Η νέα animation ταινία του Netflix, The Witcher: The Nightmare of the Wolf, ήρθε ακριβώς στην ώρα της, δηλαδή παράλληλα με την δεύτερη σεζόν του Witcher, προκειμένου να φωτίσει λίγο παραπάνω τον σκοτεινά μαγικό κόσμο του Πολωνού συγγραφέα Andrzej Sapkowski, αλλά και μία από τις πιο κεντρικές φιγούρες της τελευταίας σεζόν. Ο λόγος δεν είναι άλλος παρά για τον Vesemir, τον αρχαιότερο και εμπειρότερο από τους witcher, επικεφαλής του φρουρίου στο Kaer Morhen και πατρική φιγούρα τόσο για τον Geralt, όσο και για τους υπόλοιπους, επιζήσαντες witchers.
Πρόκειται για μια ταινία μιάμιση ώρας περίπου, γεμάτη περιπέτεια, επικές σκηνές μάχης και δυνατό ρομάντζο, στοιχεία δηλαδή που ήδη έχουμε γευτεί από την σειρά ή το παιχνίδι, μόνο που ανατρέχει σε χρόνο προγενέστερο, παρέχοντας περισσότερες πληροφορίες για το lore και τους ήρωες. Ειδικότερα, μέσα από την πορεία του Vesemir και του τρόπου που αυτός αποφασίζει να εισχωρήσει στο τάγμα των witcher, ο θεατής έρχεται σε επαφή με τον τρόπο κατασκευής τους, ένα οδυνηρό κράμα σκοτεινής μαγείας, αλχημείας και κακουχιών στα οποία υποβάλλονται οι υποψήφιοι, που συνήθως είναι ένα μικρά αγόρια φτωχών οικογενειών, που ακόμα κι αν δεν πέθαιναν από τις δοκιμασίες αυτές, δε θα γλίτωναν από τη φτώχεια και την πείνα στους δρόμους της Ηπείρου. Με το τρόπο αυτό γίνεται αντιληπτή και η ίδια η αλλόκοτη φύση των γητευτών, κάτι μεταξύ αξιολογικής ουδετερότητας και πανουργίας.
Επιπλέον, η κεντρική πλοκή της ταινίας θέτει για ακόμα μια φορά στο προσκήνιο το γενικό πολιτικό σκηνικό της Ηπείρου, έναν τόπο κατακερματισμένο από συγκρουόμενα συμφέροντα και έριδες μεταξύ των διάφορων κοινωνικών ομάδων της, τα οποία εδράζονται πάνω στην φτώχεια και την διαπλοκή της εξουσίας. Έχει, λοιπόν, πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο η μοίρα των witcher αποτελεί ένα τέτοιο ζήτημα διαμάχης που οδηγεί σταδιακά στον αφανισμό τους, αν λάβει κανείς υπόψη ότι ήδη στον καιρό του Geralt έχουν μείνει ελάχιστοι στη ζωή. Τέλος, από την ταινία, αλλά και την αφήγηση γύρω από την ιστορία του Vesemir, δεν λείπει και ο έρωτας, στοιχείο που συνεχώς συγκρούεται με την θεωρητική έλλειψη συναισθήματος των witcher. Ο έρωτας του Vesemir, μάλιστα, για την παιδική του φίλη, Illyana, που τον συνδέει μοιραία με το παρελθόν του, την ανέχεια και τη δυστυχία των παιδικών του χρόνων αλλά και την ελπίδα ενός κοινού μέλλοντος, φαίνεται να ξεπερνά τον χρόνο, ανάγοντάς τον σε συναίσθημα καθολικό και αιώνιο, γεμάτο επική ορμή και συνέχεια, αποτελώντας την ίδια στιγμή και ένα anti-age shaming σχόλιο.
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν τα στοιχεία μιας μέτριας σχετικά ταινίας, με σχετικά φλατ πλοκή, η οποία έρχεται να συμπληρώσει το ήδη γνωστό lore του Witcher, για όσους αγαπούν τον βαλκανικό βουκολικό τρόμο, την περιπέτεια και φυσικά την επική φαντασία. Από τη μετριότητα αυτή, τέλος, δεν θα μπορούσε να λείψει, σαν τυράκι, και το δειλό πέρασμα του Geralt!
