Mετά το πείραμα του Dark, το Netflix φαίνεται όλο και πιο πρόθυμο να αναδείξει γερμανόφωνες παραγωγές, στοχεύοντας προφανώς στην αγορά της κεντρικής Ευρώπης περισσότερο, παρά στην ευρύτερη σκηνή της ηπείρου. Είναι απίθανο δηλαδή να βγει κάποια στιγμή ένα γερμανόφωνο La Casa De Papel, αυτό όμως δεν το εμποδίζει να εξειδικεύεται.
Και η πρόθεση αυτή της εξειδίκευσης είναι πολύ εμφανής τόσο στο Barbarians, όσο και στο πρόσφατο post-apocalyptic και πολύ συμπαθητικό Tribes of Europa. Και στα δύο το γερμανικό εθνικό στοιχείο δεν παρουσιάζεται απλά έντονα, αλλά σχεδόν επαναπροβάλλεται σε κάθε πλάνο. Η ανόθευτη πράσινη θάλασσα των δασών που γέννησε τις γερμανικές φυλές, η επίφαση πολυφωνίας (κυριολεκτικά και μεταφορικά, καθώς και στις δύο σειρές ακούγονται εκτός από γερμανικά, λατινικά και αγγλικά αντίστοιχα) που όμως υποδηλώνει ένα ξεκάθαρo «εμείς- εσείς», η ασαφής έννοια της «ενωμένης αντίστασης απέναντι στον κίνδυνο που έρχεται από την Ανατολή» είναι δομικά στοιχεία αμφότερων των παραγωγών, απλά η καθεμία το προσομοιώνει στη δική της κατάσταση και εποχή.
Αυτή η εποχή στο Tribes of Europa είναι ένα θολό μέλλον, στο οποίο δεν λειτουργεί τίποτα ηλεκτρονικό και η κοινωνία έχει καταρρεύσει και οργανωθεί σε φυλές, οι οποίες, με όποιον τρόπο μπορούν, μάχονται για την κυριαρχία στην Ευρώπη. Η ίδια η πλοκή σπάει, ακολουθώντας τρία πρόσωπα από την ίδια φυλή, τους Originals (*chic), οι οποίοι, μετά την εύρεση ενός τεχνολογικά προηγμένου αντικειμένου, δέχονται επίθεση και ο καθένας αποκτά έναν διαφορετικό σκοπό, με μια διαφορετική φυλή.
To έργο του Philip Koch (Outside the Box) πάσχει από τρομερές ασυμφωνίες όσον αφορά το επίπεδο των φυλών, το τι λειτουργεί και τι όχι, αλλά κυρίως, το πώς. Αυτή η πολύ έντονη έλλειψη εσωτερικών κανόνων σπάει σε πολλές περιπτώσεις το suspension of disbelief, δυσκολεύοντας πρωταρχικά το ίδιο το Tribes of Europa να γίνει κάτι παραπάνω από μια αλλόκοτη, δευτεροκλασάτη σειρά επιστημονικής φαντασίας, όπως ήταν λόγου χάρη το ύποπτα ανάλογης θεματολογίας και αισθητικής Revolution, λίγα χρόνια πριν. Παρόλα αυτά φαίνεται πως, παρά την αρκετά καλή φωτογραφία του αλλά και τις στιγμές ευφυΐας που βγάζουν ορισμένοι ηθοποιοί, η σειρά δεν έχει ούτε το υλικό, ούτε την ωμή καλλιτέχνη δυναμική για να πιάσει κάτι παραπάνω.
Την ίδια στιγμή φαίνεται ότι η σειρά προσπαθεί να χωρέσει όσο το δυνατόν περισσότερες οικείες post-apocalyptic εικόνες μπορεί στη ροή της, χωρίς συνοχή. Η έκλυτη, goth αισθητική των Crows λόγου χάρη δε συνδέεται με τις σπαρτιατικές τους λογικές στη μάχη. Εξυπηρετούν απλά ένα (μίνι) shock value, μια ακαθόριστη αίσθηση ότι πρέπει να υπάρχουν για λόγους διαφοροποίησης.
Ωστόσο, για τους λάτρεις τέτοιων σειρών, η θέαση του Tribes of Europa δεν είναι μια δυσάρεστη εμπειρία. Η γερμανική σειρά έχει μια ιδιαίτερα ευχάριστη αισθητική και αίσθηση δράσης, με τις χορογραφίες των ξιφομαχιών και των όπλων να αποτελούν το δυνατότερο ίσως κομμάτι της. Την ίδια στιγμή και μερικοί χαρακτήρες καταφέρνουν να ξεχωρίζουν, είτε γιατί το κείμενο τους είναι πιο καλογραμμένο, όπως ο νεαρός αλλά έμπειρος στα θέματα Netflix Emilio Sakraya ( Warrior Nun, 4 Blocks) είτε με το ωμό charisma και την αναγνωρισιμότητά τους, όπως ο Oliver Masucci (Dark, When Hitler Stole Pink Rabbit). Tην ίδια στιγμή ωστόσο το κενό στις υποκριτικές ικανότητες άλλων, όπως της Henriette Confurius (Ich Ich Ich, The Girl and the Spider) δύσκολα καλύπτεται. Υπήρχαν βέβαια και οι ενδιάμεσες περιπτώσεις, όπως η βάρβαρη Varvara της Melika Foroutan (Mediterráneo, The Famous Five and the Valley of Dinosaurs), η οποία ισορροπεί μεταξύ villain και τραγικής φιγούρας με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.
Επιλογικά, το Tribes of Europa είναι μια σειρά με στόχο τη γερμανική καραντίνα. Ωστόσο μπορεί να θεαθεί και από εμάς μιας και τελικά, όλοι στην ίδια δυστοπία ζούμε. Απλά αναμένουμε έναν πιο κουλ post- apocalyptic κόσμο.
