Έχουμε δηλώσει (πολλάκις) πόσο αγαπάμε τον Γητευτή, πόσο γουστάρουμε τα παιχνίδια, ακόμα και τις καλές πτυχές της τηλεοπτικής σειράς, όσο αυτές κράτησαν. Έτσι λοιπόν μια παρουσίαση του τι είναι ο Geralt, ή για την ποιότητα της δουλειάς του Andrzej Sapkowski είναι μάλλον περιττή. Όμως αξίζει να δούμε πώς το νέο πόνημα της σειράς, το πρώτο μάλιστα μετά από μία μεγάλη παύση των περιπετειών του Γητευτή στα εκδοτικά δρώμενα στέκεται τόσο ως αυτοτελές έργο όσο και ως προσθήκη στο corpus της δουλειάς του διάσημου Πολωνού συγγραφέα. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Selini, σε μετάφραση απευθείας από τα Πολωνικά από την Justyna Slowik.
Το Σταυροδρόμι πίσω στον χρόνο...
To Σταυροδρόμι των Κορακιών αποτελεί ένα prequel που μας γνωρίζει έναν Geralt νεαρό, άπειρο, αμόρφωτο αλλά γεμάτο όρεξη, ενέργεια αλλά και… καλοσύνη. Είναι μεγάλη αντίθεση να βλέπουμε το Geralt όχι μόνο να βοηθά κόσμο, αλλά να το κάνει και πρόθυμα, να παίρνει ρίσκα και, τελικά, να βλέπει τις απογοητεύσει να συσσωρεύονται όταν αυτά τα ρίσκα αποτυγχάνουν και οι άνθρωποι που βοήθησε τον προδίδουν. Έχουμε την ευκαιρία να δούμε τις απαρχές ενός μεγάλου ήρωα, όχι ως τον κυνικό φιλόσοφο που τον έχουμε συνηθίσει, αλλά ως έναν φέρελπι κυνηγό, ο οποίος θέλει να εξερευνήσει τον κόσμο και τις δικές του δυνατότητες. Ο Geralt λοιπόν εδώ (σκέτο, και όχι ακόμα από τη Ρίβια) ξεκινά να διαμορφώνει τον χαρακτήρα του, να μαθαίνει τον κόσμο αλλά και τον εαυτό του.
Οι Δύο Μέντορες...
Αυτή η εξερεύνηση δε γίνεται ως μια μοναχική ενδοσκόπηση. Αντίθετα, ο Sapkowski εισάγει έναν larger than life χαρακτήρα, ο οποίος διεκδικεί τον ρόλο του μέντορα, αντιθετικά από τον γνωστό μας Vesemir. O Preston Holt, ένας μαυροντυμένος και ηλικιωμένος Γητευτής με κυνικό τόνο (που θυμίζει πολύ την ήρεμη οργή ενός γέρου Solomon Kane) αναδεικνύεται ως μια συμβιβασμένη και διαπλεκόμενη φιγούρα, η οποία απέχει πολύ από αυτή του απρόθυμου ήρωα και μοιάζει περισσότερο με έναν ψυχρό επαγγελματία, έναν δρόμο που θα μπορούσε να ακολουθήσει ο Geralt εάν είχαν πάει διαφορετικά τα πράγματα. Οι διδαχές του Preston, σε συνδυασμό με το αινιγματικό παρελθόν του προσδίδουν στο βιβλίο μια ένταση και ένα μυστήριο, ακόμα και εάν τελικά γνωρίζουμε την εξέλιξη του Geralt.
Γλώσσα που καίει...
Αυτό συμβαίνει γιατί η γραφή του Sapkowski (και όπως αυτή έφτασε σε εμάς μέσα από την εξαιρετική μετάφραση της Slowik) διατηρεί όλη της τη ζωντάνια, την αιχμηρότητα, αλλά και το χιούμορ. Δοσμένο από την οπτική ενός παντογνώστη αφηγητή, ο συγγραφέας μας παρουσιάζει με σκωπτικότητα όλα τα ελαττώματα και τις ατέλειες του νεαρού Witcher. Ταυτόχρονα όμως μας χαρίζει και μια άλλη ματιά σε έναν ζωντανό κόσμο φαντασίας, γεμάτο από τα δικά του προβλήματα, ανθρώπους, έριδες και φιλονικίες, έναν κόσμο όπου το κυνήγι τεράτων είναι μία δύσκολη, περιφρονημένη αλλά και συνάμα απαραίτητη εργασία. Παράλληλα, η γεμάτη ιδιοτροπίες, αρχαϊσμούς και λατινικά γλώσσα του κειμένου προωθεί αυτή ακριβώς την αντίθεση μεταξύ ενός πολύπλοκου κόσμου και ενός ανώριμου (και αμόρφωτου) Geralt.
Less is more
Ο Sapkowski δεν είναι ψέμα ότι τα πηγαίνει καλύτερα στις σύντομες ιστορίες και όχι στα εκτενή μυθιστορήματα. Στις πρώτες είναι που ο στακάτος ρυθμός του καταφέρνει και αναπνέει καλύτερα, η προσγειωμένη και πεζή του γλώσσα μπορούν να λάμψουν, αλλά και τα μικρά συμβάντα να αναδειχθούν καλύτερα. Το Σταυροδρόμι των Κορακιών είναι λοιπόν δοσμένο με μια τέτοια συρραφή μικρών ιστοριών, με μια μεγαλύτερη ιστορία να ρέει από κάτω και να λειτουργεί συνδετικά μεταξύ των “monster-of-the-week” στιγμών που αποτελούν και τον κορμό της αφήγησης. Και είναι και αυτός ο ρυθμός που παρασύρει τον αναγνώστη και κάνει το βιβλίο να ρέει. Βοηθά βέβαια και το μικρό του μέγεθος, καθώς κάτω από 300 σελίδες, στην εποχή μας, θεωρούνται λίγες για ένα βιβλίο fantasy. Όμως ο Sapkowski τις χρησιμοποιεί στο έπακρο και έτσι ως αυτόνομο βιβλίο, το Σταυροδρόμι ούτε κουράζει ούτε φαίνεται λειψό. Αποτελεί μια εξαιρετική προσθήκη ή ακόμα και μια εφαλτήριο για μια πληρέστερη βουτιά στον κόσμο του Witcher.
Eστίαση στα σημαντικά
Το μικρό μέγεθος βέβαια και ο γρήγορος ρυθμός δε θα πρέπει να θεωρηθεί ότι κάνει τον συγγραφέα να αμελεί και τις πιο ρεαλιστικές αλλά άσχημες πλευρές του κόσμου ή των χαρακτήρων. Κάτι τέτοιο άλλωστε δε θα μπορούσε και να γίνει, αφού ο Sapkowski είναι κατεξοχήν γνωστός για τη δημιουργία ενός πιο “ρεαλιστικού” και βρώμικου fantasy σκηνικού. Aυτή η grim dark αισθητική μας δίνει τελικά έναν πληρέστερο κόσμο, όπου η μανιχαϊστική έκφραση δίνει τη θέση της στην αναγκαιότητα και σκληρότητα της επιβίωσης, ενώ ακόμα και οι καλύτεροι χαρακτήρες έχουν το δικό τους σκοτάδι να κουβαλήσουν. Ο συγγραφέας το γνωρίζει αυτό και έτσι, όποτε κρίνει, κόβει λίγο τον φρενήρη ρυθμό για να εστιάσει σε τέτοιες συνθήκες, κάτι που τις κάνει να ξεχωρίζουν ακόμα περισσότερο.
Επιλογικά, το Σταυροδρόμι των Κορακιών είναι μια καλοδεχούμενη προσθήκη και ένα πάρα πολύ ευχάριστο ανάγνωσμα, ειδικά για καλοκαίρι. Εάν σας είχε λείψει ο Γητευτής ή εάν απλά θέλετε να δείτε τι είναι πια αυτό το Witcher, όποιον δρόμο και να διαλέξετε από το Σταυροδρόμι, δε θα βγείτε χαμένοι.
