Γνωρίσαμε τον Αποστόλη Ιωάννου ως δημιουργό κόμικ πέρυσι με το έργο του «Το χωριό» που ήταν υποψήφιο σε 4 κατηγορίες στα Ελληνικά Βραβεία Κόμικ και κατέκτησε το βραβείο σε αυτή του καλύτερου εξώφυλλου. Επρόκειτο για μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια που συνδύασε τις προσωπικές εμπειρίες του δημιουργού για τη ζωή στην ελληνική επαρχία με ένα τολμηρό πρότζεκτ αυτοέκδοσης που υποστηρίχτηκε από το κοινό των κόμικ μέσω της πλατφόρμας indiegogo. Φέτος επιστρέφει μέσα από τον εκδοτικό οίκο Jemma Press και μας φέρνει «Το Ρομπότ και το Κορίτσι», συγκεντρώνοντας σε μία ενιαία έκδοση τα σκίτσα που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία διετία στο somic.gr.
Η νέα δημιουργία του Ιωάννου είναι σίγουρα μικρότερης εμβέλειας από την προηγούμενη και πρέπει να τη διαβάσουμε κρατώντας υπόψη ότι, όπως μας λέει ο ίδιος, τη σχεδίασε «σε μπαρ, σε τσιπουράδικα,… νυσταγμένος, μεθυσμένος». Η ιστορία είναι πολύ απλή έως υποτυπώδης : ένα κορίτσι επιδιορθώνει ένα ρομπότ από τα σκουπίδια για να τη βοηθήσει να σώσει τον αγαπημένο της αλλά στην πορεία θα καταλάβει ότι το ρομπότ είναι πολύ πιο σημαντικό από ότι φαίνεται. Το σενάριο, όπως είναι προφανές, δεν έχει ιδιαίτερο βάθος, οι διάλογοι απουσιάζουν πλήρως στα 2 πρώτα μέρη του κόμικ και εμφανίζονται ελάχιστα στο 3ο ενώ το σχέδιο είναι ασπρόμαυρο.
Όλες αυτές οι ελλείψεις έχουν επιλεγεί συνειδητά από το δημιουργό που θέλει να μεταδώσει την απλότητα της χαλαρής δημιουργίας που δεν δεσμεύεται από το σενάριο και θέλει να κάνει μερικά ωραία σκίτσα χωρίς άγχος για το «πού πάει η ιστορία». Το κυριότερο όμως είναι ότι ο Ιωάννου θέλει να εστιάσει στην ουσία της αφήγησης μέσω των κόμικ, δηλαδή στο δυναμικό και «ζωντανό» σχέδιο και τη σωστή αλληλουχία των καρέ που δημιουργεί την αίσθηση της κίνησης και της αλλαγής χωρίς να βασίζεται στο κείμενο ή σε, συνήθως αποτυχημένες, μιμήσεις ήχων. Χωρίς κάποιο λεπτομερές σχέδιο αλλά βασιζόμενο σε καθαρές και έντονες γραμμές, Το Ρομπότ και το Κορίτσι είναι μια άσκηση στην ιδιαίτερη σκηνοθεσία που απαιτεί το κόμικ και στην προσπάθεια να μεταφέρεις δράση, αισθήματα και κάποια βασικά χαρακτηριστικά των χαρακτήρων λέγοντας όσο γίνεται λιγότερα για αυτούς. Το γεγονός ότι οι χαρακτήρες δεν έχουν κάποιο διακριτικό χαρακτηριστικό και μένουν ανώνυμοι σε όλο το κόμικ κάνει ακόμα πιο δύσκολη την προσπάθεια.
Σε γενικές γραμμές, και χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε ούτε στο ελάχιστο τα πιο σύνθετα και «πλούσια» κόμικς και graphic novel που κυκλοφορούν, είναι ωραίο να επιστρέφεις στα βασικά και στη γοητεία του απλού. Τα πρόχειρα σκίτσα που κάνουμε όταν χαλαρώνουμε ή βαριόμαστε, χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν σε σύντομες ιστορίες σε τετράδια ή χαρτοπετσέτες, αυτά τα υλικά παίρνει ο Ιωάννου για το Ρομπότ και το Κορίτσι και προσπαθεί να τα μεγαλώσει και να τα εντάξει σε μια ιστορία με δράση, συγκινητικό φινάλε, ικανή να μας θυμίσει ότι όλοι κρύβουμε ένα δημιουργό κόμικ μέσα μας. Μπορεί αυτά να μην αρκούν για να το κατατάξουν στα αριστουργήματα των κόμικ, σίγουρα όμως το κάνουν ένα πολύ καλό εγχείρημα που αξίζει το χρόνο μας.
