Με αφορμή την (αρκετά καθυστερημένη) solo ταινία της Black Widow, oι εκδόσεις Anubis έρχονται να μας δείξουν μια ιστορία από το εκδοτικό παρελθόν του χαρακτήρα, και πιο συγκεκριμένα από τo 1999. Πολύ κοντά στην παρακμή των extreme 90s αλλά και στην πολιτική αναγέννηση των μέσων της δεκαετίας, το Black Widow: Μια Μικρή Αράχνη συγκεντρώνει και αναπαριστά αυτές τις αντιφάσεις τόσο στο σχέδιο του όσο και στο σενάριο.
Η ιστορία είναι γραμμένη από τη Devin Grayson, στη αρχή σχετικά της καριέρας της στους μεγάλους εκδοτικούς (εδώ τη Marvel). Αποτελεί μέρος της σειράς Marvel Knights. Το σενάριο λοιπόν δείχνει τη Natasha Romanof να παλεύει να κρατήσει τον τίτλο της Black Widow ενάντια στη νεότερη, δυνατότερη και γρηγορότερη Yelena Belova. Η Grayson, η οποία αργότερα θα διέπρεπε σε τίτλους όπως ο Nightwing, το User αλλά και τις πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές της στα Womanthology, εδώ κάνει αρκετές προσπάθειες να εστιάσει στη Black Widow και την αίσθηση του Εγώ της. Τι σημαίνει για την ίδια ο τίτλος της Black Widow, ποια είναι τελικά η ίδια χωρίς αυτόν. Τι συμβαίνει σε μια κατάσκοπο όταν χάνει την αποστολή της, το ταυτοτικό της στοιχείο και, πόσες φορές μπορεί ακόμα να αλλάξει τα πάντα μέσα της. Τι σημαίνουν για την ίδια οι άνθρωποι που περιστοιχίζει τον εαυτό της και τι σημαίνει η ίδια για αυτούς.
Η μετάφραση του Χρήστου Κανελόπουλου κατανοεί αυτές τις προσπάθειες και, παλεύοντας συνεχώς με τις ασυμφωνίες του υπερηρωικού λόγου, που είναι δομικά αγγλικός στη σύλληψη και την έκφραση, καταφέρνει να ακολουθήσει αξιέπαινα τον γρήγορο ρυθμό και την ταυτοχρονία συζητήσεων /εκρήξεων.
Ωστόσο, επειδή το υπερηρωικό κόμικ δεν ήταν ακόμα σε αυτή τη φάση ενδοσκόπηση και επειδή η ίδια η συγγραφέας δεν είχε την εμπειρία να το κατευθύνει, ειδικά ενάντια στα πιο central controlled σενάρια της Marvel, πολύ συχνά οι εσωτερικές αναζητήσεις διακόπτονται από «δράση μονταζιέρας», δηλαδή εκρήξεις και ακατάπαυστο κυνηγητό και πιστολίδια τα οποία φαίνεται πως λειτουργούν και ως αυτοσκοπός, άρα δεν προωθούν την πλοκή ή τις οντολογικές ανησυχίες του χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, παρά το γεγονός ότι μια γυναίκα συγγραφέας έγραψε έναν γυναικείο χαρακτήρα πολλά σεξιστικά κλισέ από χρόνια κακομεταχείρισης της ηρωίδας μένουν στο απυρόβλητο.
Την ίδια στιγμή το πολιτικό πρόσημο της Μαύρης Χήρας, δηλαδή η ιδιότητα της ως πρώην κατάσκοπος της Σοβιετικής Ένωσης που αυτομόλησε, απομεινάρι του Ψυχροπολεμικού προπαγανδιστικού λόγου της αμερικανικής μαζικής κουλτούρας, εδώ παραμένει ισχυρό, επαυξάνοντας τα αντιαραβικά/ αντικινεζικά χαρακτηριστικά που πήρε η τακτική του «εξωτερικού εχθρού μετά τη διάλυση του Σοβιετικού Μπλοκ. Παραμένει δηλαδή ένα «πολιτιστικά ιμπεριαλιστικό» κόμικ και χαρακτήρας.
Όσον αφορά το σχέδιο του J.G Jones ( o oποίος αργότερα θα μας έδινε το Wanted) είναι στο μεγαλύτερο μέρος του ένα αδιάφορο «βιομηχανικό» σχεδόν σχέδιο. Μικρά γρήγορα καρέ που εναλλάσσονται με ταχύτητα δίνουν την αίσθηση της ασταμάτητα σχεδόν καταιγιστικής δράσης.
Γενικότερα στη Μικρή Αράχνη διαφαίνονται πολλά τα θέματα που είχε η υπερηρωική απεικόνιση στα 90s. Υπερβολικές πόζες, αφύσικες στάσεις, μύες σε μέρη που δε φαίνονται κανονικά και γενικότερα προβλήματα που δεν βλέπουμε πια στα σύγχρονα κόμικ.
Επιπρόσθετα, η σκοποφιλία κυριαρχεί στα γυναίκεια σώματα και ούτε ο πρωταγωνιστικός ρόλος δεν μπορεί να τα προστατέψει από το αυτή. Ίσα ίσα πολλές φορές η ίδια η λογική κάμπτεται προκειμένου το ανδρικό βλέμμα να μπορέσει να διευσδύσει σε μια αισθαντικοποιημένη εικόνα του γυναικείου σώματος.
Επιλογικά όμως, ενόψει και της ταινίας, το Μια Μικρή Αράχνη είναι μια καλή αρχή για κάποιον που δεν γνωρίζει τον χαρακτήρα στα κόμικς. Επιπλέον, είναι θετικό που σταδιακά, ακόμα και παρακινημένες από τις κινηματογραφικές εξελίξεις, οι συνθήκες στην Ελλάδα επιτρέπουν τη γνωριμία του κοινού με περισσότερους γυναικείους χαρακτήρες.
Θυμίζουμε επίσης ότι το εν λόγω κόμικ το είχαμε σχολιάσει και κατά τη διάρκεια του Smass (e) Fest μας
