Ταινίες για την καραντίνα είχαν γυριστεί ήδη μέσα στην καραντίνα, καθώς η τεχνολογία πλέον έχει διαχυθεί και μέσα μαγνητοσκόπησης με αποδεκτά οπτικά αποτελέσματα κατέχονται από εκατομμύρια κόσμου. Ωστόσο, όταν το πρώτο κύμα υποχώρησε, λίγο αλλά αρκετά ώστε να ξαναβγεί αρκετός κόσμο έξω, ξεκίνησαν και πιο συγκροτημένες προσπάθειες προκειμένου να μεταγλωττιστεί το συλλογικό τραύμα του εγκλεισμού σε μια γλώσσα που θα ήταν κατανοητή στη μετά-αφήγηση και την ψυχολογική του ερμηνεία: αυτή του θεάματος.
Η Νότια Κορεά λοιπόν έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: είπε μια ιστορία με ζόμπι.
Το #Alive λοιπόν, μια παραγωγή που δείχνει και το Netflix, τοποθετείται στην ακραία πυκνοκατοικημένη Σεούλ. Η ιστορία παραδόξως γράφτηκε το 2019, αλλά η απόδοση της είναι γνήσιο απότοκο του 2020. Σε αυτή λοιπόν ένας streamer να εγκλωβίζεται στο σπίτι του όταν ένας φονικός ιός μετατρέπει τους κατοίκους της πόλης σε ζόμπι. Το έξω μετατρέπεται λοιπόν σε φονική παγίδα. Οι τριγύρω του άνθρωποι φορείς κινδύνου και θανάτου. Του μένει λοιπόν μόνο η πλήρης απομόνωση ως τρόπος σωτηρίας.
Όντας σε ένα τέτοιο καθεστώς, στρέφεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να καλύψει τις επικοινωνιακές του ανάγκες. Instagram, video streaming υπηρεσίες και ταινίες, τα οποία ήταν και πριν η προτιμητέα του πραγματικότητα, τώρα εξελίσσονται στη μόνη του επιλογή. Όταν όμως και αυτά καταρρέουν και η επίφαση επικοινωνίας που προσέφεραν λείπει, η μοναξιά του είναι τόσο εκκωφαντική που σχεδόν τα ζόμπι είναι καλύτερη επιλογή.
Ο σκηνοθέτης Il Cho (Jin) ο οποίος ανέλαβε και τη διασκευή του σεναρίου (το αρχικό ανήκε στον αμερικάνο Matt Naylor) καταφέρνει με έναν οπτικά εύγλωτο και επίτηδες λεκτικά εξασθενημένο τρόπο να μιλήσει για τα συναισθήματα εκατομμυρίων ανθρώπων που βρέθηκαν σε μια παρόμοια κατάσταση. Να δείξει την οργή και το άχθος που υπάρχει όταν το καταφύγιο μετατρέπεται σε φυλακή για ένα αδιευκρίνιστο χρόνο. Την ίδια στιγμή μάλιστα ούτε αυτή η απομόνωση εγγυάται την ασφάλεια. Η αμφιβολία, το άγνωστο, που μάλιστα γίνονται χειρότερα από τις αντικρουόμενες πληροφορίες που βομβαρδίζουν τον ήρωα από τα ΜΜΕ που καταναλώνει αδιάκριτα, απλά εντείνουν τον τρόμο.
Σε αυτό το σκηνικό είναι σχεδόν προβληματικό πόσο καλά ταιριάζουν οι θεματικές του ζομποείδους με αυτές της live action πανδημίας. Ή, ορθότερα, πως δανειστήκαμε αυτές τις θεματικές για το εξηγήσουμε στον εαυτό μας. Πάντως, και στις δύο περιπτώσεις, ο φόβος προκύπτει τώρα από την επαφή, από τον άλλον, το Έξω.
Ταυτόχρονα, εγείρεται και το ζήτημα το αστικού περιβάλλοντος, με τις ανώνυμες μάζες του που μετατρέπονται σε πεινασμένες αγέλες. Σε αυτόν τον χώρο, τον εκ προθέσεως αφιλόξενο, η ίδια η ύπαρξη είναι συνδεδεμένη με το κέρδος. Δεν μπορείς να υπάρξεις αν δεν ξοδεύεις. Όταν όμως δεν μπορείς να το κάνεις αυτό (ή δεν υπάρχει κανείς που να δεχθεί τα λεφτά σου), πως μπορείς να επιβιώσεις σε έναν τόσο εκ πεποιθήσεως εχθρικό χώρο; Που είναι μέσα στις πυκνοκατοικημένες πόλεις, όπου κάθε εκατοστό τους διεκδικείται, ένας χώρος όπου απλά μπορείς να υπάρχεις; Τέτοιοι χώροι πρέπει να διεκδικηθούν από την αρχή απέναντι τόσο σε ορδές ζόμπι, όσο και στις δυνάμεις ασφαλείας (που στην ταινία είναι το ίδιο, αλλά και στη ζωή δεν απέχουν και τόσο).
Η πνιγηρή ατμόσφαιρα της ταινίας βασίζεται σε μεγάλο λόγο στις αντιθέσεις των χρωμάτων και του φωτισμού με τις σκηνές έντονης βίας και gore. Την ίδια στιγμή, στο συναισθηματικό κομμάτι της ταινίας, μεγάλο ρόλο παίζει και η πολύ ισχυρή ερμηνεία του πρωταγωνιστή Ah-In Yoo (Burning, The Throne) ενός από τους καλύτερους ηθοποιούς στη χώρα του αυτή τη στιγμή.
Βέβαια το #Alive δυστυχώς έχει μόνο τη θολή αίσθηση των καταστάσεων που το δημιούργησαν και όχι την πλήρη εικόνα τους. Έτσι η επεξεργασία των εννοιών που κάνει δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Χωρίς και το ίδιο να το θέλει, καταρρέει σταδιακά σε κλισέ του είδους στα οποία και καταλήγει, παρά τις καλές του προθέσεις. Από τη μία είναι λογικό, παρά τις θεματικές του ικανότητες, όλο το ζομποείδος πνέει τα λοίσθια και χρειάζεται κάτι παραπάνω από μια (ακόμα) αληθοφανής επιβεβαίωση της δυναμικής του ώστε να σωθεί εκφραστικά.
Από την άλλη, είναι καλό να ρολάρουν τέτοιες ταινίες και να μιλήσουμε και εμείς οι υπόλοιποι για τις καραντίνες που ζούμε και, ίσως και πιο βασικό, για τον ζωτικό χώρο που δικαιούμαστε και που μας τον αρνούνται.
#Alive λοιπόν και στην επόμενη καραντίνα.
