Στις 5 Αυγούστου βγήκε στις αίθουσες (του άλλου κόσμου, όχι στην Ψαροκώσταινα) το πολυαναμένομενο Suicide Squad της DC. Το hype για την ταινία αυτή ήταν τεράστιο και είχε ενισχυθεί από μια διαφημιστική καμπάνια που μας υποσχόταν μια ταινία διαφορετική από τις δύο προηγούμενες, το τραγικό Man of Steel και το αμφιλεγόμενο BvS: Dawn of Justice (η δική μας άποψη εδώ). Πολλοί πίστεψαν πως ήρθε ο καιρός να κατακτήσει και η DC το μερίδιο της κινηματογραφικής επιτυχίας που της αξίζει, τόσο εμπορικά, όσο και καλλιτεχνικά. Και ενώ το πρώτο φαίνεται πως θα το επιτύχει, συναντά απροσδόκητα εμπόδια στο δεύτερο.
Όπως συνέβη και με τους προκατόχους τους, οι κριτικοί έθαψαν το Suicide Squad, κατηγορώντας το για μονοδιάστατους χαρακτήρες ανεπαρκώς δομημένους, τεράστια λάθη στο μοντάζ και στον ρυθμό αλλά και τρομακτικά κενά στην πλοκή, πράγματα για τα οποία ένας τόσο ταλαντούχος σκηνοθέτης όπως ο David Ayer (Training Day, Fury, End of Watch) δεν έχει καμιά δικαιολογία. Συνολικά, το Suicide Squad δεν κατάφερε να πιάσει ούτε την βάση του 50% στην δημοφιλή πλατφόρμα Rotten Tomatoes, η οποία συγκετρώνει τις κριτικές και αποφαίνεται αν μια ταινία αξίζει ή όχι, με ένα αρκετά μονοδιάστατο σύστημα είναι η αλήθεια.
Όπως ήταν φυσικό, οι ορκισμένοι fans της DC δεν μπορούσαν να ανεχθούν αυτή την τρίτη συνεχόμενη αποτυχία και ξέσπασαν, όχι εναντία στο στούντιο της Warner Bros, που κατέχει τα δικαιώματα για τους χαρακτήρες της DC, όχι ενάντια στην αγαπημένη τους εταιρεία, αλλά ενάντια στους κριτικούς, τους οποίους κατηγορούν πως δεν ξέρουν πως να “διαβάζουν” μια comic book movie και πως δεν ξέρουν τους χαρακτήρες και την ιστορία τους. Κάποιοι μάλιστα το πήγαν ένα βήμα παραπέρα, ουρλιάζοντας πως η Marvel δωροδοκεί τους κριτικούς για να βγάλει από την μεση τον ανταγωνισμό!
Πέρα από την γελοιότητα της τελευταίας κατηγορίας, οι κραυγές των fans δεν είναι εντελώς αδικαιολόγητες. Το είδος των comic book ταινιών μπορεί να εμφανίστηκε πριν από περίπου 40 χρόνια στον κινηματογράφο ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της μαζικής κουλτούρας, ωστόσο κανείς δεν μπήκε στον κόπο, μέχρι πολύ πρόσφατα να προβεί σε μια βαθιά και αναγκαία κινηματογραφική και πολιτισμική ανάλυση του είδους. Πολλοί κριτικοί προέβησαν σε γενικεύσεις και ανακρίβεις, ταυτίζοντας το με παλαιότερα είδη, όπως τις περιπέτειες ή τις παιδικές ταινίες και δεν ασχολήθηκαν περαιτέρω. Οι ταινίες της Marvel πχ, ταιριάζουν σε αυτό το προφίλ και για αυτό οι κριτικοί δεν δυσκολεύτηκαν στην ανάγνωση τους, αμελώντας βέβαια να κοιτάξουν βαθύτερα. Έτσι αμελήθηκαν να σχολιαστούν, ή ακόμα χειρότερα, θεωρήθηκαν αρνητικά χαρακτηριστικά όπως η συνεκτικότητα, το wold-building φαινόμενο και η ανεκτίμητη ελευθερία να μεταπηδά από ιστορία σε ιστορία, από subplot σε subplot, μοιάζοντας την ικανότητα που προσφέρει το θέατρο στο να απελευθερώνει τον θεατή από το βλέμμα του σκηνοθέτη, κάτι που άλλα είδη, που κουβαλούν ακόμα το μυθιστορηματικό χαρακτήρα του κινηματογράφου δεν μπορούν να καταφέρουν.
Ταυτόχρονα, πολλοί κριτικοί όντως δεν είναι γνώστες των υποθέσεων του comic, πολλοί άκουσαν Suicide Squad και δεν ήξεραν ούτε τι ήταν ούτε ποιοι το αποτελούν, στερώντας από τους εαυτούς την δυνατότητα μιας μετα-ανάγνωσης της ταινίας, κάτι που ο μέσος θαυμαστής της 9ης τέχνης μπορεί να κατέχει. Αλλά…
Πρόκειται για κινηματογράφο, όχι comic. Πρόκειται για μεταφορά μιας ιστορίας από ένα μέσο με κάποιους κανόνες σε ένα άλλο, με τους δικούς τους, εντελώς ξεχωριστούς νόμους, ισορροπίες, θεματικές και εργαλεία. Είναι τουλάχιστον αφελές να πιστεύει κανείς πως ένα καλό comic θα γίνει καλή ταινία, όση προσπάθεια και να καταβλήθεί από μέρους των συντελεστών, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του την έκταση της ιστορίας, τα χαρακτηριστικά που μπορούν ή όχι να μεταφερθούν, την κατεύθυνση που θέλει να δώσει το στούντιο ή ο σκηνοθέτης και δεκάδες άλλα στοιχεία που δεν υπάρχουν στα comic, αλλά αποτελούν καθημερινότητα για έναν κινηματογραφιστή.
Η σύμπυξη ή η επέκταση, ο χρόνος, το πως θα κυλά η ιστορία χρονικά, το τι θα τονιστεί και τι όχι, το τι θα κοπεί στο μοντάζ ή όχι είναι καθαρά τεχνικά χαρακτηριστικά που ένας fan της DC μπορεί να αγνοεί αλλά ένας σκηνοθέτης είναι υποχρεωμένος να κατέχει και ένας κριτικός να γνωρίζει καθώς κριτική δεν είναι απλά μια περίληψη της πλοκής και ένα ξερό “μου άρεσε”. Τα θέματα είναι ικανά να καταστρέψουν μια ταινία, όσο καλή και αν είναι η ιστορία που κρύβεται από πίσω της. Και εκεί φαίνεται πως χάνουν οι ταινίες της DC, στην υλοποίηση και όχι στην έμπνευση ή τον χαρακτήρα που προσπαθούν να περάσουν, που προς τιμήν τους είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν της Marvel.
Στην πραγματικότητα λοιπόν, αν έχουν για κάτι ευθύνη οι κριτικοί είναι η περιφρόνηση που δείχνουν ακόμα στα blockbuster, καθώς πλεόν αυτά έχουν αποδείξει πως δεν στερούνται ούτε καλλιτεχνικής αξίας ούτε οράματος. Ταυτόχρονα, τα τελευταία πρέπει να αποδεικνύουν ξανά και ξανά ότι είναι ταινίες που αξίζει να ασχοληθεί κάνείς σοβαρά μαζί τους (όλοι θυμόμαστε τι συνέβη όταν επικράτησε η αντίθετη άποψη, στις αρχές του 2000…).
