 30 και με την ζωή τους σε τάξη. Τάξη που αναταράσσεται σε ένα τόσο παράλογο κόσμο, μα απίστευτα ανθρώπινο.
Τι άλλο να περιμέναμε από την δημιουργό,Lisa Hanawalt, καρτουνίστρια και production designer του Bojack Horseman;
Η Tuca είναι το αρχέτυπο ατρόμητης, τρελής και πάνω απ’όλα ανεύθυνης πρωταγωνίστριας και η Bertie γλυκιά, ντροπαλή και αγχώδης. Ένα παραδοσιακό ντουέτο που επιβεβαιώνει τα στερεότυπα των ρόλων τους και τα ανατρέπει.
Ναι, η Tuca δεν έχει δουλειά και ζει σε αχούρι, βρίζει και επιδεικνύει το μπούστο της, αλλά έχει κόψει το ποτό εδώ και ένα εξάμηνο και ακόμα προσαρμόζεται. Η Bertie επίσης, έχει καλή δουλειά και μόλις συγκατοίκησε με το γλυκύτατο αγόρι της, Speckle (Steven Yeun), αλλά υποφέρει από άγχος και ψάχνει αφορμή να τα εγκαταλείψει όλα. Η μία εξυψώνει την άλλη μαρτυρώντας την αλήθεια της φιλίας εκτός σχολείου, από τα αστεία μέχρι και τους χωρισμούς, που φαντάζουν οικεία.
Όλα αυτά σε έναν απλά εξωπραγματικό κόσμο με χαρακτήρες άτομα-ζώα, άτομα-φυτά, άτομα-πράγματα, ενίοτε και άτομα. Τα χρώματα έντονα, φανταχτερά σε ένα φορτωμένο, μπλεγμένο περιβάλλον με αντικείμενα που όλο μεταλλάσσονται. Dubstep μουσική και ήχοι υπερβολικοί, βγαλμένοι από καρτούν. Το μετρό είναι ένα τεράστιο φίδι, μια μέρα ένα βυζί το σκάει για να γλιτώσει από σεξουαλική παρενόχληση και οι λίμνες είναι από ζελέ.
Κάποιες απλές καθημερινές σκηνές τους.
Η πραγματικότητα μας μονάχα μοιάζει με την δική τους και όλο κάμπτεται ως μηχανισμός της αφήγησης. Οι ηρωίδες μας θα διατυπώσουν θεωρίες συνωμοσίας και σχέδια με το πλάνο, το περιβάλλον να αλλάζει και να τα υλοποιεί.
Μέσα σε αυτόν τον πανικό, τα αστεία διαδέχονται το ένα το άλλο και ακούγονται αλήθειες. Αλήθειες για τις αγχώδεις διαταραχές, για την παρενόχληση, τα παιδικά τραύματα, τις σχέσεις, την ζωή γενικά. Η δημιουργός μας προσφέρει και κάτι άλλο, εξαιρετικά ρεαλιστικά τον κόσμο από τα μάτια μιας γυναίκας.
Μέσα σε αυτή την βαβούρα έχουμε χαρακτήρες με ανθρώπινες αντιδράσεις και λόγια, με καθημερινές συμπεριφορές. Η εξήγηση απλή, ο κάθε χαρακτήρας χαριτολογώντας και μη, μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια, τον λόγο τους συμπληρώνουν πληθώρα αλληγοριών. Όταν η Bertie και ο Speckle σκέφτονται να αγοράσουν σπίτι, ως το επόμενο μεγάλο βήμα στην ζωή τους, η Tuca αγοράζει ένα τζάγκουαρ, την Jackie. Εξάλλου «Είναι το αντίστοιχο μου» παραδέχεται. Θα χασκογελάσουμε όταν η Bertie στρεσάρεται απ’τα λοξά βλέμματα, που βασικά κατευθύνονται στην Tuca που ξύνεται μανιωδώς λόγω sex bugs .
Οφείλουμε να παραδεχθούμε, το παιχνίδισμα του animation μας σώζει από το ψυχοπλάκωμα. Η Lisa Hanawalt, κάνει ένα αφιέρωμα στην Τέχνη. Οι πίνακες σε κάθε επεισόδιο είναι πασχαλινά αυγά, ενώ όσον αφορά
στο animation κάνει τρομερές εναλλαγές. για να περάσει τα μηνύματα της. Παραδοσιακό animation, άνιμε επιρροές, 2D stop motion σαν από Wallace and Gromit, είναι κάποιες τεχνικές που μας χαροποιούν.
Ίσως στα πρώτα λεπτά η σειρά να φαντάζει υπερβολική και παιδιαρίστικη, αλλά χρειάζεται λίγο χρόνο. Λίγο με τα πρώτα αστεία λίγο με τις πρώτες ατάκες κατανοούμε – είναι πολυδιάστατη – . Τα προβλήματα των χαρακτήρων μας δεν εμφανίζονται και εξαφανίζονται σε
bottle episodes, ελλοχεύουν και… σκάνε, δεν υπάρχει κακός που να κατατροπώνεται, εμείς μαθαίνουμε ότι επιβιώνουμε.
