Στις 30 Ιουλίου έχει γενέθλια ένας μεγάλος μάγος, που μάλιστα λίγο έλειψε να είναι και ο εκλεκτός: ο αγαπημένος και υποτιμημένος Neville Longbottom.
Ο Neville μας έμαθε πως οι άνθρωποι δεν είναι ή γενναίοι ή δειλοί και κυρίως πως δεν γεννιούνται ή γενναίοι ή δειλοί, αλλά διαμορφώνονται αλληλεπιδρώντας με άλλους ανθρώπους και καταστάσεις. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια γενναίων. Οι γονείς του πολέμησαν τον Voldemort ως μέλη του Τάγματος του Φοίνικα και τελικά βασανίστηκαν από τους Θανατοφάγους μέχρι τρέλας. Ο Neville μεγάλωσε με αυτό το οικογενειακό παρελθόν και την πίεση της γιαγιάς του να ανταποκριθεί σε αυτό αλλά φαινόταν να μην τα καταφέρνει. Πώς φτάσαμε όμως στον Neville που σκότωσε τη Nagini; Ο Neville χρειαζόταν έναν δικό του τρόπο να αναπτύξει τις δυνάμεις του, έναν τρόπο που θα του ταίριαζε και θα μπορούσε να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και τον βρήκε στις συναντήσεις του Στρατού του Νταμπλντορ.
Όταν ο Neville Longbottom έφτασε στο Hogwarts ήταν ένα αδέξιο, φοβισμένο παιδί που ήθελε να μπει στο Hufflepuff μη γνωρίζοντας την ψυχική δύναμη που έκρυβε μέσα του. Το καπέλο της επιλογής, όμως, δεν τον άκουσε και σοφά τον τοποθέτησε στο Gryffindor. Ίσως στην αρχή να του έπεσε πολύ βαρύ το λιοντάρι. Πολλές φορές υπέστη τις κοροϊδίες του Malfoy και την αυταρχική συμπεριφορά του Snape αλλά πάντα υπήρχαν αναπάντεχες εκρήξεις, ενδεικτικές της γενναιότητάς του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η (αποτυχημένη) προσπάθειά του να εμποδίσει τον Harry, την Hermione και τον Ron να βγουν νύχτα από το εντευκτήριο του Gryffindor παραβιάζοντας ξανά τους κανόνες του σχολείου και μειώνοντας για άλλη μια φορά τους βαθμούς του κοιτώνα τους. Επομένως, αυτό που βλέπουμε στον Neville στα πρώτα τέσσερα βιβλία είναι ένας αδύναμος μαθητής με χαμηλή αυτοπεποίθηση, που όμως κάνει τις προσπάθειές του.
Στο πέμπτο βιβλίο κάτι αλλάζει. Ο Neville ήταν πάντα σίγουρος για το ποια μεριά είναι η δικιά του. Ήταν πάντα πιστός στον Harry και τον Dumbledore. Ήταν πάντα απέναντι στον Voldemort και τους Θανατοφάγους, όπως η γιαγιά του και οι γονείς του. Εύκολα λοιπόν πίστεψε τον Harry και επίσης εύκολα έγινε μέλος του Στρατού του Νταμπλντορ. Μέσα από τις συναντήσεις των ΣΝ ο Neville μπόρεσε να μάθει πολύ περισσότερα από όσα θα μάθαινε σε μια αίθουσα διδασκαλίας (ειδικά αν επρόκειτο για το μπουντρούμι του Snape). Μέσα από αυτή τη συλλογική προσπάθεια αλλά και λόγω της ανάγκης να πολεμήσει τις δυνάμεις του Σκότους, ο Neville μπόρεσε και να εξασκήσει τις δυνάμεις του και να εκφράσει τη γενναιότητα που είχε αναγνωρίσει το καπέλο της επιλογής.
Η πορεία της ανάπτυξης των μαγικών και ψυχικών δυνάμεών του παρουσιάζεται αναλυτικά. Όταν στο πέμπτο βιβλίο απαιτεί από τον Harry να τον συνοδεύσει στο Υπουργείο Μαγείας, να πολεμήσει μαζί του και να κάνει πράξη όσα λέγανε στις συναντήσεις των ΣΝ, δεν είναι ακόμα ικανός για μια μεγάλη μάχη. Θα έχει πολλές αποτυχίες αλλά δε θα υποκύψει στον εκβιασμό της Bellatrix. Και την επόμενη χρονιά θα είναι εκείνος (μαζί με τη Luna) που θα ανταποκριθεί στο έκτακτο κάλεσμα των ΣΝ.
Στο τελευταίο βιβλίο είναι πια έτοιμος να καθοδηγήσει (αρχικά μαζί με την Ginny και την Luna) την οργάνωση και αντίσταση των μαθητών ενάντια στο νέο καθεστώς που έχει επιβληθεί στο σχολείο. Έχει μάθει τον τρόπο και θα φροντίσει να τον μάθει και σε άλλους. Και τελικά θα είναι ο άνθρωπος που θα δώσει το σήμα για τη συνέχιση του αγώνα μετά τον χαμό του Harry (όπως νόμιζε), ο άνθρωπος που θα εμφανίσει το σπαθί του Gryffindor (όπως μόνο ένας γνήσιος Gryffindor θα μπορούσε να κάνει) και θα σκοτώσει με αυτό τη Nagini.
Ο Neville δεν είχε από την αρχή τη δύναμη, την ορμή του Harry. Την κατέκτησε σταδιακά και η ιστορία του είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το πώς αναπτύσσεται ένας άνθρωπος σε συνάρτησή με το περιβάλλον του.
