Συνεχίζουμε και κορυφώνουμε την καταγραφή και ανάδειξη των καλύτερων intro σειρών που ακούσαμε/ είδαμε! Το πρώτο μέρος μπορείτε να το θυμηθείτε εδώ…
10)Hannibal
Class χωρίς τέλος από τον Δόκτωρα που δειπνούσε με την υψηλή κοινωνία. Μια εξαιρετική και αμφίσημη απεικόνιση των χόμπι του Dr Lecter, σκηνοθετημένη από το βραβευμένο με BAFTA στούντιο Momoco, και σε μουσική του Brian Reitzell, το intro του Hannibal σηματοδοτεί την αρχή μιας από τις πραγματικά λίγες καλές σειρές τρόμου που έχουμε δει στην τηλεόραση.
9) Freaks and Geeks
Το cult έπος του Paul Feig (The Office, Weeds), με την μόνο μία season κατάφερε και έγινε ορόσημο όχι μόνο της γενιάς που το είδε, αλλά της επόμενης. Το άμεσο, προσγειωμένο σκηνοθετικό ύφος και το καθόλου άμεσο, weird χιούμορ του επηρέασε πολλές σειρές. Το ίδιο το opening είναι ενδεικτικό αυτής της τάσης. To Bad Reputation, από Joan Jett είναι κάτι παραπάνω από χαρακτηριστικό.
8) Mad Men
To μνημειώδες στυλ αυτής της σειράς παραμένει αξεπέραστο. Οι τίτλοι αρχής δε θα μπορούσαν παρά να δίνουν μια εισαγωγική γεύση για τον κόσμο των κουστουμιών, της πόζας και της έμφασης στην εικόνα! Nα σημειωθεί εδώ ότι το χαρακτηριστικό theme έχει μια παράξενη ιστορία, καθώς αρχικά δεν είχε γραφτεί για αυτή την σειρά. Αντίθετα, ήταν ένα ραπ (!) τραγούδι, από τους DJ RJD2 και Aceyalone. Τουλάχιστον μέχρι που ο καπετάνιος της σειράς Matthew Weiner το ανέδειξε σε αυτό που είναι σήμερα.
7)The Fresh Prince of Bel Air
Λίγα πράγματα ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ 90s όσο αυτή η σειρά. Η απαρχή της καριέρας του Will Smith είναι αυτή η εμβληματική οικογενειακή sitcom, η οποία σημάδεψε όλους τους πρωταγωνιστές της. Βουτηγμένη στην εποχή της, στέκεται ακόμα μια φρέσκια (pun intented) ανάσα 90ίλας για όσους νιώθουν ανάγκη για αυτή την μακρινή αλλά πολιτισμικά κοντινή εποχή. Το ίδιο το τραγούδι των τίτλων, ερμηνεύεται από τον Will Smith (ελάχιστοι πλέον θυμούνται ότι ξεκίνησε την καριέρα του στην μουσική και όχι σαν ηθοποιός) και είναι μια τρομερή, upbeat υπενθύμιση του γενικού premise.
Fun Fact (περίπου): Στην εν λόγω σειρά έκανε και ένα cameo ο σημερινός ακροδεξιός πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump.
6)Narcos
Το Netflix ποτέ δεν έκρυψε τις κινηματογραφικές βλέψεις του. Το Narcos μπορεί να μην είναι ταινία, αλλά είναι φτιαγμένο σαν να είναι. Βασισμένο σκηνοθετικά στο Blow του Ted Demme (Snitch,Beautiful Girls), το intro του αναμειγνύει ιστορικά με φανταστικά στοιχεία, δίνοντας μας ένα πολύ χαρακτηριστικό για την εποχή μας Simulacrum, μια υπερπραγματικότητα που τελικά όλα μπορεί να υπάρχουν παράλληλα. To τραγούδι των τίτλων είναι του Rodrigo Amarante, ενός διάσημου στην χώρα του ερμηνευτή και τραγουδοποιού.
5) Friends
Ποιος δεν το περίμενε; Η αποκαλούμενη και κορυφή των sitcoms, μια σειρά με την οποία όλες οι άλλες κωμωδίες συγκρίνονται (και τελικά υστερούν) και που παραμένει, 20 σχεδόν χρόνια μετά την λήξη της. Αγέραστη, ακούραστα αστεία και reletable, τα Φιλαράκια θα συνεχίσουν να παίζουν στο μυαλό μας. Οι τίτλοι αρχής, που δεν δείχνουν τίποτα άλλο παρά τους 6 πρωταγωνιστές να κάνουν βλακείες μπροστά από ένα συντριβάνι στο Central Park είναι από μόνη της ένα σημεία άμεσα αναγνωρίσιμο. Για την ιστορία και μόνο, το “I’ll Be There for You” που παίζει είναι των The Rembrandts.
4) Firefly
Μπορεί το opening των Friends να παίζει στις αναμνήσεις μας, το opening του Firefly όμως παίζει στο διάστημα. Η εμβληματική sci-fi σειρά του Joss Whedon (Avengers, Justice League), για την οποία οι απανταχού nerds όλου του κόσμου θρηνούν ακόμα, έχει ένα opening τόσο συγκινητικό, άμεσο, απλό, δωρικό, ΛΙΤΟ και τελικά, συγκινητικό, που δεν μπορεί κάποιος παρά να το αγαπήσει από την πρώτη νότα. Oι στίχοι είναι του ίδιου του Joss Wheadon, ενώ μουσική και ερμηνεία από τον Sonny Rhodes. Tαυτόχρονα, το μοντάζ καταφέρνει πολύ έξυπνα και στρωτά να συνδυάσει το western με την επιστημονική φαντασία, δυο είδη που τελικά αποτελούν συγκοινωνούντα δοχεία…
Fun Fact (όντως): Το σχόλιο για το διάστημα δεν ήταν υπερβολή. Το 2010, η NASA χρησιμοποίησε το “The Ballad of Serenity”, όπως έγινε γνωστό το τραγούδι σαν ξυπνητήρι του πληρώματος της αποστολής STS-130. In space.
3) Westworld
Παράσιτα στην οθόνη για μια στιγμή, μετά μουσική επική και ΗΒΟ. Ελάχιστα πράγματα πήγαν άσχημα όταν στην οθόνη έπεφτε αυτό το σήμα. Το Westworld, ειδικά στην πρώτη του season.Μια μεγαλόπρεπη, συναισθηματική εισαγωγή, όπου το πανέμορφο οπτικό κομμάτι φέρνει κοντά βιολογικό και μηχανικό, σε τέτοιο σημείο ώστε τα όρια τους να θολώνουν. H απίστευτη μουσική του Γερμανοιρανού Ramin Djawadi κάνει την όλη εισαγωγή μια εμπειρία με τα όλα της.
2) Game of Thrones
Ποιος δεν το περιμένε πως η σειρά που έδωσε ώθηση στην χρυσή εποχή δεν θα έκανε την εμφάνιση της εδώ; Ποιος δεν έχει ακούσει την εμβληματική εισαγωγή, που κάνει πλέον καριέρα κανονική από μόνη της; Η σύνθεση του Ramin Djawadi (ναι, ξανά) έχει ήδη βρει την θέση της σαν πολιτισμικό φαινόμενο.
1) Doctor Who
Γιατί όχι το Game of Thrones νούμερο ένα; Θα μπορούσε κάλλιστα. Οφείλουμε να πούμε πως ίσως, μουσικά, είναι καλύτερο. Ωστόσο, αυτό το απλό intro, παίζει, με παραλλαγές και διαλείμματα στην τηλεόραση εδώ και 50 (!) χρόνια. Έχει επηρεάσει γενιές και γενιές θεατών, σε όλο το κόσμο. Έχει εμποτίσει το DNA της nerd κουλτούρας τόσο πολύ που πολλές φορές δεν το συνειδητοποιειούμε (ή δεν το ξέρουμε καν!). Χωρίς τον Doctor ολόκληρες πτυχές πραγμάτων που γουστάρουμε δεν θα υπήρχαν καν. Και όλα τα χρωστάμε στον Ron Grainer και την παραγωγό Delia Derbyshire!
