Ο Alex Garland είναι ένα από τα πιο ικανά ονόματα αυτή τη στιγμή στο σινεμά της επιστημονικής φαντασίας. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίο επιχειρεί να αναπτύξει τις φόρμες του sci-fi και του τρόμου και αυτό το καταφέρνει τόσο στα σενάριά του (όπως το Dredd και το 28 Days Later) όσο και πίσω από την κάμερα με το Annihilation και το τηλεοπτικό Devs τα οποία βρίθουν από φιλοσοφικούς προβληματισμούς και συμβολισμούς. Επομένως δεν μπορούσαμε να μην ανυπομονούμε για το καινούργιο του κινηματογραφικό εγχείρημα το οποίο θα τον έφερνε και πάλι αντιμέτωπο με το είδος του τρόμου 15 χρόνια μετά το 28 Days Later.
Στο Men ακολουθούμε την Harper Marlow (Jessie Backley) λίγο καιρό μετά την αυτοκτονία του άντρα της όταν αυτή ανακοίνωσε ότι θα τον χωρίσει. Νοικιάζει λοιπόν μία εξοχική κατοικία και πηγαίνει εκεί για να μπορέσει να ξεχαστεί από τις τύψεις της και τα προβλήματά της. Σύντομα όμως η ησυχία της θα διαταραχτεί όταν συνειδητοποιήσει ότι το χωρίο στο οποίο έχει απομονωθεί είναι γεμάτο με αντρικές φιγούρες οι οποίοι έχουν όλοι το ίδιο πρόσωπο.
Όπως κάθε καλή horror ταινία που σέβεται τον εαυτό της η πλοκή ξεκινάει ήρεμα και αργά προκειμένου να μπορέσουμε να γνωρίσουμε τον χαρακτήρα της Harper. Η ιρλανδή Jessei Backley η οποία μας έκανε να παραμιλάμε πριν από δύο χρόνια με την ερμηνεία της στο θεοπάλαβο I’m Thinking of Ending Things παραδίδει μία μεστή ερμηνεία για άλλη μία φορά απομακρυσμένη από αυτές που την έχουμε γνωρίσει τα προηγούμενα χρόνια. Η επιλογές αυτής της ηθοποιού μας αποδεικνύουν ότι πρόκειται για μία ανήσυχη καλλιτέχνη η οποία δεν έχει καμία διάθεση (τουλάχιστον ακόμα) να πέσει στην παγίδα του typecasting. Εξαιρετικός είναι και ο Rory Kinnear (Penny Dreadful, Black Mirror) ο οποίος ερμηνεύει σχεδόν όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες της ταινίας. Η χημεία αυτών των δύο ηθοποιών είναι τόσο καλή που ουσιαστικά είναι και μία από τις βασικές κινητήριες δυνάμεις της ταινίας.
Μετά το πρώτο “δοκιμαστικό” 45λεπτο της λοιπόν η ταινία μπαίνει επιτέλους στο ψητό. Και όντως εκεί είναι που δικαιώνει. Ή ίσως και όχι. Για να πούμε την αλήθεια η ίδια η ταινία είναι γεμάτη από ψυχαναλυτικούς συμβολισμούς και πολλαπλές αλληγορίες για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Ένα στοιχείο που από τη μία μπορεί να έχει πάρα πολύ ενδιαφέρων, από την άλλη μπορεί να φανεί σε αρκετούς ως επιτηδευμένη κίνηση. Και όντως, το Men είναι μία ταινία η οποία εξισορροπεί ανάμεσα σε αυτή τη λεπτή γραμμή. Πρόκειται αναμφίβολα για κάτι το οποίο είτε θα το λατρέψει κανείς, είτε θα τον αφήσει παγερά αδιάφορο. Εμείς βρισκόμαστε στην πρώτη άποψη. Θεωρούμε ότι η ταινία του Garland έχει έρθει για να κάνει τη δική της δήλωση. Τα φεμινιστικά χαρακτηριστικά της ταινίας είναι ολοφάνερα και η φωτογραφία του Rob Hardy μόνιμου συνεργάτη του Galrand βοηθάει στο να έρθει στη ζωή η καταπληκτική αισθητική της ταινίας.
Αυτό όμως που το Men είναι στο βάθος είναι μια ιστορία για την απώλεια. Ο Garland διαχειρίζεται με πολύ έξυπνο τη χρήση του αντρικού στοιχείου που ακολουθεί συνεχώς την πρωταγωνίστρια σαν μία αρσενική εκδοχή των Ερινυών. Χρησιμοποιώντας κάποια ξεπερασμένα στοιχεία των ταινιών τρόμου όπως αυτό του στοιχειωμένου σπιτιού και την αίσθηση μία slasher ταινίας ο σκηνοθέτης πατάει σε αυτές τις κοινές αναφορές για να μιλήσει για τα πράγματα που τον απασχολούν όπως τον έχουμε δει να κάνει και στις παλιότερες ταινίες του. Το Men είναι μία αρτιστική ταινία από έναν άνθρωπο που τον ενδιαφέρει να αφήσει στο σινεμά τους δικούς του προβληματισμούς τόσο νοηματικά όσο και καλλιτεχνικά. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη του ταινία, είναι όμως σίγουρα μία ταινία με άποψη και προβληματισμούς. Σαν το σινεμά που μας αρέσει να βλέπουμε.
