Σίγουρα έχει συμβεί σε όλες μας.
Έχεις περάσει ατελείωτες ώρες να κάνεις grind για να φτάσεις τον χαρακτήρα σου στο πολυπόθητο level. Εκείνο που θα σου επιτρέψει να κάνεις equip την νέα πανοπλία, με τα ιδανικά stats για το build σου. Έχεις τελειώσει το απαραίτητο quest, έχει συγκεντρώσει τα GPs. Είσαι έτοιμη. Την αγοράζεις και την φοράς. Κοιτάς και ξανακοιτάς τον χαρακτήρα σου. Μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Πως γίνεται η καινούργια σου πανοπλία, με τα τέλεια stats, να καλύπτει πολύ λιγότερο δέρμα από την προηγούμενη? Με ποια λογική αφήνει ακάλυπτο το μισό στέρνο και την κοιλιά? Γιατί τώρα μοιάζεις σαν να είσαι κομπάρσος σε κάποιο πολύ κακό bondage porn του 90?
Είναι σχετικά ασφαλές να υποθέσουμε ότι όποιο έχει έστω και μια μικρή επαφή με video games θα έχει έρθει τουλάχιστον μία φορά αντιμέτωπο με το chain mail bikini ή με το boob armor. Το παράδειγμα αυτό θα μπορούσε να είναι η κορυφή του παγόβουνου.
Τα τελευταία χρόνια το gaming έχει κατηγορηθεί για πολλά πράγματα, όπως ότι οδηγεί τους νέους στην εγκληματικότητα, ότι αυξάνει τα ποσοστά βίας, ότι δημιουργεί αντικοινωνικά άτομα. Είναι πολύ εύκολο να γίνει αποδιοπομπαίος τράγος και να μπει αυτό στο στόχαστρο, αντί για το οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση και στην καταπίεση. Βέβαια έχει κατηγορηθεί και για σεξισμό και μισογυνισμό. Και ως άτομα έχουμε βιώσει σεξισμό μέσα στο gaming community, είτε από τα ίδια τα παιχνίδια και πως θέλουν να απεικονίζουν τις θηλυκότητες, είτε από τους συμπαίχτες ή αντιπάλους μας. Φταίνε όμως τα ίδια τα video games για αυτό? Είναι “εκ φύσεως” το gaming σεξιστικό? Η απλώς αναπαράγει παθογένειες που υπάρχουν μέσα στην κοινωνία?
Όταν μιλάμε για σεξισμό στη κουλτούρα του gaming, δε μπορούμε να μην αναγνωρίζουμε ότι το gaming, όπως και πολλά άλλα κομμάτια του geek culture, αναπαραγόταν για πολλά χρόνια με τη λογική του ενός κλειστού, boys only club. Και αν αυτό ίσχυε μία φορά για τους καταναλωτές των video games, ίσχυε πολύ περισσότερο για τους δημιουργούς τους. Τι γίνεται λοιπόν όταν ζητάς από ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον όπως αυτό των video game designers να δημιουργήσει γυναίκες χαρακτήρες? Στην καλύτερη περίπτωση θα έχεις ένα συνονθύλευμα κλισέ και στερεοτύπων. Στην χειρότερη θα έχεις εξόφθαλμα σεξιστικές απεικονίσεις.
Και αυτό οδηγεί στην εξής λούπα.
1)Οι άνδρες δημιουργοί κατασκευάζουν παιχνίδια έχοντας στο μυαλό τους ότι το κοινό τους αποτελείται κυρίως από άνδρες οπότε προσπαθούν να κάνουν το παιχνίδι τους όσο πιο ελκυστικό γίνεται στο ανδρικό κοινό.
2)Τα καταφέρνουν και το παιχνίδι τους αγοράζετε κυρίως από άνδρες. Η θεωρία τους επιβεβαιώνεται και παγιώνεται η άποψη ότι όντως τα video games είναι ανδρική απασχόληση. Go to step 1.
Έτσι λοιπόν για πολλά χρόνια τα video games αποτελούσαν έναν καθρέπτη των σεξιστικών αντιλήψεων που δημιουργεί και αναπαράγει η ίδια η κοινωνία, με την ίδια την κοινότητα πολλές φορές να το ενθαρρύνει είτε να εθελοτυφλεί επί αυτού.
Είναι τα video games σεξιστικά? Αυτή είναι μία λάθος ερώτηση. Η σωστή ερώτηση είναι: Σε μία σεξιστική κοινωνία, όπως αυτή που ζούμε, τι ρόλο παίζει το εκάστοτε release? Ενθαρρύνει την αναπαραγωγή των προβληματικών συμπεριφορών? Είναι ένας αντικατοπτρισμός που λέει στην κοινωνία «έχεις πρόβλημα» ή της λέει «ΝΑΙ! Πάμε δυνατά, και άλλη εκμετάλλευση, και άλλη κακοποίηση»?
Στη στήλη αυτή θα προσπαθήσει να γίνει μία τέτοια κριτική σε διάφορους, παλιούς και νεότερους, τίτλους. Να δούμε τι μας άρεσε, τι δε μας άρεσε, τι θέλουμε να κρατήσουμε από το κάθε τίτλο. Να δούμε πως συνολικότερα η κουλτούρα του gaming επηρέασε και επηρεάστηκε από την πραγματικότητα.
Γιατί αναγνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία που έχει προβληματικές πλευρές. Και η απάντηση μας δεν είναι «ΟΚ είναι προβληματική ας αυτοκτονήσουμε μαζικά». Έτσι και αν λέμε ότι ένα video game έχει προβληματικές πλευρές δε σημαίνει ότι δεν αξίζει να το παίξουμε.
Έκτος και αν όλο το παιχνίδι βασίζεται στα micro transactions. Τότε μάλλον δεν αξίζει να το παίξεις.
