Ο Mister No συνεχίζει τις νέες του περιπέτειες, υπό την καθοδήγηση του Michele Masiero και του Luigi Mignacco, και ενώ στην Ιταλία μπορεί η σειρά 14 τευχών να ολοκληρώνεται τον Σεπτέμβριο, σε εμάς κυκλοφόρησε πρόσφατα ο δεύτερος τόμος, που συγκεντρώνει τα τεύχη #03 και #04, με τίτλο «Αιχμάλωτος της Ζούγκλας». Όπως είχαμε πει και στον προηγούμενο τόμο, η σειρά στέκεται χρονικά κάπου ενδιάμεσα στις ιστορίες του Nollita, δίχως να επηρεάζει κάτι, απλά δίνοντάς μας νέες ιστορίες στο στυλ των κλασσικών. Συνεπώς, βρισκόμαστε ακόμα στη δεκαετία του ’50, και στην φιλήσυχη πόλη της Μανάους.
Στο «Η Επιστροφή» είδαμε τον Mister No να συνεργάζεται με μια ομάδα επιστημόνων, που ερευνούν τι συνέβη και μολύνθηκαν τα νερά του Αμαζονίου, ενώ παράλληλα προσπαθούν μαζί να προειδοποιήσουν τις φυλές της περιοχής. Ο πρώτος τόμος έκλεισε με την φυλή που προσπαθούσαν να προειδοποιήσουν σφαγιασμένη από μια ομάδα μισθοφόρων, και τον Τζέρι Ντρέικ να θεωρείται νεκρός, μετά από μια πτώση που είχε. Το «Αιχμάλωτος της Ζούγκλας» πιάνει την ιστορία από εκείνο το σημείο, με τον Τζέρι, έχοντας καταφέρει να ξεφύγει από την ομάδα μισθοφόρων, προσπαθεί δίχως εφόδια να επιζήσει μέσα στην αχανή ζούγκλα του Αμαζονίου. Εκεί θα βρεθεί σε μια φυλή παρόμοια των Γιανοάμα, και αντιμέτωπος με την οργή του Σγίκιε που θεωρεί τον Mister No υπεύθυνο του θανάτου της φυλής του. Στον αγώνα του με εχθρό την άγρια φύση θα συναντήσει και τον Ες – Ες, και μαζί με τους ιθαγενείς θα προσπαθήσουν να αναλάβουν δράση απέναντι στους μισθοφόρους, που απειλούν το δάσος του Αμαζονίου.
Στον νέο τόμο- που γράφει ο Luigi Mignacco και σχεδιάζει ο Marco Fodera και ο Roberto Diso– η ιστορία συνεχίζει στο πνεύμα της προηγούμενης, παρ’ όλα αυτά υποκύπτει σε διάφορα προβλήματα. Επιμένει σε πολλές ευκολίες στην πλοκή, ενώ το pacing γίνεται μακρύτερο, δίχως ουσιαστικό λόγο. Το storyline, που όπως φαίνεται θα μας απασχολήσει και στον επόμενο τόμο, παραμένει ενδιαφέρον και η ροή είναι αρκετά καλή, και κάνει για μια ευχάριστη ανάγνωση. Ο Fodera με το σχέδιο του- σαφώς διαφοροποιημένο από εκείνο του Alessandro Cipriani του προηγούμενου τόμου- λειτουργεί ξανά πολύ όμορφα με το σενάριο, με το ασπρόμαυρο να δίνει μεγάλη προσοχή στις σκιές και στην επιβλητικότητα του Αμαζονίου.
Στο κόμικς υπάρχουν μερικές πολύ ωραίες στιγμές, που δείχνουν την πολύπλοκη φύση του Mister No. Στην αρχή κιόλας του τόμου, βλέπουμε την απρόσωπη μητέρα του Τζέρι μέσα από ένα όνειρο του ίδιου, και πιο μετά καθώς βρίσκεται σε κατάσταση νάρκης, προβάλλει την κηδεία του. Και οι δύο σκηνές αναπαριστούν το γενικότερο θέμα κιόλας του τόμου, τον φόβο του θανάτου. Οι εντάσεις στον τόμο είναι αρκετά ανεβασμένες, καθώς παντού παραμονεύει ο κίνδυνος.
Ο χαρακτήρας του Τζέρι Ντρέικ aka Mister No χειρίζεται μια ακόμα φορά μαεστρικά από τον Mignacco, με την αντισυμβατική του συμπεριφορά να αναδεικνύεται. Στον Ες – Ες γίνεται ιδιαίτερη μνεία στις ικανότητές του στον συγκεκριμένο τόμο, όπως και τις αντιναζιστικές του θέσεις. Πέραν αυτών των χαρακτήρων όμως, παρατηρείται μια τάση προς μια μονοδιάστατη αντιμετώπιση των υπόλοιπων χαρακτήρων, που απλά εξυπηρετούν την πλοκή. Ο πατέρας του Τζέρι υπάρχει και εδώ, να ακούει την ιστορία που του διηγείται ο γιός του.
Συνοψίζοντας, είναι μια ακόμα άξια περιπέτεια του (αντί)ήρωα, που ασκεί περισσότερο σαν ένα midpoint πριν την τελευταία πράξη. Διατηρεί την ρετρό αισθητική του Guido Nollita, και χτίζει την ένταση, φέρνει τους ήρωες σε σύγκρουση… Μένει μόνο να δούμε πως ολοκληρώνεται η πολλά υποσχόμενη ιστορία, στο «Η Πόλη Χωρίς Μνήμη»…
