Είτε μας αρέσει είτε όχι, το One Piece είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο. Πρόκειται για το manga με τις περισσότερες πωλήσεις παγκοσμίως και βρίσκεται πάντα στις πέντε πρώτες σε δημοφιλία ιστορίες του Weekly Shounen Jump. Το anime επίσης προβάλλεται σε εβδομαδιαία βάση από το 1999 και μέχρι στιγμής μετράει πάνω από 1000 επεισόδια. Στην Ελλάδα έχουμε μία ιδιαίτερη αγάπη σε αυτό το franchise, ίσως λόγω των αναμνήσεων που έχει κυρίως η γενιά των millenials από τις εποχές Alter όπου προβλήθηκαν τα 100 περίπου επεισόδια του anime. Ίσως πάλι απλά γιατί τα anime στη χώρα μας είναι απίστευτα δημοφιλής. Προσωπικά για εμένα το anime ήταν κάτι το οποίο έχω συνδέσει άρρηκτα με την εφηβική μου ηλικία, επενδύοντας σε αυτό τεράστια αποθέματα ενέργειας και χρόνου. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω μετανιώσει για αυτό. Γιατί αναμφίβολα το One Piece είναι μία ιστορία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις ψυχές των ανθρώπων (ή τέλος πάντων όσων θέλησαν να το ακολουθήσουν μέχρι το τέλος). Γι’ αυτό όταν μάθαμε ότι το Netflix θα επιχειρούσε τη μεταφορά του σε live action εκδοχή όλοι μάλλον σφιχτήκαμε από το άγχος ειδικά με το κακό ιστορικό της πλατφόρμας απέναντι σε αυτές τις προσπάθειες (βλέπε Death Note και Cowboy Bebop). Κυρίως όμως μία ήταν η ερώτηση που μας ταλάνιζε όλους: για ποιον λόγο να γίνει κάτι τέτοιο; Τι περισσότερο θα μπορούσε να προσφέρει μία διαφορετική εκδοχή μίας ιστορίας που έχει χαρακτηριστεί ανα καιρούς ως “η καλύτερη ιστορία που έγινε ποτέ”;
Καταρχήν ας ξεκινήσουμε λέγοντας ότι το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο ανέλπιστα καλό. Οι δημιουργοί της σειράς Matt Owens και Steven Maeda έχουν αντιμετωπίσει με απίστευτο σεβασμό την ιστορία, ενώ φαίνεται και από την προσέγγισή τους ότι αγαπάνε πολύ το One Piece. Η παράγωγή είναι απίστευτα προσεγμένη και με ένα τεράστιο budget από πίσω της το οποίο χρειάζεται για να επιτύχει αυτό το φιλόδοξο εγχείρημα. Τεράστια σκηνικά χτίστηκαν από το μηδέν αναβιώνοντας μοναδικές στιγμές του manga και κάνοντας τους παλιούς φανς να δακρύσουμε από συγκίνηση. Τεράστια έκπληξη αποτελεί επίσης και η επιλογή των ηθοποιών των οποίων η εμφάνιση είναι όσο πιο κοντά μπορούν σε αυτούς της ιστορίας (και ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι αυτό το πράγμα). Προσωπικά ξεχώρισα τον Mackenyu τον ηθοποιό που υποδύεται τον Zoro ο οποίος παρά το αδιάφορο γράψιμο του χαρακτήρα του καταφέρνει με τη δικιά του προσπάθεια να αναβιώσει επάξια έναν από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της ιστορίας. Εξαιρετικός, επίσης, και ο Taz Skylar στον χαρακτήρα του Sanji, ο οποίος παρόλο που είναι πολύ πιο γειωμένος σε σχέση με τον αντίστοιχο του manga, καταφέρνει να δώσει μία αξιοπρεπέστατη υπόσταση στον ερωτιάρη μάγειρα των Straw hat pirates. Σε τεχνικό επίπεδο δεν υπάρχει κάτι αρνητικό το οποίο να μπορεί να καταλογιστεί στη σειρά. Ακόμη και η κριτική που έχει δεχτεί για την υπερβολή των κουστουμιών τα οποία κάνουν τους ηθοποιούς να μοιάζουν με cosplayers προσωπικά δεν είναι κάτι το οποίο να μπορώ να συμμεριστώ. Τα anime διακατέχονται ως επί των πλείστων από μία έμφυτη υπερβολή, η οποία ναι μεν πρέπει να περιοριστεί όταν αφορά τη μεταφορά τους σε live action δεν μπορεί όμως να ξεφύγει από το παιχνιδιάρικο και το φανταχτερό. Η ενδυματολογία είναι όπως θα έπρεπε να είναι, υπερβαίνοντας το όριο όσο πρέπει ώστε να μην πετάει τον θεατή έξω από αυτό το οποίο παρακολουθεί.
Προσωπικά δεν μπορώ να βρω κάτι αρνητικό για αυτή τη σειρά πέρα από ένα πράγμα. Ότι δεν προσφέρει τίποτα ιδιαίτερο στον κόσμο του One Piece. Δεν προσθέτει κάτι καινούργιο στο ήδη υπάρχον lore, ενώ ταυτόχρονα το μόνο που κάνει είναι να επιδίδεται σε μία εξαιρετική και αρκετά περιεκτική περίληψη. Η σειρά αναβιώνει όλα τα κομβικά σημεία των πρώτων ιστοριών του One Piece, με εξαιρετικό μεν ρυθμό, αλλά χωρίς κάποιο σκοπό να κάνει κάτι καινούργιο ή τολμηρό. Βέβαια ο σκοπός εξυπηρετείται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η σειρά προσφέρει εξαιρετικό fanservice για αυτούς που ακολουθούν το One Piece εδώ και χρόνια, ενώ προσφέρει και μία διασκεδαστική σειρά για αυτούς που δεν μπορούν να ακολουθήσουν την αυθεντική ιστορία. Ταυτόχρονα όμως έρχεται να προσθέσει ένα νέο λιθαράκι στην κουβέντα που γίνεται περί fanservice και μαζικής κουλτούρας. Γιατί αν πλέον αυτό που χρειάζεται ένα είδος τέχνης για να κάνει μαζική επιτυχία είναι να έχει ως σημείο αναφοράς κάτι που ήδη προϋπάρχει χωρίς να είναι διατεθειμένο να πάρει ρίσκα ώστε να προχωρήσει την ιστορία παρακάτω, τότε απλά θα είμαστε καταδικασμένοι να βλέπουμε συνεχώς τις οθόνες μας ανακυκλωμένες ιδέες. Το ίδιο γίνεται πλέον με τις υπερηρωικές ταινίες, με τα Star Wars και με πολλές άλλες ιστορίες. Το One Piece μπορεί να αποτελεί ένα πετυχημένο πείραμα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι αν συνεχίσει με αυτή τη λογική θα καταφέρει να αντέξει για πολύ καιρό ακόμα. Μπορεί και ελπίζω να κάνω λάθος. Μένει να το δούμε.
