Ο Bill Lawrence έχει αφήσει το δικό του αποτύπωμα στο σύγχρονο sitcom, με κλασικά έργα όπως το Scurbs (το παλιό, το ορθόδοξο) και το αγαπημένο μας Ted Lasso. Πρόσφατα φαίνεται να είναι σε έναν οργασμό δραστηριοτήτων, αφού, πέρα από την επαναφορά του coach της καρδιάς μας, έχει 3 (!) σειρές του να παίζουν καπάκια η μία μετά την άλλη ή και ταυτόχρονα, τα Shriking, Bad Monkey και τέλος, το υπό εξέταση Rooster.
Η υπερπαραγωγή αυτή γίνεται πιο κατανοητή εάν σκεφτεί κανείς ότι οι περισσότερες από αυτές τις σειρές (ίσως όχι το Bad Monkey, αλλά θα μπορούσε να ειπωθεί για λόγους ευκολίας) είναι υπερβολικά όμοιες και φορμαλιστικές. Ακολουθούν λευκούς μεσήλικες – αξιαγάπητους βέβαια- άντρες όπου με την αγαρμποσύνη και τις καλές τους προθέσεις καταφέρνουν και κερδίζουν τους γύρω τους. Σε διάφορες μάλιστα υπάρχουν και πολλά οικεία πρόσωπα, σε οικείους λόγους, επομένως είναι εύκολο να τις δει κάποιος. Έχουν κάτι το οικείο και, όσο και εάν επαναλαμβάνονται, είναι εύκολες, ξεκούραστες αλλά και, τα πιο βασικά χαρακτηριστικά ίσως σε μια κοινωνία αρνητικότητας, ζεστές και ανθρώπινες.
Steve uber alles
Το Rooster συγκεκριμένα, παίρνει μεγάλο μέρος αυτής της ζεστασιάς από ίσως τον καλύτερο άνθρωπο για μία τέτοια συνθήκη, τον Steve Carell (Space Force, The Office). Με μια τεράστια εμπειρία στο να παίζει τον cringe αλλά αξιαγάπητο τύπο, ο Carell γυρνάει στη σειρά με άνεση, δυναμισμό και απίστευτη ευκολία, σαν ψάρι στο νερό. Όντας το κέντρο βάρους της σειράς, είναι πανταχού παρών και έτοιμος να αντιδράσει σε κάθε κατάσταση ή λέξη. Αυτό είναι άλλωστε και μία από τις βασικές θεματικές της σειράς. Οι άλλες δύο είναι η σύγχρονη οικογενειακή σχέση μεταξύ millenials με Gen Xers αλλά και το σύγχρονο, liberal, ακαδημαϊκό πλαίσιο.
Βέβαια αξίζει να σημειωθεί ότι οι τρεις αυτές θεματικές δεν είναι φτιαγμένες ισότιμα. Και μπορεί η η τρίτη να είναι το συνολικό πλαίσιο λειτουργίας των άλλων δύο και η δεύτερη η αφορμή για όλα, όμως τίποτα δεν μπαίνει εμπόδιο στις αξιαγάπητες – και επαγγελματικά απαράδεκτες- τσάρκες και παρέες του Steve Carell. Δεν μπορούμε να πούμε πως αυτό είναι ιδιαίτερα κρίμα βέβαια, αν και σίγουρα στερεί αρκετό βάθος από τις άλλες δύο. Έτσι, αυτές δεν μπορούν να αναπτυχθούν ιδιαίτερα και, για να είμαστε αντικειμενικοί, μόνο με έναν ηθοποιό, ακόμα και αν αυτός είναι ο Steve Carell, δε χτίζεται σειρά.
Μεγαλώνοντας γονείς στα 30+ όσο η ζωή καταρρέει
H σχέση με τους γονείς σου όσο μεγαλώνεις είναι σίγουρα διαφορετική, στην πραγματικότητα όμως όχι και τόσο. Ακόμα θα ανησυχούν, θα σε κρίνουν και θα σε υποσκάπτουν, αμυνόμενοι σε όλες τις αντιρρήσεις σου με την ατάκα “για το καλό σου”. Και αυτό είναι ένα από τα θετικά σενάρια. Όσο οι millenials βιώνουν το ακυρωμένο τους μέλλον, αυτή η συνθήκη είναι δυστυχώς κάτι που συνηθίζεται και η εναντίωση απέναντί της είναι κάτι πολύ δύσκολο, αλλά απαραίτητο. Έτσι λοιπόν, καλούνται να βάλουν και αυτό στα ζογκλερικά που κάνουν για να τα βγάλουν πέρα. Εκπρόσωπος αυτής της συνθήκης είναι η Charly Clive (Pure, Lazarus Project) η οποία βέβαια υποσκάπτεται ερμηνευτικά από τον Phil Dunster (Ted Lasso, War Master) και τη μανιέρα του αντιπαθητικού εγωμανή σε σειρές του Lawrence. Παράλληλα λοιπόν με σχέσεις που καταρρέουν και δουλειές που δυσκολεύουν, πολιορκίες από νάρκισσους και δυσνόητες συνθήκες και gen-Z ορολογίες, η υποδυόμενη την κόρη του Steve Carell, Clive, έχει να αντιμετωπίσει και την παρεμβατικότητα των δικών της. Τουλάχιστον μέχρι την πραγματική της ενηλικίωση και οριοθέτηση.
Και το νέο πλαίσιο
Η τρίτη θεματική είναι η μικρότερη σε έκταση σοβαρής ενασχόλησης και η μεγαλύτερη σε “αστεία”. Η βασική της σχέση με την πλοκή είναι να δείξει το πόσο εκτός εποχής είναι ο πρωταγωνιστής αλλά και το πόσο καλοκάγαθος είναι. Ότι σεξιστικά σχόλια, cultural approprication και άσεμνες χειρονομίες δεν είναι στην τελική και τόσο κακές, ειδικά εάν το υποκείμενο στο οποίο γίνεται η παρατήρηση έχει την καλή θέληση να καταλάβει και να αλλάξει τους τρόπου του. Και σε αυτό η σειρά… έχει δίκιο. Μια παρατήρηση μόνο και μόνο για τη χαρά της παρατήρησης το μόνο που θα προσέφερε θα ήταν απλά ένας ηθικός βαυκαλισμός. Αντίθετα, οι καθηγητές και μεγαλύτεροι πρωταγωνιστές της σειράς φαίνονται όχι απλά πρόθυμοι να εξελιχθούν, αλλά μοχθούν για αυτό και εγκαλούν όσους συνομήλικους δεν το κάνουν. Γιατί κατανοούν ότι δεν πρόκειται για κάποια μόδα ή απλά νέα συμπεριφορά, αλλά έχει σχέση με τον στοιχειώδη σεβασμό στη διαφορετικότητα. Έτσι λοιπόν, η αντιμετώπισή αυτής της συνθήκης τόσο από τον πρωταγωνιστή όσο και τον Lawrence γενικότερα, στο σύμπαν των σειρών του, είναι μάλλον θετική – αν και η προσπάθεια να τονίσει το κωμικό στοιχείο της υπερβολής της ανά στιγμές δε λειτουργεί ούτε ως αστείο ούτε ως έμμεση κριτική.
Sorry not sorry Gen Z
Ωστόσο δεν υπάρχει ούτε κάποιος βασικός πρωταγωνιστικός ρόλος από αυτή τη γενιά ούτε κάποιο ανεξάρτητο subplot από αυτή τη γενιά. Ακόμα και η Lauren Tsai, η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως τέτοια, εφάπτεται περισσότερο στο να αναπτυχθεί ο χαρακτήρας του Dunster, στη, κατ’εξελιξη σχέση του με την Clive. Αυτό, σε συνδυασμό με όλες τις ανησυχίες, κασκαρίκες και προβληματικές που έχει ο Carell (νέες σχέσεις, έρωτας στα -ήντα, νέα ξεκινήματα, προσαρμογή σε μια νέα εποχή) κάνουν εμφανές το ότι το Rooster είναι στην ψυχή του μια elder τηλεόραση, της οποίας το κοινό δεν είναι στο ΤikTok κατά βάση. Και αυτό είναι ενδιαφέρον όχι γιατί μας έλειψαν πολιτισμικά προ ιόντα που μιλάνε σε μεγαλύτερες γενιές (σσ. Αν και μας έλειψαν ανάλογα προϊόντα που δεν αποκλείουν γενιές). Είναι ενδιαφέρον γιατί δείχνει μια σύγχρονη τάση δημιουργών να μην μπορούν να ακολουθήσουν προβληματικές της νέας γενιάς. Όλες οι σειρές του Lawrence, οι πιο πρόσφατες του Greg Daniels (Paper) και του Michael Schur (Ηacks, Man on the Inside) δείχνουν μια συστηματική απομάκρυνση από τη νεολαία, η οποία υπήρξε το κέντρο των sitcoms για πάνω από 35 χρόνια.
Tριγύρω από το δράμα
Για να επιστρέψουμε στο Rooster. Η σειρά έχει ένα εξαιρετικό cast από έμπειρους sitcom ηθοποιούς αλλά και άλλους που δοκιμάζουν το κωμικό τους ένστικτο δίπλα στην κατά βάση δραματική τους πορεία. Στους πρώτους προφανώς έχουμε τον John C. McGinley (Scrubs) ο οποίος λάμπει με τον αθλητικό του δυναμισμό και το τέλειο timing των ατακών του. Στους δεύτερους έχουμε την Danielle Deadwyler (Εuphoria, The Bear) αλλά και την Lauren Tsai (Moxie, Legion) oι οποίες αν και πιο άπειρες σε τέτοιου είδους είδος, στέκονται αξιοπρεπώς απέναντι σε βετεράνους, με μια παρόμοια, ψυχρή συναισθηματικότητα και σοκαρισμένες εκφράσεις. Ωστόσο, συνολικά, πολλές αλληλεπιδράσεις φαίνονται λειασμένες, άνευρες και αδύναμες. Γενικότερα, όλη η σειρά ενδιαφέρεται περισσότερο να είναι “καλή” και θετική που συχνά ξεχνά να είναι αστεία. Και ο ίδιος ο Lawrence έχει αποδείξει ότι κάτι τέτοιο είναι απόλυτα δυνατό…
Επιλογικά, το Rooster είναι ένα κάπως αδύναμο sitcom, με πολύ περιορισμένες αρετές αλλά πολύ θετική ενέργεια. Μια feelgood σειρά η οποία ποτέ δεν ολοκληρώνει ή ασχολείται πολύ σοβαρά με τα θέματα που η ίδια ανοίγει. Αλλά μέχρι να βγει η 4η σεζόν του Ted Lasso, είναι μάλλον ένα καλό υποκατάστατο.
