Όταν αναφερόμαστε στο γαλλικό νουάρ μυθιστόρημα, ή neo-polar όπως είναι επίσης γνωστό, οι δύο συγγραφείς που μας έρχονται πρώτοι στο μυαλό είναι σίγουρα ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ και ο Φρεντερίκ Φαζαρντί, και αν ο πρώτος ήταν ήδη γνωστός αρκετά χρόνια στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό, ο Φαζαρντί έπρεπε να περιμένει μέχρι το 2014 ώστε να εκδοθεί το πρώτο του μυθιστόρημα στα ελληνικά με τίτλο Φονιάδες μπάτσων από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων, το οποίο και ήταν το πρώτο βιβλίο της σειράς με ήρωα τον αστυνόμο Τόνιο Παντοβάνι. Τέσσερα χρόνια μετά και ενώ έχει προηγηθεί η έκδοση του δεύτερου κατά σειρά βιβλίου της σειράς με τίτλο Η θεωρία του 1%, αλλά και κάποια ακόμα βιβλία του από τις εκδόσεις Angelus Novus, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2018, το Με κομμένη την ανάσα επίσης από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων, το οποίο είχε κυκλοφορήσει πρώτη φορά το 1982.
Η ιστορία ξεκινάει, όπως και στα προηγούμενα βιβλία, με τη βίαια δολοφονία ενός επιχειρηματία και του σωματοφύλακά του, στον γαλλικό βορρά. Ο επιχειρηματίας αυτός, δεν ήταν κάποιος τυχαίος, αλλά ένας σημαντικός έμπορος όπλων. Τότε είναι που αναλαμβάνει ο κεντρικός ήρωας, αστυνόμος Τόνιο Παντοβάνι, να διαλευκάνει την υπόθεση, έχοντας μαζί του τη βοήθεια κάποιων ακόμα αστυνομικών, στους οποίους περιλαμβάνεται ο ευαίσθητος νέος Τζουλιέν και ο Γιουγκοσλάβος πρώην σκοπευτής με το παρατσούκλι Μιρό. Καθώς η έρευνα ξεκινάει και συνεχίζεται, οι νεκροί αυξάνονται περιπλέκοντας τα πράγματα, όμως σύντομα ο Παντοβάνι και η ομάδα του θα καταφέρουν να βρουν σύνδεση ανάμεσα στους βίαιους αυτούς θανάτους.
Στο μυθιστόρημα κάνουν την εμφάνισή τους οι Κροάτες φασίστες Ουστάσι, οι οποίοι θέλουν ξεκαθαρίσουν κάποιους παλιούς λογαριασμούς, χρησιμοποιώντας για τις δράσεις τους, πρακτικές βασανιστηρίων της κροατικής ιστορίας, από τον Μεσαίωνα μέχρι και το σήμερα (του βιβλίου).
Ο Φαζαρντί γνήσιο τέκνο του Μάη του ’68 και της γαλλικής Αριστεράς, και αυτοαποκαλούμενος ως Αναρχικός, φροντίζει για ακόμα μια φορά να χρησιμοποιήσει τις επιρροές του αυτές στο μυθιστόρημά του. Ξεκινώντας από τον κεντρικό ήρωα, αστυνόμο Παντοβάνι, που αν και μπάτσος, προέρχεται από πατέρα Ιταλό μετανάστη και Αναρχικό, δείχνοντας και ο ίδιος στις πράξεις του πως οι ιδέες του πατέρα του δεν τον άφησαν ασυγκίνητο. Επιπροσθέτως, με τον γρήγορο και σαρκαστικό του τρόπο γραφής, ο Φαζαρντί θίγει ξανά θέματα της γαλλικής κοινωνίας, χρησιμοποιώντας την αστυνομική πλοκή, με ένα από αυτά να αποτελεί την ομοφυλοφιλία στους κύκλους της αστυνομίας.
Ωστόσο ο συγκεκριμένος τρόπος γραφής -ο οποίος αποτελεί και σήμα κατατεθέν του συγγραφέα-, αν και δεν αφήνει τον αναγνώστη να κουραστεί, σε σημεία δείχνει να περνάει από το ένα θέμα στο άλλο λίγο απότομα, κάτι που δεν ίσχυε πχ στους Φονιάδες μπάτσων, που ο τρόπος γραφής ήταν επίσης ο ίδιος. Παρόλ’ αυτά, αυτό είναι ίσως και το μοναδικό μείον του βιβλίου που σε καμία περίπτωση δεν αρκεί ώστε να χαλάσει η συνολική εικόνα της έκδοσης.
Εν κατακλείδι, το Με κομμένη την ανάσα, αποτελεί ένα πολύ καλό δείγμα για κάποιον που θέλει να έρθει σε επαφή με το έργο του Φρεντερίκ Φαζαρντί αλλά και με το γαλλικό neo-polar μυθιστόρημα, και τις ιδιαιτερότητες ως προς την πολιτική χροιά, που βρίσκονται διάσπαρτες στο συγκεκριμένο είδος.
