Γεννημένοι την 1η Απριλίου ο Fred και George ήταν οι μεγάλοι φαρσέρ του χαριποτερικού κόσμου. Αλλά όχι μόνο αυτό. Αν και δεν ήταν μέρος κάποιας σημαντικής υποπλοκής και είχαν και μικρή συμβολή στην εξέλιξη της βασικής ιστορίας, ήταν πάντα διακριτικά (λέμε τώρα) παρόντες με έναν ιδιαίτερο και σημαντικό τρόπο. Ήταν πηγή γέλιου ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, αλλά το σημαντικό στοιχείο των φαρσέρ Weasly ήταν ότι αμφισβητούσαν τα όρια της πειθαρχίας με έναν τρόπο που αποδείχθηκε αναγκαίος και χρήσιμος.
Αρχικά αμφισβητούσαν τα όρια των καθηγητών και της μητέρας τους. Οι πλάκες τους ήταν καμιά φορά πιο τολμηρές από ότι θα έπρεπε και συχνά επιθετικές και δυσάρεστες για το θύμα. Ταλαιπωρούσαν τον Percy ή και τον Ron και το αποκορύφωμα ήταν οι εντυπωσιακοί καρποί των κόπων τους, οι ρινορραγικές νουγκατίνες και άλλα τρικ που σκόπευαν είτε να απαλλάξουν κάποιον από την παρακολούθηση μαθήματος είτε να βάλουν σε μπελάδες ένα ανυποψίαστο θύμα.
Ας το παραδεχτούμε. Μέχρι εδώ το χιούμορ τους ήταν αμφισβητήσιμο. Κυριώς το αμφισβητούσε η μητέρα τους αλλά πολλές φορές και η Ερμιόνη. Έγινε όμως ιδιαιτέρως χρήσιμο όταν αναδείχθηκε η διάσταση της ανυπακοής. Αυτό που ήθελαν κυρίως ο Fred και ο George Weasly ήταν να ταράζουν την τάξη. Κι όταν αυτή η τάξη έγινε μια αυταρχική επιβολή των παράλογων, ρατσιστικών και τελικά επικίνδυνων κανόνων και ιδεών του της Umbridge, ο Fred και ο George ήταν αυτοί που έπρεπε να σπάσουν την κανονικότητα του Hogwarts. Τα πονηρά ζαχαρωτά πήραν άλλη διάσταση στα χέρια των μαθητών όταν αυτοί βρέθηκαν κάτω από τη σκιά του Υπουργείου. Η έξοδος των διδύμων ηρωική και μνημειώδης με όλη τη σημασία της λέξης. Το όνομα τους έμεινε στα χείλη των μαθητών. (Το ίδιο και οι παστίλιες εμετού.)
Κι αυτό είναι και το σημαντικό χαρακτηριστικό των διδύμων. Ότι αυτή η στάση τους μέσα στην τρέλα της ενέπνεε εμπιστοσύνη. Ήταν πάντα ένα στήριγμα στα δύσκολα. Γι’ αυτό ήταν χτυπητές στην ομάδα του Gryffindor και γι’ αυτό έδωσαν στον μαγικό κόσμο την αισιοδοξία που χρειαζόταν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο ρόλος του χιούμορ τους ωρίμασε μαζί τους και σταδιακά αποδείχθηκε κοινωνικός.
Επέλεγαν οι ίδιοι ποιον θα βοηθήσουν, σε ποιον και πότε θα πειθαρχήσουν και πότε θα αποτελέσουν οργανικό κομμάτι μιας ομάδας. Υπάκουσαν στον Wood, στον Harry, και στο Τάγμα του Φοίνικα όπως έκριναν εκείνοι. Το ίδιο και στο εκπαιδευτικό σύστημα. Πήραν πολύ λίγα ΚΔΜ αλλά όλες τις γνώσεις που χρειαζόντουσαν για να φτιάξουν τα μαγικά τρικ Ουέσλι. Και όταν πια ασφικτυούσαν στο κάστρο, το έσκασαν.
