Justice League και zombies. Καλή ιδέα ακουγόταν. Τελικά έγινε και πολύ επίκαιρη, αφού τα περισσότερα τεύχη βγήκαν μέσα στην καρδιά της πανδημία του κορονοϊού. Ήδη από τις πρώτες εικόνες που κυκλοφόρησαν, η DC μας υποσχόταν ένα πολύ διασκεδαστικό comic γεμάτο δράση. Ειδικά μάλιστα κι απ’ τη στιγμή που η DC αποφάσισε να δώσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ελευθερία στους δημιουργούς του event αποδεσμεύοντάς τους από ηλικιακούς περιορισμούς (ένα ατού που χρησιμοποιεί πολύ συχνότερα απ’ την Marvel η οποία παραδοσιακά προσανατολίζεται στο PG-13 κοινό) όλα έδειχναν ότι κάτι πολύ καλό ετοιμάζεται από την DC. Όμως ήδη απ’ τα πρώτα τεύχη φαινόταν ότι κάτι πήγε πολύ στραβά. Χωρίς να λείπουν ούτε τα εντυπωσιακά panels, ούτε οι ανατροπές, η μεγάλη πληγή του DCeased ήταν σεναριακή.
Το σενάριο του DCeased βέβαια δεν είχε πέσει σε χέρια ατζαμή… Το σύνολο της ιστορίας του DCeased (κεντρική ιστορία και tie-ins) είναι μία δημιουργία του Tom Taylor, του δημιουργού του Injustice που συγκλόνισε τον κόσμο των comics όταν έβαλε τον Superman να σκοτώσει εν ψυχρώ τον Joker και να χτίσει μία ολοκληρωτική κοινωνία υπό την ηγεσία του. Το κοινό χαρακτηριστικό που έχει το DCeased με το Injustice είναι ότι και τα δύο αποτελούν limited series, αποκομμένες απ’ την κεντρική ροή των comic ιστοριών του DC Universe. Αυτό δίνει απόλυτη ελευθερία στον δημιουργό σεναριακά, αφού δεν δεσμεύεται απ’ τον σχεδιασμό των υπόλοιπων δημιουργών του σύμπαντος της DC. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά των events της Marvel και της DC. Η DC κάνει πολύ σπάνια τα τελευταία χρόνια μεγάλα events που να συμμετέχουν οι χαρακτήρες των βασικών runs της. Μπορεί για παράδειγμα να γίνονται crossovers όπως το Batman – The Flash: The Button όπου συνεργάστηκαν ο Batman και ο Flash του Rebirth, όμως μεγάλα crossover events δεν γίνονται εύκολα στη DC, τουλάχιστον όχι χωρίς μεγάλο αντίκτυπο στο σύμπαν της ως σύνολο, όπως είχε συμβεί πριν λίγα χρόνια με το Rebirth ή παλιότερα με το New 52. Αντιθέτως η Marvel κάνει τουλάχιστον δύο μεγάλα events το χρόνο, τα οποία επηρεάζουν και τις υπόλοιπες σειρές της. Έτσι ο θάνατος ενός χαρακτήρα στα events της Marvel είναι μία δυσκολότερη απόφαση, αφού ο χαρακτήρας που πεθαίνει θα πάψει να υπάρχει (για ένα διάστημα τουλάχιστον) απ’ το παρόν του Marvelικού σύμπαντος. Αντιθέτως ένας θάνατος μία limited σειρά είναι πολύ πιο ανώδυνος. Εκεί πεθαίνει ένας χαρακτήρας αλλά έχει πεθάνει μόνο για τη συγκεκριμένη ιστορία, αφού δεν συνδέεται με το κεντρικό του run το οποίο δεν επηρεάζεται καθόλου γιατί δεν συνδέεται με κανένα τρόπο με την ιστορία. Αυτή η απόλυτη ελευθερία του δημιουργού τον αποδεσμεύει μεν καλλιτεχνικά, όμως μπορεί να μετατραπεί και σε παγίδα. Στην περίπτωση του DCeased έγινε το δεύτερο.
Ο Taylor ξεκίνησε από μία έξυπνη (όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη βέβαια) ιδέα. Το κεντρικό ερώτημα ήταν το τι θα γινόταν αν γινόταν ένα zombie apocalypse που θα μεταδιδόταν ως ιός που προσβάλλει όλα τα smartphones που είναι συνδεδεμένα στο internet. Με αυτό το έξυπνο τρικ του Taylor μπορούσαν να προβληθούν σχεδόν όλοι, αφού στις ημέρες μας ελάχιστοι δεν έχουν smartphones, δηλαδή ακόμα και οι υπερήρωες. Κάπως έτσι όλος ο κόσμος γέμισε με ζόμπι, κάποια απ’ τα οποία είχαν και υπερδυνάμεις, ενώ οι λίγοι επιζώντες έχασαν κάθε τρόπο επικοινωνίας αφού δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν πια ούτε τα κινητά τους ούτε το ίντερνετ. Μία σύγχρονη τεχνολογική δυστοπία που έχει εμφανώς δανειστεί στοιχεία από το Walking Dead αλλά και από άλλα σχετικά έργα όπως το Birdbox.
Όλα ξεκίνησαν από μία εισβολή του Darkseid στη Γη. Στις πρώτες σελίδες του comic βρίσκουμε τους ήρωες της Justice League προβληματισμένους απ’ την ατάκα αποχώρησης του Darkseid απ’ τη Γη. «I will not return […] I have what I came for» τους λέει και τους θέτει σε συναγερμό. Ο Batman γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι λείπει ο Cyborg, τον οποίο είχε απαγάγει ο Darkseid γιατί έχει κάτι πολύτιμο, που θα του έδινε τη δυνατότητα να κυριαρχήσει σε ολόκληρο το σύμπαν και να ελέγξει κάθε ζωντανό πλάσμα που είχε ελεύθερη βούληση μέχρι προηγουμένως. Όμως από μία λάθος κίνηση του Darkseid καταρρέει το σχέδιό του απελευθερώνοντας μία ανεξέλεγκτη δύναμη, την οποία μεταφέρει ο Cyborg στη Γη μετατρέποντας όποιον κοιτάει την οθόνη του κινητού του σε μανιασμένο ζόμπι. Όσοι υπερήρωες έχουν σωθεί προσπαθούν να αντιστρέψουν την κατάσταση, αλλά η καταστροφή μοιάζει ανεπανόρθωτη. Και το χειρότερο όλων; Κάποια ζόμπι είναι υπερήρωες!
Στα 6 τεύχη του DCeased ο Taylor διηγείται την προσπάθεια των υπερηρώων να σώσουν την ανθρωπότητα αλλά και τους δικούς τους ανθρώπους. Κι εκεί ξεκινούν τα προβλήματα. Απ’ το comic δεν λείπουν ούτε οι ανατροπές ούτε τα εντυπωσιακά panels. Αυτό που του λείπει είναι η σεναριακή συνοχή. Πρόκειται για μία κεντρική ιστορία χωρίς κεντρικό άξονα. Ο Taylor ήδη απ’ την αρχή δείχνει να έχει χάσει τον έλεγχο ανάμεσα στις τόσες ιστορίες που θέλει να διηγηθεί και στις τόσες ανατροπές που έχει σκεφτεί. Και τελικά το αποτέλεσμα δείχνει να είναι επιτηδευμένο, χωρίς κανένα σεναριακό βάθος, με γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο εντελώς άρρυθμα. Και το μόνο που μένει είναι οι θάνατοι υπερηρώων πρώτης γραμμής, όμως κι αυτοί -παρά την ύπαρξη και εντυπωσιακών σκηνών δράσης- είναι βεβιασμένοι σεναριακά με στόχο να εντυπωσιάσουν με τη σεναριακή ανατροπή που προσφέρουν.
Θα είμαι φειδωλός στα παραδείγματα για να μην spoilάρω υπερβολικά. Όμως είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε δύο μόλις τεύχη πεθαίνουν 3 μέλη της Justice League κι ένας εμβληματικός villain και για τους τρεις από τους τέσσερις χαρακτήρες δεν αφιερώθηκαν περισσότερες από 2 σελίδες στον καθένα. Κι αυτό συνεχίζεται και στα υπόλοιπα τεύχη. Ελάχιστες είναι οι εξαιρέσεις όπου το γεγονός ότι μολύνθηκε ένας πρωτοκλασάτος χαρακτήρας έπαιξε πραγματικά σημαντικό ρόλο στην πλοκή του comic. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ενώ τα ζόμπι υπερήρωες διατηρούν εν πολλοίς τις υπερδυνάμεις τους, πολλές φορές καταφέρνουν να τους σκοτώσουν χωρίς καν να έχουν ετοιμάσει ένα σοβαρό σχέδιο αντιμετώπισής τους.
Το σχέδιο του comic, δια χειρός Trevor Hairstine, ίσως είναι το πιο ξεχωριστό στοιχείο του comic. Επειδή το comic είναι γεμάτο σκηνές δράσης, ο Hairstine είχε την ελευθερία να σχεδιάζει σε κάθε τεύχος αρκετά εντυπωσιακά panels. Φυσικά το σχέδιο απογειωνόταν τις στιγμές που οι υπερήρωες μετατρέπονταν σε ζόμπι, όπου ο Hairstine έπρεπε να αποδομήσει τον ιδανικό τύπο που συμβολίζει ο κάθε υπερήρωας, προκειμένου να τον εικονογραφήσει ως μέγιστη απειλή για τους επιζώντες του zombie apocalypse. Επιπλέον η ο ενήλικος χαρακτήρας του comic πρόσφερε την ελευθερία στο σχέδιο να γίνει σκληρό και σκοτεινό με βίαιες σκηνές χωρίς όριο.
Τελικά αυτό που μένει απ’ τα 6 τεύχη της κεντρικής ιστορίας του DCeased είναι μία αφήγηση χωρίς κεντρικό άξονα, που μαρτυρά το άγχος του Taylor για πολλές μαζεμένες εντυπωσιακές ανατροπές που θα συζητηθούν όσο ο θάνατος του Joker στο Injustice. Οι ιδέες του δεν ήταν κακές, όμως απέτυχε πλήρως στην υλοποίηση. Ίσως τα 6 τεύχη ήταν εξαρχής λίγα. Πιθανότατα θα είχαμε στα χέρια μας μία πολύ πιο ενδιαφέρουσα ιστορία αν του είχε δοθεί το περιθώριο να την απλώσει σε 10 ή 12 τεύχη, όπως συνέβη με το Heroes in Crisis του Tom King ή με το Doomsday Clock. Εναλλακτικά θα έπρεπε να κάνει διαφορετική διαχείριση των tie-ins, τα οποία ήταν περιττό να διηγούνται αυτοτελείς δευτερεύουσες ιστορίες βασισμένες στο timeline του DCeased, αλλά θα μπορούσαν να επεκτείνουν την κεντρική ιστορία και να διαβάζονται παράλληλα με αυτήν παίζοντας ρόλο στην εξέλιξή της. Βέβαια αυτή είναι μία επιλογή που σπάνια κάνουν πλέον και οι δύο εταιρείες στα events τους, ίσως με εξαίρεση τα tie-ins του Metal των Snyder και Capullo, στα οποία έδωσε βάθος στους χαρακτήρες της κεντρικής ιστορίας, στους Dark Knights και τελικά κατάφερε, παρά το χλιαρό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα του event, να επεκτείνει το σύμπαν του Metal και με νέες ιστορίες που δεν είχαν προγραμματιστεί εξ αρχής.
