Ο Stephen King έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως ο ‘’βασιλιάς του τρόμου’’, έναν τίτλο που κέρδισε, δίκαια, όχι με το σπαθί του, αλλά με την πένα του. Βιβλία όπως τα Salem’s Lot, It και The Shining θεωρούνται αριστουργήματα της λογοτεχνίας του τρόμου. Ο ίδιος ο King, φυσικά, έχει παραδεχτεί ότι το βιβλίο του που τρόμαξε περισσότερο τον ίδιο ήταν το Pet Sematary ( στα ελληνικά από τις εκδόσεις Bell).
Το Νεκροταφείο Ζώων θέτει στο επίκεντρο τον γιατρό Louis Creed, ο οποίος μετακομίζει στο Maine μαζί με την γυναίκα του, τα δυο τους παιδιά και τον γάτο τους. Σύντομα, ο Louis θα ανακαλύψει ένα μικρό νεκροταφείο κοντά στο σπίτι του, στο οποίο τα παιδιά της πόλης συνήθιζαν να θάβουν τα νεκρά κατοικίδια τους. Το νεκροταφείο, όμως, κρύβει έναν πιο σκοτεινό τόπο, χωμένο στην καρδιά του δάσους, στον οποίο ό,τι θάψει κανείς, επιστρέφει στην ζωή. Όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο πεθάνει, ηθικά διλήμματα θα προκύψουν και ο Louis θα μπλέξει με δυνάμεις μεγαλύτερες από τον ίδιο.
Όταν ο King πρωτοέγραψε το βιβλίο θεώρησε ότι βγάζει μια υπερβολικά απαισιόδοξη αύρα (συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε και η γυναίκα του, αλλά και ο κολλητός του και καταξιωμένος συγγραφέας τρόμου Peter Straub), με αποτέλεσμα να αποφασίσει να μην το εκδώσει. Η αλήθεια είναι ότι το Νεκροταφείο Ζώων είναι πράγματι ένα βαρύ έργο, αρκετά σκληρό ακόμη και για τα δεδομένα του ίδιου του Stephen King. Μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζει και το θέμα που πραγματεύεται το μυθιστόρημα, ο θάνατος.
Δεν είναι τυχαίο που ο King επιλέγει να μας δώσει για πρωταγωνιστή έναν γιατρό και όχι κάποιον συγγραφέα που έχει ξεμείνει από ιδέες (όπως κάνει συνήθως). Ο Louis, από την μία, είναι γιατρός και αυτό σημαίνει ότι είναι εξοικειωμένος με την ιδέα του θανάτου, τον οποίο θεωρεί απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο της φύσης. Από την άλλη, όμως, είναι σύζυγος και πατέρας. Αγαπάει πολύ τα παιδιά του και θα προσπαθήσει με νύχια και με δόντια να τα κρατήσει σώα και αβλαβή , δίπλα του. Αγαπάει πολύ και την γυναίκα του, η οποία είχε μια τραυματική πρώτη γνωριμία με τον θάνατο, όταν η αδερφή της πέθανε σε νεαρή ηλικία. Έτσι, θα κάνει τα πάντα για να κρατήσει την φαμίλια ενωμένη, διαπιστώνοντας στην πορεία ότι ακόμα και τα πιο ισχυρά μυαλά σπάνε υπό πίεση και ακόμα και οι πιο γερά θεμελιωμένες ιδέες καταρρέουν καμιά φορά, σαν κάστρα στην άμμο.
Παρά τη σκοτεινή ατμόσφαιρα, βέβαια, η κεντρική ιδέα που προσπαθεί να περάσει το βιβλίο είναι πολύ εύστοχη. Διότι το Νεκροταφείο Ζώων ουσιαστικά τονίζει ότι παρά τις αμέτρητες δυσκολίες που συνοδεύουν την απώλεια ενός προσώπου, η καλύτερη και μοναδική λύση που υπάρχει είναι η αποδοχή και η συνέχιση της καθημερινότητας. Ο πόνος και το πένθος είναι απαραίτητα— μετά από αυτά, όμως, το μόνο που μένει είναι να συνεχίσεις να προχωράς με την ζωή σου.
Αυτά όσον αφορά πλοκή και χαρακτήρες… Σχετικά με την δομή και το συγγραφικό στυλ του King, το πράγματα είναι πάνω-κάτω όπως και σε πολλά άλλα βιβλία από τον μετρ του τρόμου. Το Νεκροταφείο Ζώων έχει πολλά κεφάλαια τα οποία αρκετές φορές είναι σύντομα σε έκταση, με γραφή σχετικά απλή και ενδιαφέρουσα. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας, αλλά υπάρχουν και κάποιες εναλλαγές πρωταγωνιστή σε μερικά κεφάλαια, με αποτέλεσμα να βλέπουμε την ιστορία και από άλλες οπτικές. Σε αντίθεση, βέβαια, με άλλα βιβλία του King που έχω διαβάσει, το συγκεκριμένο ήταν κάπως πιο αργό. Αυτό είναι και το κυριότερο παράπονό μου με το εν λόγω έργο, το οποίο θα ήταν σαφώς καλύτερο αν είχε λίγο πιο γρήγορη ροή, με περισσότερες εξελίξεις.
Συνοπτικά, το Νεκροταφείο Ζώων είναι μία από τις καλύτερες ιστορίες του Stephen King. Προσωπικά, θεωρώ ότι έχει παραδώσει και πιο ‘’δυνατές’’ δουλειές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το βιβλίο υπολείπεται βάθους. Είναι έξυπνο, ενδιαφέρον και δίνει μπόλικη τροφή για σκέψη, τρομάζοντας και προβληματίζοντας ταυτοχρόνως τον αναγνώστη.
