Το ότι η σειρά φαινόμενο Stranger Things έχει πάρει μεγάλο μέρος της συμβολολογίας και του λεξιλογίου της από το DnD όχι μόνο δεν είναι μυστικό, αλλά είναι και ένας από τους βασικούς της πυρήνες. Χρησιμοποιώντας το πιο γνωστό tabletop RPG του κόσμου, ακουμπά όχι μόνο τη νοσταλγία για τα 80s αλλά και τη σύγχρονη αναγέννηση που περνά το ίδιο το παιχνίδι, καθώς πλέον αγγίζει μεγαλύτερα ακροατήρια από ποτέ. Ταυτόχρονα, όπως έχουμε ξαναπεί, το ίδιο το Stranger Things μπορεί να διαβαστεί ως ένα παιχνίδι ρόλων, παρόμοιο με τη δημιουργία του Gary Gygax.
Ωστόσο, η σειρά χάνει σε πολλά πράγμα την ποιότητα που κάνει το DnD τόσο σπουδαίο και όμορφο, τόσο για την παρέα από το Hawking όσο και για τους εκατομμύρια ανθρώπους που καθημερινά βυθίζονται στους φανταστικούς τους κόσμους. Την «αβλεψία» αυτή αναλαμβάνει να διορθώσει η Jody Houser (Stranger Things: Η Άλλη Πλευρά) επιστρέφοντας σε μια σειρά και χαρακτήρες που πλέον γνωρίζει πάρα πολύ καλά. Το Stranger Things: Dungeons and Dragons (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Anubis και σε μετάφραση του Ηλία Τσιάρα) είναι αυτή η διόρθωση.
Η Houser, βουτά στο παρελθόν της παρέας και μας δείχνει πως οι τέσσερις nerd απόκληροι έγιναν φίλοι με τη δύναμη της φαντασίας. Πώς αυτή η φιλία σφυρηλατήθηκε μέσα από (ακόμα φανταστικούς) κινδύνους, 20πλευρα ζάρια και ιστορίες για θαυμαστούς κόσμους, επικίνδυνα τέρατα και ξακουστούς ήρωες. Μας δείχνει ταυτόχρονα πώς η γλώσσα του παιχνιδιού τους βοήθησε να βγάλουν νόημα από τον παράξενο κόσμο τριγύρω τους, πως χρησιμοποιήσαν μια μέτα- αφήγηση για να εξηγήσουν την άλογη βίων των τραμπούκων του σχολείου, τη στενομυαλιά των καθηγητών, ακόμα και την… ακρίβεια των βιβλιοπωλείων!
Την ίδια στιγμή όμως, η Houser καταφέρνει και εντοπίζει, με μια γρήγορη, χειρουργικής ακριβείας σχεδόν κίνηση, τον πυρήνα της γοητείας του Dungeon and Dragons: ότι, στη βάση του, το παιχνίδι είναι ιστορίες που λέμε με και για τους φίλους μας. Είναι η ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε αυτό το χάος γύρω μας οπλισμένοι με ζάρια και (δυστυχώς για κάποιους) μαθηματικά, μήπως και μπορέσουμε και βγάλουμε νόημα σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει γύρω μας, όμως εμείς δυσκολευόμαστε να ακολουθήσουμε τους ρυθμούς τους. Και αν αυτό ίσχυε για τα σχετικά απλά 80s, αν δει κανείς τη σημερινή κατάσταση, όπου τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται και όλα έρχονται σε εμάς φιλτραρισμένα από ένα, δύο, πολλές φορές και τρία επίπεδα διάχυσης γνώσης, είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί το DnD έχει τέτοια τρομακτική άνοδο.
Η συγγραφέας δείχνει διαφορετικές σκηνές από το παρελθόν της παρέας, γνωρίζοντας πια τους χαρακτήρες. Βασίζεται επίσης στο ότι και οι αναγνώστες της τους ξέρουν (γιατί άλλωστε πήραν ένα Stranger Things κόμικ αν όχι επειδή τους έλειψε η εφηβική παρέα με τις υπερφυσικές περιπέτειες; ). Το ενδιαφέρον της εδώ δεν είναι να γνωρίσει ξανά το κοινό με αυτούς, ούτε να εισάγει ένα ακόμα τέρας από το Πάνω – Κάτω. Μη φαντάζεστε βέβαια ότι οι σελίδες του κόμικ είναι άνευ δράσης, αυτή όμως είναι περιορισμένη στα character sheets των παικτών και το grid. Αντίθετα, αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τη Houser είναι να εστιάσει στη φιλία των παιδιών, το πώς αυτή διαμορφώθηκε αλλά και εκφράζεται με τη γλώσσα της φαντασίας. Εκεί καταφέρνει, με έναν πολύ ανθρώπινο τρόπο, να συνδυάσει τη γνώση της για αυτούς τους χαρακτήρες, που τους κάνει εντελώς δικούς της ακόμα και αν δε γεννήθηκαν από το δικό της μυαλό, με την καρδιά του DnD, χρησιμοποιώντας τις ιστορίες που λένε ο ένας στον άλλο, ο ένας με τον άλλον, για να δείξουν τι σημαίνει η φιλία τους για αυτούς.
Το σχέδιο του Jim Zub κατανοεί πλήρως αυτόν τον σκοπό και έτσι σχεδόν διχοτομείται για να δείξει τη διαφορά πραγματικότητας και φαντασίας. Η πρώτη απεικονίζεται με απλά χρώματα, ευθύγραμμη και με σκιάσεις, ένας περίπλοκος κόσμος κινδύνου. Η δεύτερη μοιάζει περισσότερο με τυπικά fantasy σχέδια, ρευστά αλλά έντονα χρώματα, σχεδόν σαν ελαιογραφίες, οι οποίες αποτελούν εύκολα και το πιο εντυπωσιακό μέρος του κόμικ.
Επιλογικά, το Stranger Things: Dungeons and Dragons είναι ένα κόμικ που μπορεί να διαβαστεί και από φανς του Stranger Things αλλά και από του Dungeons and Dragons, έχοντας πιάσει τον πυρήνα και των δύο. Είναι επίσης μια πολύ καλή γέφυρα μεταξύ των δύο. Αν ρολάρετε 20εδρα αλλά δεν έχετε δει τη σειρά σίγουρα θα ευχαριστηθείτε το κόμικ και θα θέλετε να την τσεκάρετε στο Netflix ενώ αν είστε απλά φαν της παρέας από το Hawking σίγουρα θα μπείτε στον πειρασμό να τα βάλετε με δράκους!
