Η μουσική έχει τη “μαγική” ικανότητα να πλάθει νοητικά εικόνες μόνο μέσω του ήχου της, να σε ταξιδεύει σε μέρη που δεν έχεις επισκεφτεί ποτέ ή σε αναμνήσεις από ένα παρελθόν πλέον ξεχασμένο. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε όλοι μας ταξιδέψει νοητικά με ένα τραγούδι ή δεν έχουμε βυθιστεί στον ρυθμό μίας συναυλίας; Η μουσική κινητοποιεί τη φαντασία, γεννάει εικόνες διαφορετικές στον εκάστοτε ακροατή της, αφού ο καθένας μας τη βιώνει διαφορετικά, την εκλαμβάνει με τον δικό του τρόπο και ο νους του παράγει τις δικές του ιδιαίτερες σκέψεις.
Κάποιες από αυτές τις νοητικές διεργασίες που τους γεννά ο ήχος των αγαπημένων τους μουσικών κομματιών επιχείρησαν να αποτυπώσουν στα Μουσικά Καρέ ορισμένοι απ’ τους πιο ταλαντούχους σκιτσογράφους της ελληνικής comic σκηνής. Μέσα από τις σελίδες του πρώτου τεύχους των Μουσικών Καρέ μας διηγήθηκαν ιστορίες που έπλασαν ακούγοντας ελληνικά και ξένα τραγούδια διαφόρων μουσικών ειδών και διαθέσεων, από τους Oasis και τα Υπόγεια Ρεύματα μέχρι τον… Σαββόπουλο.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα τεύχος – ανθολόγιο, με comics αναμεμειγμένα σαν σε παλιό πικάπ που περιμένει ένα κέρμα για να παίξει το τραγούδι που επιθυμούν οι θαμώνες να ακούσουν. Η ποικιλομορφία των έργων δεν εντοπίζεται μόνο στα μουσικά είδη και τους καλλιτέχνες που επέλεξε ο/η κάθε σκιτσογράφος αλλά και από τον τρόπο που διάλεξε να διηγηθεί την ιστορία του/της. Τα comics της ανθολογίας, ως προς τη μεθοδολογία των δημιουργών τους, μπορούν να χωριστούν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: σε εκείνα που ακολουθούν πιστά το «σενάριο» (εν προκειμένω τους στίχους) και σε εκείνα που αντιμετωπίζουν το τραγούδι που επέλεξαν ως αφορμή για να διηγηθούν την εκάστοτε ιστορία. Στην πρώτη κατηγορία θα βρούμε όμορφα εικονογραφημένες ιστορίες, όπως εκείνη του Μαύρου Γάτου του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, δια χειρός Θανάση Καραμπάλιου ή τη Δημοσθένους Λέξη του Σαββόπουλου, εικονογραφημένη από τον Περικλή Κουλιφέτη (του οποίου -απ’ ότι φαίνεται- η ηλικία είναι αντιστρόφως ανάλογη των μουσικών του ακουσμάτων). Στη δεύτερη κατηγορία εντοπίζουμε ιστορίες που εμπνεύστηκαν πιο αφαιρετικά απ’ τα τραγούδια που στάθηκαν ως αφορμή της δημιουργίας τους, όπως η τρυφερότατη ιστορία του Νικόλα Στεφαδούρου υπό τους ήχους του Wonderwall των Oasis και η post-apocalyptic εκδοχή του I am the Fire των Halestorm, όπως την εμπνεύστηκε ο Νικόλας Κούρτης. Και τα υπόλοιπα comics της συλλογής, το καθένα με τις δικές του ιδιαιτερότητες, μπορούν να ενταχθούν στη μία ή στην άλλη κατηγορία.
Σίγουρα, ο κάθε αναγνώστης και η κάθε αναγνώστρια θα αισθανθούν πιο οικεία με τις ιστορίες της ανθολογίας που συμβαδίζουν με τα μουσικά του/της γούστα. Όμως, η κάθε ιστορία που περιλαμβάνεται στη συλλογή έχει κάτι ξεχωριστό να μας προσφέρει. Στις σελίδες των Μουσικών Καρέ κρύβονται μικρά διαμαντάκια που μας περιμένουν να τα ανακαλύψουμε, απ’ την πανέμορφα μινιμαλιστική εικονογράφηση του τραγουδιού Σαν Έρημα Καράβια των Υπόγειων Ρευμάτων με την χαρακτηριστική τεχνοτροπία του Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη, μέχρι την αρτιότατη comic διασκευή του ρεμπέτικου «Τράβα ρε μάγκα» της Ρόζα Εσκενάζυ σε μία 4σελιδη ιστορία της Αγγελικής Σαλαμαλίκη, τόσο κομιξική που θα μπορούσε να αποτελεί απλά ένα sample για ένα ολόκληρο comic.
Εύστοχη είναι και η επιλογή των επιμελητών του τόμου να ρωτήσουν τους δημιουργούς με ποια κριτήρια επέλεξαν το συγκεκριμένο τραγούδι που συμπεριέλαβαν στη συλλογή, σε ποια βιώματα βασίστηκαν και ήθελαν να μοιραστούν με τους αναγνώστες. Αν κάτι μοιάζει να μην «κολλάει» με το υπόλοιπο τεύχος είναι η συνέντευξη (εν προκειμένω του -συμπαθούς κατά τα άλλα- Πορτοκάλογλου), η οποία σίγουρα θα είχε χώρο σε ένα περιοδικό ποικίλης ύλης με αρθρογραφία, comics, συνεντεύξεις κ.α. όμως στο συγκεκριμένο είδος εντύπου, που (προς το παρόν) περιλαμβάνει αποκλειστικά comics, μοιάζει αρκετά παράταιρη.
Το ιδανικό σκηνικό για το διάβασμα των Μουσικών Καρέ είναι μία ήσυχη παραλία, όπου κάτω από τον ήλιο θα διαβάζει ο αναγνώστης τα comics και θα ακούει στα ακουστικά του ως μουσικό background τα τραγούδια απ’ τα οποία εμπνεύστηκαν οι καλλιτέχνες τις ιστορίες τους. Και όταν θα τελειώνει το comic και θα συνεχίζει το τραγούδι θα μπορεί να πλάθει με το νου του τις δικές του σκέψεις, τις δικές του εικόνες, που ίσως μοιάζουν με αυτές που μόλις είδε, αλλά πιθανότατα θα είναι εντελώς διαφορετικές, ακριβώς επειδή αυτή είναι η δύναμη της μουσικής.
