Οι Αμερικάνοι έχουν μια παράξενη σχέση με τη σχετικά σύντομη ιστορία τους. Ίσως επειδή είναι τόσο σύντομη, σε σχέση με την ευρωπαϊκή. Αυτή η συντομία έχει οδηγήσει σε ένα φετίχ με λεπτομέρειες, ακριβή αριθμό και fun facts για τις ζωές προέδρων και διάφορα άλλα πράγματα που σε εμάς μοιάζουν από ακατανόητα έως αστεία. Κεντρική θέση σε αυτό το φαινόμενο καταλαμβάνει ο Λευκός Οίκος, η κατοικία του προέδρου των ΗΠΑ και ένα πολύ ζωντανό μουσείο που ως σκοπό έχει να διατρανώσει την αμερικανική υπεροχή σε ξένους επισκέπτες. Το The Residence του Paul William Davies (Scandal, For the People) πατάει σε αυτόν ακριβώς τον φετιχισμό και διασκευάζει το ομώνυμο βιβλίο της Kate Andersen Brower, παραδίδοντάς μας ένα δροσερό και αρκετά αστείο whodunit στο πιο «ιερό» μέρος της αμερικανικής αυτοκρατορίας.
Αρχικά, πρέπει να σημειωθεί πώς παρά το ότι η σειρά βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο κάπως κουρασμένο μοτίβο του αυτιστικού ντεντέκτιβ, η Uzo Aduba (Orange Is the New Black, Lightyear) το παίρνει στις πλάτες της, το ανανεώνει και τελικά καταλήγει ένα από τα πιο θετικά σημεία της σειράς. Πλαισιωμένη από μερικές εξαιρετικές, κωμικές παρουσίες όπως ο μόνιμα χαωμένος αλλά πάντα συμπαθής Randall Park (WandaVision, Always Be My Maybe), o χαοτικός Jason Lee (Dreamcatcher, Almost Famous) και ο γεμάτος ενέργεια και νεύρο Ken Marino (Τhe State, Brooklyn 99) αλλά και τη στιβαρή και γεμάτη ταλέντο προσθήκη του Giancarlo Esposito (Breaking Bad,Better Call Saul, Do the Right Thing) που προσθέτει και μια δραματική και γεμάτη βάθος ερμηνεία σε μια κατά τα άλλα κωμική σειρά.
Οι ερμηνείες αυτές είναι μαθηματικά ακριβείς, καλογραμμένες, φτιαγμένες στα μέτρα του κάθε ηθοποιού για αυτό και εξαιρετικά εκτελεσμένες, δημιουργώντας ένα παλίμψηστο χαοτικών καταστάσεων στο οποίο η ντεντέκτιβ της Abuda καλείται να πλοηγηθεί με τις δικές της παραξενιές ως οδηγό. Αξίζει βέβαια να ειπωθεί πώς κανείς από τους παραπάνω δεν ξεφεύγει σε καμία στιγμή από τη μανιέρα για την οποία είναι γνωστός, κάνοντας το παίξιμό του ενδιαφέρον μεν, αναμενόμενο και σχετικά κοινότυπο πια δε.
Ταυτόχρονα, ο Paul William Davies, πλαισιωμένους από μερικούς πολύ ταλαντούχους σκηνοθέτες και κινηματογραφιστές, όπως οι Peter Deming και Paula Huidobro, καταφέρνει και αποδίδει στη σειρά μια Wes Anderson-ική αρμονία, όπως επίσης και πολύ χρώμα, κέφι και δροσιά στην απεικόνιση του Λευκού Οίκου. Μεγάλο ρόλο βέβαια σε αυτό έπαιξε ότι ο φακός εστίασε στους εργαζόμενους του χώρου, αυτούς που παραμένουν εκεί όταν οι πολιτικές ηγεσίες και κυβερνήσεις αλλάζουν. Είναι αυτοί που συντηρούν αυτό το σπίτι-μνημείο, αυτοί που το δουλεύουν και, τελικά, αυτοί στους οποίους ανήκει περισσότερο. Και, τελικά, είναι αυτών οι χαοτικές και δύσκολες ζωές που σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον της σειράς, καθώς η ντεντέκτιβ της ξετυλίγει, μη γραμμικά, στο πλαίσιο της έρευνας. Ερωτήσεις, ψέματα, αντιδικίες και τσακωμοί, όλα πάνε μπρος πίσω, χωρίς όμως να χάνεται στιγμή ο θεατής. Χωρίς όμως και να του εξηγούνται όλα, όπως οφείλει ένα whodunit που σέβεται τον εαυτό του.
Παράλληλα βέβαια η σειρά βρίσκει και την ευκαιρία να αναφέρει (χωρίς όμως να εστιάζει) τις γραφειοκρατικές ιδιαιτερότητες της αμερικανικής πολιτικής, τις συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες και τη γενικευμένη αδιαφορία των κατεχόντων εξουσία για τους εργαζόμενους, ακόμα και για αυτούς που τους περιβάλλουν και ουσιαστικά, υπηρετούν άμεσα. Είναι μάλιστα ενδεικτικό το ότι η σειρά δε διευκρινίζει σε ποιο από τα 2 κόμματα ανήκει ο τωρινός κάτοικος του Λευκού Οίκου, καυτηριάζοντας το ότι δεν έχουν και τρομερές διαφορές μεταξύ τους. «Θα συμφωνήσουμε όπως συμφωνούμε πάντα» αναφέρει χαρακτηριστικά ένα μέλος του Κονγκρέσου. Business as usual….
H σειρά δεν εφευρίσκει τον τροχό και μάλιστα δείχνει όχι απλά να σέβεται αλλά να αναδεικνύει και τις επιρροές της, από κλασικά έργα του Sherlock Holmes μέχρι πρόσφατες feelgood παραγωγές όπως το Murderers in the Building, όντας προφανώς πολύ πιο κοντά στο δεύτερο, σε κλίμα και διάθεση. Παρόλα αυτά αποτελεί μια ενδιαφέρουσα επιλογή και σίγουρα διασκεδαστική, μέσα στο πλαίσιό της. Θα θέλαμε να ξαναδούμε τη Cordelia Cupp και τις διαρκείς αναφορές σε πτηνά στο εγγύς μέλλον, αλλά με το Netflix κάτι τέτοιο είναι μάλλον απίθανο. Οπότε τουλάχιστον είμαστε ευχαριστημένοι που τα 8 της σειράς αποτελούν μια συνεκτική και ολοκληρωμένη ιστορία.
