Τα στοιχειωμένα σπίτια είναι μία πολύ συχνή αλληγορία στη σημειολογία του τρόμου. Ίσως γιατί το σπίτι φαντάζει σαν κάτι το οικείο, σαν ένα προπύργιο όπου ο άνθρωπος θα είναι ασφαλής από τους διάφορους κινδύνους που καραδοκούν στον έξω κόσμο. Με βάση αυτό δεν είναι λίγες οι φορές όπου ο τόπος έχει χρησιμοποιηθεί για να προξενήσει τον τρόμο. Άλλωστε είναι γνωστό ότι όλοι οι οργανισμοί αντιδρούν με φόβο σε κάτι που δε γνωρίζουν και που μπορεί να φέρει σε κίνδυνο τη ζωή τους. Φυσικά όπως όλες οι αφηγηματικές μέθοδοι δημιούργησαν πολλά ευρήματα για να πάνε το είδος ένα βήμα παραπέρα. Ταινίες όπως το Paranormal Activity θέλησαν μέσω της χρήσης του found footage για να προσφέρει μία δόση αληθοφάνειας στην έννοια του στοιχειωμένου σπιτιού, ενώ σειρές όπως το Haunting επέλεξαν να το ανακατέψουν με το ψυχολογικό θρίλερ προσφέροντάς μας κάτι παραπάνω από μία απλή σειρά τρόμου. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε τα πάμπολλα βιντεοπαιχνίδια τα οποία έκαναν ακριβώς αυτό το πράγμα. Να βάζουν τον παίχτη να πρωταγωνιστεί σε ένα αφιλόξενο μέρος όπου τα πάντα μπορεί να στραφούν εναντίων του.
Το The House είναι μία ταινία η οποία ήρθε για να προχωρήσει και αυτό με τη σειρά του το αρκετά κουρασμένο είδος του στοιχειωμένου σπιτιού. Πρόκειται για μία Βρετανική, stop motion ταινία ανθολογίας η οποία αφορά τρεις διαφορετικές και εντελώς άσχετες ιστορίες με το μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους ένα σπίτι. Και οι τρεις αυτές ιστορίες είναι γραμμένες από τον Enda Walsh έναν Ιρλανδό σεναριογράφο ο οποίος είναι κυρίως γνωστός στη Βρετανία για τα θεατρικά του έργα και σε εμάς ίσως από την ταινία Hunger τουSteve McQueen. Αποτελείτε από τρεις ιστορίες οι οποίες χρησιμοποιούν την τεχνική του stop motion ενός αρκετά παρεξηγημένου είδους. Οι δύο πρώτες ιστορίες εξισορροπούν επιδέξια ανάμεσα στο φάσμα της μαύρης κωμωδίας και του τρόμου, ενώ η τρίτη είναι περισσότερο μία συμβολική ιστορία με ένα γλυκόπικρο τέλος. Δε θα δώσουμε πολλές πληροφορίες για τις ιστορίες γιατί οι ίδιες είναι ούτως ή άλλος πολύ μικρές (πάνω κάτω μισή ώρα η κάθε μία) οπότε θα αφήσουμε τις όποιες εκπλήξεις να τις ανακαλύψετε μόνοι σας. Αυτό που έχει ενδιαφέρων όμως είναι το στυλ και ο τόνος της ταινίας. Αν δούμε τις stop motion ταινίες των τελευταίων χρόνων θα παρατηρήσει ότι η τεχνική αυτή έχει κάνει τεράστια άλματα και ανταγωνίζεται ισάξια το συμβατικό animation. Έτσι κι εδώ λοιπόν, παρατηρούμε μία άρτια διαχείριση αυτής της τεχνικής δημιουργώντας μία διαφορετική ατμόσφαιρα σε κάθε μία από τις τρεις ιστορίες αλλά και ταυτόχρονα με μία κοινή αισθητική. Σε αυτό οφείλεται το γεγονός ότι και οι τέσσερις σκηνοθέτες που αναμείχθηκαν έχουν μία προϊστορία με τη συγκεκριμένη τέχνη καθώς έχουν σκηνοθετήσει παλιότερα ταινίες με την τεχνική του stop motion.
Αν είναι κάτι που χαλάει αρκετά την ταινία παρόλαυτά αυτό είναι η ίδια της η δομή. Σίγουρα οι ανθολογίες είναι πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια και ναι είναι ένας εύκολος τρόπος να φέρεις σε επαφή τον κόσμο με διαφορετικές αισθητικές και πιο πειραματικές μορφές τέχνης πείθοντάς τους με έναν έξυπνο τρόπο ότι βλέπουν ένα παρόμοιο πράγμα. Αυτή η μορφή έγινε ευρέως γνωστή με το Black Mirror το οποίο θέλησε να πει μέσα από διαφορετικές ιστορίες για τα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσει η ανεξέλεγκτη χρήση της τεχνολογίας. Στο The House όμως αυτό δεν υπάρχει. Αν και οι τρεις ιστορίες έχουν με το δικό τους τρόπο ένα ενδιαφέρον η σύγκριση μεταξύ των τριών ιστοριών είναι αναπόφευκτη. Και αυτό είναι κακό κυρίως γιατί η ταινία δεν κρίνεται σαν ένα ενιαίο πράγμα αλλά σαν τρεις διαφορετικές ταινίες μικρού μήκους. Καμία από τις τρεις δεν κουράζει τον θεατή όμως τα αλληγορικά μηνύματα τους αλλά και η τεχνική του stop motion μπορεί να αποθαρρύνει τους θεατές που θα θέλουν να παρακολουθήσουν κάτι εύκολο.
Ίσως όμως αυτό να είναι και καλό γιατί το The House εμπίπτει περισσότερο στην κατηγορία του art film παρά της εύπεπτης διασκέδασης. Για αυτό και μάλλον έχει χαθεί μέσα στον αλγόριθμο του Netflix και δεν έχει ανακαλυφθεί από τους συνδρομητές της πλατφόρμας. Και είναι κρίμα γιατί η ταινία αποτελεί μία ωδή στην τεχνική του animation που θα την απολαύσουν εξίσου οι οπαδοί του είδους αλλά και του τρόμου.
