Η σταδιοδρομία της Marvel στον κινηματογράφο είναι παραπάνω από καλή τα τελευταία χρόνια. Ειδικά το πρόσφατο Captain America: Civil War ήταν μεγάλη επιτυχία, όχι μόνο στο box office, αλλά και στο να κερδίσει τις καρδιές fans και κριτικών. Μπορούμε, λοιπόν, να πούμε πως η Marvel είναι η βασίλισσα του 2016. Αλλά το Civil War δεν είναι η μόνη ταινία του Marvel Cinematic Universe που βγαίνει το 2016 καθώς μένει ακόμα να δούμε το πολυαναμενόμενο Doctor Strange! Καταφέρνει η ταινία αυτή να ξεπεράσει τις προσδοκίες του κοινού ή είναι ακόμη μία απογοήτευση σαν το Batman v Superman: Dawn of Justice;
Αρχικά, ας αναφέρουμε κάποια αρνητικά. Αυτό που με πείραξε περισσότερο στην ταινία ήταν το love interest του Doctor Strange. Παρόλο που η Rachel McAdams (About Time, Time Travelers wife– ΣΟΒΑΡΑ τώρα Rachel McAdams ποια η φάση σου με το ταξίδι στο χρόνο;) είναι πολύ καλή ηθοποιός, η Christine Palmer δεν είναι ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας. Είναι εκεί μόνο και μόνο για να υπάρχει ένα love story, επειδή χωρίς αυτό δεν γίνεται να έχουμε superhero origin ταινία. Άλλο ένα πράγμα που θα μπορούσε να ενοχλήσει κάποιους, αν και εμένα δεν με πείραξε, είναι το γεγονός ότι στον πυρήνα της, η ταινία αυτή, παραμένει μία κλασσική ταινία της Marvel. Μάλιστα, εύκολα διακρίνονται στοιχεία από Ιron Man και Captain America στο πρώτο μισό της ταινίας και γενικά ο Steven Strange, όπως και στα κόμικς, μοιάζει κάπως με τον Tony Stark (awesome facial hair bros). Βέβαια, κατά την γνώμη μου, το γεγονός ότι το Doctor Strange δεν διαφέρει πολύ από τις προηγούμενες ταινίες της Marvel δεν σημαίνει πως είναι απαραίτητα άσχημο. Για την ακρίβεια, σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οι περισσότερες ταινίες της Marvel είναι ποιοτικότατες.
Ωστόσο αυτή η φόρμα στερεί τελικά πολλά πράγματα από μια ενδιαφέρουσα ταινία. Ιδιαίτερα εδώ, το στήσιμο των χαρακτήρων φαίνεται να σταματά στην δεύτερη πράξη, ενώ η τρίτη είναι ένα μεγάλο, φαντασμαγορικό CGI battlefest. Ο κατά βάση θριλερικός σκηνοθέτης Scott Derrickson (Deliver Us from Evil, Sinister) φαίνεται πως ενθουσιάζεται με τα πανάκριβα μέσα και εστιάζει στην εικόνα, δομώντας ένα χαοτικό πλάνο με πολύ προσοχή και ενδιαφέρον, παραδίδοντας ένα αποτέλεσμα, όχι ψυχεδελικό όπως βαυκαλιζόταν και σίγουρα ούτε πρωτότυπο, ωστόσο ιντριγγαδόρικο και ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτή η ταινία έκανε την καλύτερη χρήση των εφέ που διέθετε από οποιαδήποτε άλλη ταινία της Marvel τα τελευταία χρόνια. Το Doctor Strange είναι μία από αυτές τις ταινίες τις οποίες αξίζει να τις δει κανείς 3D επειδή κάνουν την εμπειρία πιο ολοκληρωμένη. Ο θεατής ανατριχιάζει και απλά κάθεται ακίνητος και σφιγμένος στην θέση του. Οι μάχες είναι απολαυστικές καθώς συνδυάζουν τα άριστα εφέ με πολύ καλά ακροβατικά, ωραίες ατάκες και διάλογο.
Ευτυχώς όμως για εμάς, η υπόθεση και οι χαρακτήρες μόνο χάλια δεν είναι. Ο Benedict Cumerbatch, (Sherlock, Hobit) όπως όλοι περιμέναμε, κάνει απίστευτη δουλειά ως Dr. Steven Strange. Είναι αλαζόνας και έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, όπως τον ξέρουμε και από τα κόμικς. Η μετάβασή του από έναν κλειστόμυαλο, εγωκεντρικό άνθρωπο σε αλτρουιστή ήρωα ομαλή και ρεαλιστική, δίνοντας βάθος στον χαρακτήρα. Ο τρομερός Chiwetel Ejiofor (12 χρόνια σκλάβος, Children of Men, The Martian) ως Mordo ήταν ένας χαρακτήρας έκπληξη για μένα, καθώς του δόθηκε ένα πολύ πιο ανθρώπινο προφίλ από όσο θα περίμενε κανείς. Δεν περίμενα να είχε τέτοιο ενδιαφέρον. Η Tilda Swinton (Costantine, Only Lovers Left Alive) ως Ancient One, παρά την κατακραυγή για whitewashing, ήταν άλλος ένας πολύ ωραίος χαρακτήρας και ίσως μία από τους καλύτερους κινηματογραφικούς μέντορες. Η ηθοποιός κατάφερε να προσδώσει μια φρέσκια οπτική σε έναν χαρακτήρα βαθιά ριζωμένο σε στερεότυπα, που, κατά τα ψέμματα, δεν θα προσέφερε κάτι κινηματογραφικά αν μας παρουσιαζόταν όπως στα κόμικ (σε αντίθεση με τον Mandarin). Aπό την άλλη ο Mads Mikkelsen ως κακός ισορροπεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, καταλήγοντας στο τέλος ένας μέτριος villain μιας χρήσης, με κάποιες εξάρσεις λάμψης, όπως θα περίμενε κανείς από ένα ηθοποιό αυτού του βεληνεκούς.
Μεγάλο theme της ταινίας είναι η πίστη αλλά και η αμφισβήτηση της. Αυτό πιστεύω πως ταιριάζει πολύ με το ύφος της ταινίας, αλλά και του χαρακτήρα γενικά, από την ώρα που μιλάει για αμφισβήτηση της πραγματικότητας και για το τι τελικά είναι αληθινό και τι όχι. Μακράν ένα από τα καλύτερα μέρη της ταινίας επειδή μελετούν και τις δύο πλευρές της ιστορίας, δηλαδή το γιατί ο άνθρωπος χρειάζεται να έχει πίστη και να είναι ανοιχτός σε νέες ιδεολογίες αλλά και ταυτόχρονα να σκέφτεται τα πράγματα τα οποία ακολουθεί και να μην παίρνει τίποτα σαν δεδομένο. Βρίσκει αυτή την τέλεια ισορροπία η οποία καταφέρνει να περάσει το μήνυμα που θέλει χωρίς να προκαλεί.
Το Doctor Strange είναι σίγουρα μια πολύ δυνατή ταινία. Το Phase Four του Marvel Cinematic Universe έχει ξεκινήσει πολύ καλά και ανυπομονώ να ξαναδώ τον Sorcerer Supreme μαζί με τους Avengers στο Avengers: Infinity War! Αξίζει το hype, τα λεφτά και τον χρόνο σας. Η λέξη που θα την περιέγραφε απόλυτα είναι “φαντασμαγορική”.
