To Δωμάτιο της Ναόμι είναι μια ιστορία για φαντάσματα από εκείνες που λατρεύει να γράφει ο Denis MacEoin υπό το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Jonathan Aycliffe (Whispers in the dark, The Matrix, The silence of ghosts). Πρόκειται για μια κλασσική ιστορία φαντασμάτων, γραμμένη το 1991, που κυκλοφορεί από τη σειρά “ΚΟΛΑΣΗ” των εκδόσεων “Οξύ” και αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας,και συγκεκριμένα ενός πατέρα,που χάνει μυστηριωδώς το παιδί του. Η ανακάλυψη του δολοφονημένου κορμιού της μικρής Ναόμι, όμως, είναι μόνο η αρχή της πιο αποτρόπαιας και φρικτής αλήθειας.
Πράγματι, το “Δωμάτιο της Ναόμι” περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα κλισέ μιας ιστορίας με φαντάσματα. Μια ευτυχισμένη οικογένεια, ένα στοιχειωμένο σπίτι με ένοχο παρελθόν και ένα παιδί που φαίνεται να έχει αντιληφθεί πρώτο τη σκοτεινή ενέργεια του. Ωστόσο, η συγκεκριμένη ιστορία έχει πολλά περισσότερα στοιχεία που την κάνουν ιδιαίτερα νοσηρή και τρομακτική.
Καταρχήν, και μόνο το γεγονός ότι ο αφηγητής, μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο και σε μεταγενέστερο χρόνο μας διηγείται την εξαφάνιση της κόρης του και τα όσα συνέβησαν στο διάστημα μετά από αυτήν δημιουργεί την κατάλληλη ατμόσφαιρα μυστηρίου και αγωνίας, αφού εκείνος γνωρίζει ήδη το τέλος της ιστορίας σε αντίθεση με τον αναγνώστη, που αρκείται στους υπαινιγμούς του.
Ως εκ τούτου μιλάμε για μια πληθώρα προοικονομιών που ενώ υπάρχουν από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου μόνο λίγο μπορούν να προετοιμάσουν τον αναγνώστη για την σκανδαλώδη αποκάλυψη. Επιπλέον, ο εξομολογητικός τόνος του αφηγητή και το γεγονός ότι θέτει σε κίνηση την μνήμη του δημιουργεί μια άλλη αίσθηση του στοιχειώματος του ήρωα, αυτή τη φορά από τις τύψεις και τα μυστικά που κρύβει.
Παράλληλα, ένα ακόμα χαρακτηριστικό της ατμόσφαιρας του βιβλίου είναι η συνεχής αίσθηση παρακολούθησης που το διαπερνά και σου παγώνει το αίμα. Ειλικρινά δεν ντρέπομαι να πω ότι το διάβασα σε μια μέρα και την ίδια νύχτα είδα εφιάλτη. Το γεγονός αυτό είναι και η ζωντανή απόδειξη της επιτυχίας του συγγραφέα, ο οποίος γράφει (υπό το συγκεκριμένο ψευδώνυμο) μόνο ιστορίες με φαντάσματα, καθιστώντας τον μετρ του είδους.
Επιπλέον, τα συνεχή υπονοούμενα, οι υπεκφυγές του λόγου και η αοριστία του δημιουργούν ένα είδος ψυχαναλυτικού υπόβαθρου παραπέμποντας στο αρχέγονο φρουδικό “id”, στο οποίο ο πρωταγωνιστής βυθίζεται όλο και περισσότερο οδηγούμενος στην τρέλα και στην παράνοια, παραπέμποντας σε ήρωα του Lovecraft. Όμως και τα ίδια τα φαντάσματα έχουν κάτι λαβκραφτικό, αφού μοιάζουν με αλλοκοσμικές οντότητες μιας άλλης διάστασης.
Τέλος, το “Δωμάτιο της Ναόμι” όσο αγκαλιάζει τα παραδοσιακά κλισέ του είδους του, άλλο τόσο απομακρύνεται από αυτά, αφού ο συγγραφέας προσεγγίζει με τη γραφυρότητα και το περιεχόμενο της αφήγησης του τη body horror αισθητική, θυμίζοντας τη γιαπωνέζικη ταινία “Audition” και τον εξτρεμισμό της ταινίας “Martyrs”.
