Το MCU είναι σίγουρο ότι έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό την αγωνία του για μία εγκαθίδρυση και αποδοχή από τον ευρύ κόσμο της μαζικής κουλτούρας. Τώρα ως ένα προϊών μαζικής κατανάλωσης αλλά και ως ένα από τα πιο επιτυχημένα κινηματογραφικά franchises όλων των εποχών έρχεται αντιμέτωπο πια με μία νέα πρόκληση. Να συνεχίσει να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρων των θεατών του μετά από 14 χρόνια και 28 ταινίες. Και είναι αλήθεια ότι το Phase Four είχε μία πολύ μεγάλη ευθύνη στο να συνεχίσει την κληρονομία που άφησε πίσω του το επικό Endgame. Μετά από αρκετά στραβοπατήματα (Black Widow, Eternals) αλλά και κάποιες ενδιαφέρουσες προσθήκες όπως αυτές των τηλεοπτικών σειρών του Disney+ φαίνεται ότι επιτέλους το σινεμά της Marvel βρήκε τις απαντήσεις που χρειαζότανε. Μετά την αναμενόμενη επιτυχία του Spider-Man: No Way Home, το Multiverse of Madness ήρθε για να συμπληρώσει τη συνταγή που θα κάνει τη Marvel να προχωρήσει το σύμπαν της και τους χαρακτήρες της παραπέρα. Και πως μπορείς να αναπτύξεις καλύτερα ένα σύμπαν; Μα φυσικά με ακόμα περισσότερα σύμπαντα.
Η δεύτερη ταινία του Doctor Strange έρχεται έξι χρόνια μετά την παρθενική σόλο ταινία του αγαπημένου Sorecrer Supreme. Φυσικά ο χαρακτήρας είχε εμφανιστεί και μέσα από τις crossover ταινίες των Avengers και του Spider-Man όμως η αλήθεια είναι ότι ο χαρακτήρας του δυστυχώς τις περισσότερες φορές έμενε στο background και δεν αναπτυσσόταν όπως οι άλλοι χαρακτήρες του franchise. Η δεύτερη ταινία του λοιπόν έπρεπε να έρθει για να μπορέσει να προχωρήσει τον χαρακτήρα από τον ρόλο του μπαλαντέρ που φαίνεται να είχε βαλτώσει τα τελευταία χρόνια. Σε αυτήν την ταινία ακολουθούμε λοιπόν τον Doctor Strange του οποίου ο δρόμος θα διασταυρωθεί με αυτόν της America Chavez μίας νεαρής κοπέλας η οποία έχει τη δυνατότητα να κινείτε ανάμεσα στα διάφορα παράλληλα σύμπαντα την οποία όμως την κυνηγάει μία παλιά γνωστή μας. Και αυτή δεν είναι άλλη από την Wanda Maximoff ή μάλλον τη γνωστή σε όλους μας Scarlet Witch. Έτσι λοιπόν δύο από τους πιο ισχυρούς χαρακτήρες του MCU θα χρειαστεί να συγκρουστούν και φυσικά τα αποτελέσματα δε θα μπορούσε να ήταν παρά… συμπαντικά.
Το Multiverse of Madness έρχεται να συνεχίζει την άτυπη σειρά του fun service. Σε αντίθεση όμως με την γιορτινή ατμόσφαιρα του Endgame όπου χρησιμοποιήθηκε για να αποδώσει φόρο τιμής σε ένα κινηματογραφικό επίτευγμα, ή με την κατάχρηση του στο No Way Home εδώ το fun service υπάρχει αλλά δεν είναι η κινητήρια δύναμη της ταινίας. Φυσικά δε λείπουνε οι εμφανίσεις-έκπληξη όμως είναι ξεκάθαρο ότι εδώ οι προθέσεις του σεναριογράφου Michael Woldron (Rick & Morty) είναι να χρησιμοποιήσει το multiverse ως έναν τρόπο ανάπτυξης της ιστορίας και όχι για να μας κάνει απλά να ουρλιάζουμε για άλλη μία φορά μπροστά από τις οθόνες του σινεμά. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι το σενάριο τα κάνει όλα τέλεια. Ίσα-ίσα, φαίνεται να αποτελεί και το τροχοπέδη της ταινίας με πολλά θέματα ρυθμού και σεναριακών ευκολιών που δυστυχώς κάνουν την ταινία να χωλαίνει αρκετά από άποψη ιστορίας.
Και λέμε δυστυχώς γιατί όλα τα υπόλοιπα πράγματα στην ταινία είναι εξαιρετικά. Από τη μία έχουμε τον Benedict Cumberbatch (Power of the Dog) έναν από τους πιο αξιόλογους Βρετανούς ηθοποιούς της γενιάς του ο οποίος μπορεί να παίζει στον αυτόματο όμως δείχνει να διασκεδάζει απίστευτα τον ρόλο του για άλλη μία φορά. Οι πραγματικοί όμως πρωταγωνιστές της ταινίας είναι άλλοι και φαίνεται από την αρχή κιόλας. Από τη μία πλευρά έχουμε την Elizabeth Olsen (Ingrid Goes West, Oldboy), η οποία έρχεται να συνεχίσει την εξαιρετική δουλεία που άρχισε με το Wandavision. Ο χαρακτήρας της Wanda που ξεκίνησε ως ένας αδιάφορος χαρακτήρας στο επίσης αδιάφορο Age of Ultron κατάφερε τελικά να αφήσει το δικό της στίγμα έχοντας ίσως το πιο ενδιαφέρον arc του franchise (οκ μάζι με τον Iron Man εννοείται). Η Elizabeth Olsen δίνει ρέστα εδώ με την ερμηνεία της και καταφέρνει να κλέψει την παράσταση από τον Dr. Strange μέσα στην ίδια του την ταινία. Απο την άλλη μεριά έχουμε τον Sam Raimy. Έναν χολυγουντιανό auter παλαίμαχο τόσο στο είδος του τρόμου (Evil Dead) όσο και στο υπερηρωικό σινεμά (τριλογία Spider-man). Και όντως εδώ πέρα αυτά τα δύο είδη ενώνονται με τόση ομορφιά και μαεστρία που ο θεατής δεν μπορεί παρά να ικανοποιηθεί πλήρως από το αποτέλεσμα. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη σαν να έχει βγει από φιλμ τρόμο των 90’s με κάποιες εξαιρετικές Raimi-κες λήψεις που φέρνουν τον πειραματισμό στο MCU – έναν πειραματισμό που το διακατέχει πολύ έντονα στο Phase 4-. Πρόκειται σίγουρα για την πιο βίαιη και ίσως και μία από τις πιο όμορφες ταινίες του franchise που καταφέρνει με την ιδιαίτερη αισθητική της να αφήσει το δικό της σημάδι στον θεατή.
Το Multiverse of Madness δεν είναι σίγουρα η καλύτερη ταινία της Marvel. Τα προβλήματά του είναι εμφανέστατα και σίγουρα δεν αξιοποιεί στο έπακρο όλες τις δυνατότητές του. Είναι όμως μία ταινία η οποία δε φοβήθηκε να βγει έξω από το safe zone της και να δοκιμάσει καινούργια πράγματα. Της βγαίνουνε όλα; Όχι βέβαια. Όμως αυτά που πετυχαίνει τα πετυχαίνει εξαιρετικά. Δίνει πάτημα στους ήρωες της να προχωρήσουν παραπέρα, λέει την ιστορία της με έναν ενδιαφέρων τρόπο και κυρίως τολμάει να δοκιμάσει καινούργια πράγματα χωρίς να φοβάται πλέων. Και αυτό σε ένα τόσο μεγάλο franchise όπως το MCU είναι τόσο ωραίο και αναζωογονητικό.
