Οι Pierre Boileau (1906-1989) και Thomas Narcejac (1908-1998, πραγματικό όνομα Pierre Ayraud) ήταν δύο τεράστιες προσωπικότητες τις γαλλικής λογοτεχνίας με μία τεράστια βιβλιογραφία πίσω τους, τόσο μεμονωμένα όσο και μαζί όπου υπέγραφαν ως Boileau-Narcejac. Πολλά από τα κοινά έργα τους έχουν μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη από μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο Alfred Hitchcock με το Vertigo (1958) και το Les Diaboliques (1955) του Henri-Georges Clouzot. Το τελευταίο φιλμ βασίστηκε στο πρώτο από κοινού βιβλίο τους με τίτλο Celle qui n’était plus (Αυτή που δεν ήταν πια) του 1952 το οποίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά τον Δεκέμβριο του 2018 με τίτλο Οι Διαβόλισσες από τις εκδόσεις Άγρα σε μετάφραση της Έλγκας Καββαδία.
Πρωταγωνιστής είναι ο Φερνάν Ραβινέλ, ένας πλανόδιος πωλητής ο οποίος αναγκαστικά βρίσκεται πολύ συχνά εκτός σπιτιού και μακριά από τη γυναίκα του τη Μιρέιγ, βρίσκοντας έτσι την ευκαιρία να περνάει χρόνο με την ερωμένη του και γιατρό στο επάγγελμα, τη Λουσιέν. Ο Ραβινέλ και η ερωμένη του παίρνουν απόφαση πως πρέπει να βγει από τη μέση η Μιρέιγ, και αποφασίζουν να τη δολοφονήσουν με έναν τρόπο που θα φανεί ως ατύχημα. Στην αρχή και ενώ φαίνεται πως τα έχουν καταφέρει, αρχίζουν να συμβαίνουν μυστήρια πράγματα, οριακά εξωπραγματικά τα οποία οδηγούν τον Ραβινέλ σταδιακά να νιώθει πως χάνει τα λογικά του.
Είναι σαφές από την αρχή σχεδόν, πως οι συγγραφείς επικεντρώνονται στην κατάσταση του Ραβινέλ δείχνοντας πώς η ενοχή και οι τύψεις για το έγκλημά του αρχίζουν να του δημιουργούν μία καταθλιπτική ψευδαίσθηση της πραγματικότητας η οποία τείνει να θέσει σε κίνδυνο τη νοημοσύνη του. Ο χαρακτήρας του Ραβινέλ αναπτύσσεται πολύ έντονα από την αρχή της ιστορίας και παρουσιάζεται ως ένας ψυχρός και φαινομενικά ανίκανος να αγαπήσει τόσο τη γυναίκα του όσο και την ερωμένη του. Ακόμα και έτσι όμως, όντας ένας αντιπαθής χαρακτήρας, οι Boileau-Narcejac καταφέρνουν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον ως προς την εικόνα ενός ανθρώπου που οδηγείται σταθερά στην παραφροσύνη.
Η δύναμη της πένας των συγγραφέων ωστόσο, φαίνεται στο ότι, ενώ όλα τα παραπάνω θα έδειχναν ότι στην ουσία πρόκειται για μία ψυχική σκιαγράφηση ενός δολοφόνου που οδηγείται στην τρέλα, κατάφεραν να θέσουν μια αύρα μυστηρίου να περιβάλει την όλη ιστορία. Ο Ραβινέλ προσπαθώντας να εξηγήσει τα όσα του συμβαίνουν, καταλήγει ακόμα σε υπερφυσικές εξηγήσεις, ενώ ο αναγνώστης από την άλλη προσπαθεί να βρει την ορθολογική λύση. Βέβαια από την άλλη ίσως θα ήταν πρακτικότερος ο πρωτότυπος τίτλος μεταφρασμένος στα ελληνικά, καθώς ο τίτλος που εν τέλει χρησιμοποιήθηκε και για την ταινία και για την ελληνική έκδοση, αφήνει μια υπόνοια του τι πραγματικά συμβαίνει.
Στην ουσία οι Boileau-Narcejac με τις Διαβόλισσες δημιούργησαν ένα αριστοτεχνικό ψυχολογικό θρίλερ, που πατάει στα χνάρια του James Henry με το Στρίψιμο της Βίδας και που άνοιξε δρόμο για αντίστοιχα έργα όπως το Ψυχώ το οποίο ο Robert Bloch εμπνεύστηκε από αυτό το έργο των Γάλλων. Αν σε αυτά προσθέσουμε τη noir αισθητική, τόσο λογοτεχνικά όσο και κινηματογραφικά, ως προς τις εικόνες που δημιουργούνται στο βιβλίο, που πάει χέρι-χέρι με τον τρόμο, έχουμε τις Διαβόλισσες, ένα εξαιρετικό δείγμα τόσο αστυνομικού όσο και ψυχολογικού έργου.
